Piotr IV Aragoński (hiszp. Pedro IV de Aragon) (ur. 5 września 1319, zm. 6 stycznia 1387) – król Aragonii w latach 1336–1387. Nosił przydomek “Ceremonialny” (hiszp. el Ceremonioso) ze względu na panującą na jego dworze sztywną etykietę.

Najstarszy syn Alfonsa IV i jego pierwszej żony – Teresy de Entanza. Objął rządy mając zaledwie 16 lat. Brał udział w ostatecznym pokonaniu berberskiej dynastii Marynidów, którzy wspomagali muzułmanów z Grenady. Prowadził politykę ekspansji w rejonie Morza Śródziemnego i przywrócił jedność krajom Korony Aragonii. Zdołał też ukrócić anarchię możnych rodów Walencji i Aragonii i wzmocnić swą władzę. Na jego panowanie przypadła epidemia Czarnej Śmierci, która zdziesiątkowała wówczas ludność Europy. Następstwem epidemii oraz kosztownej polityki prowadzonej przez króla był kryzys finansowy, który pod koniec jego panowania uwidocznił się z niezwykłą siłą. Był jednym z najdłużej panujących monarchów w historii Aragonii – rządził ponad 50 lat. Był również autorem kroniki.