|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: W dniach 13-14 września 2010 r. w Salonikach, Grecja, odbędzie się piąta konferencja doktorantów z Europy Południowo-Wschodniej (SEERC).
Ta edycja wydarzenia bazuje na sukcesie poprzednich konferencji, gdzie na każdą z nich zgłoszono ponad 100 odczytów z krajów z Południowo-W... Model trójwymiarowy fragmentu doliny rzeki Anthemous w Grecji, bogatej w pozostałości osadnictwa z końca neolitu i początku epoki brązu, wykonali polscy archeolodzy z Uniwersytetu im. Adam Mickiewicza w Poznaniu. Projekt rozpoczął się w zeszłym roku. Wtedy na... Grzbiet górski Svelvik w południowej Norwegii może stać się "zielonym" laboratorium, w którym będą testowane najnowocześniejsze technologie potrzebne do bezpiecznego przechowywania CO2 pod ziemią - informuje "Science Daily".Dwutlenek węgla jes... 13. międzynarodowa konferencja Europejskiego Stowarzyszenia Archeologów Azji Południowo-Wschodniej pt. "Przekraczanie granic w archeologii Azji Południowo-Wschodniej" odbędzie się dniach 27 września-1 października 2010 r. w Berlinie,, Niemcy..
Celem konferencji jest stworzenie ... 12 sierpnia w wieku 92 lat zmarł w Warszawie Borys Malkin – antropolog, podróżnik, pasjonat kultur indiańskich. W latach 1957-1994 prowadził badania terenowe wśród tubylczych ludów Ameryki Południowej. Przebadał ponad 40 grup tubylczych zamieszkuj...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
PindosCzy wiesz że...? Szakal – nazwa kilku gatunków średniej wielkości drapieżników z rodziny psów. Szakale są mniejsze od wilków, mają krótkie kończyny i bardziej wysmukły pysk. Żywią się drobnymi zwierzętami, padliną i roślinami. Najpospolitszym gatunkiem jest szakal złocisty, zamieszkujący północną Afrykę, Azję i Półwysep Bałkański. Żbik (Felis silvestris) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych, po raz pierwszy opisany przez Karola Linneusza w 1758 roku (pod nazwą Felis catus), na podstawie wyglądu kota domowego. Obecną nazwę nadał żbikowi w 1775 roku niemiecki przyrodnik Schreber, który w Niemczech obserwował zwierzę w naturze. Wg oficjalnie przyjętej klasyfikacji żbiki (sensu largo) dzieli się na trzy podstawowe grupy: Półwysep Bałkański (Bałkany) - półwysep położony w południowo-wschodniej części Europy. Jego granice wyznacza od zachodu Morze Adriatyckie i Morze Jońskie, od wschodu Morze Czarne i Morze Marmara (cieśniny Bosfor i Dardanele), od południowego wschodu Morze Egejskie. Północna granica półwyspu ma charakter umowny. Zgodnie z tradycją przebiega następująco: wzdłuż Dunaju od Morza Czarnego do ujścia Sawy (rejon Belgradu), następnie wzdłuż Sawy do ujścia Kupy (rejon miasta Sisak), następnie wzdłuż Kupy aż do jej źródła (rejon Osilnicy), następnie przekracza pasmo Gorski Kotar przez tzw. Bramę Liburnijską (chorw. i wł. Vrata) na południe od góry Risnjak i dochodzi do Morza Adriatyckiego w rejonie Rijeki. Oprócz tej najpopularniejszej konwencji były i są proponowane inne linie stanowiące granicę między Półwyspem Bałkańskim a resztą kontynentu. Pindos – góry w południowo-wschodniej Europie na terenie Grecji i południowej Albanii, stanowiące oś południowej części Półwyspu Bałkańskiego. Długość ok. 200 km, szerokość do 50 km. Najwyższym szczytem jest Smolikas (2637 m n.p.m.). Jest to drugi co do wysokości masyw Grecji, ustępuje tylko masywowi Olimpu. Boksyt – ilasta skała osadowa składająca się głównie z wodorotlenków glinu (hydrargilitu, bemitu lub diasporu). Zawiera też minerały ilaste, krzemionkę, tlenki i wodorotlenki żelaza. Nazwa boksyt pochodzi od francuskiego miasta Les Beaux-de-Provence w południowej Francji, gdzie w 1821 roku po raz pierwszy odkryto złoża.
Księstwo Pindosu i Mogleny (Macedonii) (arumun. Printsipat di la Pind, mac. Војводство Македонија, wł. Principato del Pindo) - państwo na Bałkanach, istniejące podczas II wojny światowej. Góry Pindos stanowią część wielkiego pasma gór ciągnącego się od Alp przez Góry Dynarskie, pasmo Szar Płanina, Góry Korab, przez Pindos dalej na południe do pasm Parnas, Tajget i Aroania. Te system górski ciągnie się dalej przez greckie wyspy: Kíthira (Κύθηρα), Andikíthira (Αντικύθηρα), Kreta (Κρήτη ), Karpathos (Κάρπαθος), Rodos (Ρόδος) i wiele mniejszych aż do gór Taurus w Azji Mniejszej. Jałowiec (Juniperus L.) – rodzaj roślin iglastych należący do rodziny cyprysowatych. Liczy 50-76 gatunków, z których w Polsce w warunkach naturalnych występują 2.
Szar Planina, Szarska Planina (serb. Šar Planina, serb.-cyrylica Шар Планина, alb. Malet e Sharrit) - zrębowe pasmo górskie na Pólwyspie Bałkańskim. W latach 1941-1944 na terenie gór Pindos leżało Księstwo Pindosu. Środowisko naturalneObszar gór Pindos jest bardzo zróżnicowany, znajdują się tu zarówno bardzo wysokie szczyty górskie jak i głębokie wąwozy jak np. Wikos. Duże różnice wysokości zaowocowały wykształceniem się dwóch stref drzewnych: Znajdują się tu również kolonie lęgowe czapli, warzęchy oraz pelikana. W lasach występują wilki, szakale i niedźwiedzie. Kreta (gr. Κρήτη od słowa krateia – silna, łac. Creta, tur. Kirid, wen. Candia) – grecka wyspa położona na Morzu Śródziemnym. Jest ona największą grecką wyspą, i piątą co do wielkości wyspą śródziemnomorską. Linia brzegowa ma długość ok. 1040 km. Największym miastem jest Heraklion (Iraklion).
Kithira, Kythera, Tsirigho (starożytna Kytera), Cytera, grec. Κύθηρα – grecka wyspa na Morzu Śródziemnym, historycznie część Wysp Jońskich. Leży naprzeciwko wschodniego cypla Półwyspu Peloponeskiego u wejścia do Zatoki Lakońskiej. Ekologia Tutejsze lasy od wieków zagrożone były wycinką drzew i wylesianiem. Obecnie największym zagrożeniem jest rozwój ośrodków narciarskich i turystyki górskiej. Niestabilność gruntu na zboczach gór połączona z wycinaniem drzew i budową nowych dróg doprowadziła do niebezpiecznych osunięć zboczy. Wydobywanie boksytu oraz nadmierne wypasanie zwierząt zagrażają różnorodności roślinnej regionu. Sosna czarna, sosna austriacka (Pinus nigra Arn.) – gatunek drzewa z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Sosna czarna występuje na terenie południowej Europy i Azji Mniejszej. Do Polski sosnę czarną sprowadzono w 1759 r. Pierwotny areał tego gatunku rozciąga się od Maroka i Hiszpanii, przez Pireneje, Alpy, południowe Karpaty aż do Krymu.
Jodła grecka (Abies cephalonica) – gatunek drzewa występujący w górach Półwyspu Bałkańskiego, w Polsce bardzo rzadka w uprawie. W ojczyźnie dorasta do około 35 m. Ma oliwkowobrązowe pędy pokryte żywicą. Igły sztywne, ostro zakończone, kłujące, osiągają ok. 3,5 cm długości, ustawione promieniście i prostopadle do gałązki. Szyszki do 20 cm długości. Dość dobrze znosi upały i susze, wolno rośnie. Parki NarodoweW greckiej części pasma stworzono dwa parki narodowe: SzczytyŹródłaAlpy (fr. Alpes, niem. Alpen, wł. Alpi, słoweń. Alpe) – najwyższy łańcuch górski Europy, ciągnący się łukiem od wybrzeża Morza Śródziemnego po dolinę Dunaju w okolicach Wiednia. Łańcuch ma długość około 1200 km, szerokość od 150 do 250 km i zajmuje powierzchnię około 220 tys. km².
Grecja (gr. Ελλάδα Elláda, IPA: [e̞ˈlaða] lub Ελλάς Ellás, IPA: [e̞ˈlas], tr. Yunanistan), Republika Grecka (Ελληνική Δημοκρατία Ellinikí Dimokratía, IPA: [e̞ˌliniˈci ðimo̞kraˈtiˌa]) – kraj w południowo-wschodniej części Europy, położony na krańcu Półwyspu Bałkańskiego. Graniczy z Albanią, Republiką Macedonii i Bułgarią na północy oraz z Turcją na wschodzie. Ma dostęp do czterech mórz: Morza Egejskiego, Morza Kreteńskiego na wschodzie, Morza Jońskiego na zachodzie oraz Morza Śródziemnego od południa.
Czy wiesz że...? beta Anatolia (tureckie Anadolu) – kraina, należąca do Turcji, na półwyspie Azja Mniejsza (którego jest synonimem), leżąca między Morzem Czarnym a Zatoką Aleksandretty.
Europa – część świata (określana zwykle tradycyjnym, acz nieścisłym mianem kontynentu), leżąca na półkuli północnej, na pograniczu półkuli wschodniej i zachodniej, stanowiąca wraz z Azją kontynent Eurazję.
Smolikas (gr. Σμόλικας, arumuński Smolcu) 2637 m n.p.m. – szczyt w północno-zachodniej Grecji, najwyższy w górach Pindos, drugi pod względem wysokości w kraju.
Aroania (nowogr.: Αροάνια) – masyw górski w Grecji Zachodniej (nomos Achaja, demos Kalawrita), w północnej Arkadii na północnym Peloponezie, 50 km na południowy wschód od Patras, 12 km na południe od brzegu Zatoki Korynckiej ze szczytem Chelmos (nowogr.: Χελμός – od scs.: Хълм, Chełm; w języku angielskim transkrybowane jako Helmos) o wysokości 2341 m n.p.m. Masyw ma długość 15–20 km (z północnego zachodu na południowy wschód) i szerokości 5–10 km (z południowego zachodu na północny wschód), południowo-wschodni kraniec leży w nomosie Koryntia.
Parnas (gr. Parnassós) – pasmo górskie w środkowej Grecji, z najwyższym szczytem wznoszącym się na wysokość 2457 m n.p.m. W pobliżu leżało miasto Delfy, siedziba najsławniejszej starożytnej wyroczni i poświęconej Apollinowi świątyni. Obecnie Parnas jest, jednym z ważniejszych w kraju, ośrodkiem sportów zimowych, z rozbudowaną i rozległą bazą turystyczną, z jej centrum w miejscowości Arachowa. Większą część masywu Parnasu pokrywa stary, świerkowy drzwostan. Przy zbliżonej także budowie geologicznej, poza okresem suchego, greckiego lata, znaczna część masywu Parnasu przypomina krajobrazem słowackie Tatry. Co nie dotyczy jednak ogołoconego z roślinności wierzchołka góry.
Andikíthira (gr. Αντικύθηρα) - grecka wyspa zaliczana do Wysp Jońskich, położona w połowie drogi między wyspą Kíthira a zachodnimi brzegami Krety. Wchodzi w skład nomarchii Pireus. Zajmuje powierzchnię 20,43 km², a zamieszkuje ją zaledwie 44 mieszkańców. Wyspa ma podłużny kształt o przebiegu NNW-SSE.
Sosna bośniacka (sosna dalmatyńska) (Pinus heldreichii H.Christ) – gatunek drzewa z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Sosna bośniacka występuje w stanie dzikim na Półwyspie Bałkańskim i w południowych Włoszech. Drzewo iglaste, wiecznie zielone. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |