|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Podczas Dni Tischnerowskich, organizowanych między 21 a 24 kwietnia w Krakowie, autor książki "Logos niepojęty" dr Piotr Sikora odbierze nagrodę wydawnictwa Znak i Hestii im. ks. J. Tischnera w kategorii pisarstwa religijnego lub filozoficznego. W ocenie kapitu... Wydział Zamiejscowy Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej (SWPS) we Wrocławiu otrzymał pierwszą kategorię, ustaloną przez ministra nauki i szkolnictwa wyższego, i uplasował się na 1. miejscu jednostek naukowych w dziedzinie nauk społecznych w... 90 proc. operacji histerektomii, czyli usunięcia macicy, jest w Szwecji wykonywanych przy użyciu robotów. Tymczasem po raz pierwszy w Polsce tego typu zabiegi przy użyciu robota da Vinci zaczęto w styczniu przeprowadzać w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym we Wrocław...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp.
7
odp. Reklama:
Piotr DziałyńskiCzy wiesz że...? Herb (nazwa przyjęta z niem. Erbe) – znak rozpoznawczo-bojowy, wywodzący się z symboliki heroicznej lub znaków własnościowych, od XII w. ustalany według ścisłych reguł heraldycznych, pełniący funkcję wyróżnika osoby stanu rycerskiego, później szlacheckiego, także rodziny, rodu, organizacji kościelnej, mieszczańskiej bądź cechu rzemieślniczego, korporacji, miasta, jednostki podziału terytorialnego lub państwa. Piotr z Działynia (zm. 1441) – protoplasta rodu Działyńskich. Syn Mikołaja z Kutna, właściciel dóbr Działyń, Wola i Zębowiec. Podłowczy dobrzyński od 1434, następnie podkomorzy dobrzyński w latach (1437-1441). Piotr Działyński herbu Ogończyk (zm. 1494) – syn Piotra z Działynia, brat Mikołaja. W 1480 r. został cześnikiem dobrzyńskim, następnie kasztelanem słońskim w 1488 r.
Czy wiesz że...? beta Kasztelan (łac. castellanus mieszkający w twierdzy; wcześniej komes grodowy, nazwa kasztelan pojawia się od XII w.) – urzędnik lokalny w średniowiecznej Polsce. Zajmował się administracją gospodarczą (ściąganiem danin na rzecz panującego), obroną i sądownictwem na terenie kasztelanii. Podlegali mu chorąży, wojski, sędzia grodowy i włodarz.
Cześnik – w średniowiecznej Polsce (XIII wiek) urzędnik królewski dbający o "piwnicę" monarchy, a podczas biesiady podający mu puchary z winem. Od XIV w. urząd ten stał się honorowym (cześnik koronny, cześnik wielki litewski oraz cześnik ziemski) a więc nie pociągającym za sobą żadnych obowiązków. W Rzeczypospolitej Szlacheckiej był niższym urzędem ziemskim (w hierarchii urzędów (1768) w Koronie przed łowczym i za podstolim, na Litwie przed horodniczym i za podczaszym).
Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |