Pionierzy kryminalistyki - Polski Serwis Naukowy

Pionierzy kryminalistyki – badacze rozwijający oparte na wiedzy naukowej metody i techniki kryminalistyki. Początki nowoczesnej kryminalistyki sięgają XIX wieku.

Kryminalistyka od początku ściśle związana była z wieloma innymi dziedzinami wiedzy, zwłaszcza z kryminologią oraz medycyną sądową. Z czasem techniki śledcze stają się coraz bardziej skomplikowane, oparte na metodach naukowych i zarazem skuteczne w wykrywaniu sprawców. Propagatorem stosowania naukowych metod w kryminalistyce był Alphonse Bertillon (1853–1914), francuski uczony i zarazem szef wydziału identyfikacji policji paryskiej (od 1880 roku). Bertillon jest twórcą obiektywnych metod identyfikacji człowieka (antropometria, portret pamięciowy). Był on także pionierem fotografii śledczej. Duże znaczenie dla kryminalistyki miało stworzenie daktyloskopii przez Francisa Galtona (1822–1911), angielskiego przyrodnika i antropologa.

Sir Francis Galton (ur. 16 lutego 1822 w Sparbrook, Birmingham, zm. 17 stycznia 1911 w Haslemere, Surrey) - angielski podróżnik, przyrodnik, antropolog, eugenik, wynalazca, meteorolog, pisarz, lekarz, psychometra i statystyk, prekursor badań nad inteligencją. Kuzyn Charlesa Darwina. Nadano mu tytuł szlachecki w 1909 roku.

Policja – umundurowana i uzbrojona formacja przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej głównych zadań należy pilnowanie przestrzegania prawa i ściganie przestępców, jak również zapewnienie ochrony i pomocy w sytuacjach kryzysowych zarówno wobec ludzi jak i mienia. Jeżeli jest to konieczne, policja nadzoruje na poziomie operacyjnym także wszelkie służby ratownicze.

Kapitalne znaczenie dla rozwoju kryminalistyki miało powstanie medycyny sądowej, nauki stworzonej przez Auguste Tardieu (1818–1879) i Johanna Ludwiga Caspera (1787–1853). Tardieu opisał wiele objawów m.in. podopłucnowe wybroczyny w przypadku uduszenia (plamki Tardieu). Pierwszy podręcznik kryminalistyki napisał Hans Gross (1847–1915), austriacki profesor kryminalistyki, który doczekał się tytułu „ojca kryminalistyki”. Nie bez znaczenia dla kryminalistyki były prace Cesare Lombroso (1835–1909), włoskiego psychiatry, antropologa. Lambroso był twórca pierwszej całościowej teorii kryminologicznej.

Fotografia kryminalistyczna wspiera techniki śledcze policji rejestrując: miejsce zdarzenia i ślady odkryte w tym miejscu lub poza nim, ale mogące mieć związek ze zdarzeniem.

Teoria kryminologiczna, której twórcą jest Cesare Lombroso (1835-1909), to pierwsza całościowa teoria kryminologiczna mówiąca o tym, że przestępca to człowiek, którego zachowanie oraz poziom moralności jest charakterystyczny dla ludzi z odległych epok. Lombroso mówi, że zarówno człowiek jak i społeczeństwo podlegają ewolucji, a ona wyznacza rozwój. Tak też jest z językiem np. słowo łacińskie "crimen" w czasach starożytnych znaczyło tyle co "robić, czynić". Obecnie słowo to znaczy "przestępstwo, czyn naganny, zabroniony". Czyny uchodzące obecnie na przestępstwo, w Starożytności uważane były za normalne. Stąd wniosek, że przestępca to człowiek, którego zachowanie oraz morale są opóźnione. Lombroso zajmował się mierzeniem czaszek ludzi normalnych oraz przestępców i na tej podstawie doszedł do wniosku, że parametry czaszek przestępców podobne są do czaszek ludzi pierwotnych. Przestępca to odmienny typ biologiczny. O tym, czy człowiek stanie się przestępcą decydują przede wszystkim cechy antropologiczne, a także osobowościowe. Przestępcy dzielą się na tych, którzy:

Źródła

Encyklopedia PWN, Tom 1, 2 i 3, Warszawa 1991.