Piotr Müldner-Nieckowski - Polski Serwis Naukowy

Piotr Müldner-Nieckowski (ur. 29 marca 1946 w Zielonej Górze) – polski pisarz, lekarz, językoznawca (frazeolog i leksykograf), wydawca. Niekiedy publikuje pod nazwiskiem Piotr Müldner lub jako PMN, pmn, Pemen.

Życie i działalność

Jest synem Wiesława Müldnera-Nieckowskiego (1915-1982), rzeźbiarza, malarza i grafika oraz starszym bratem Jacka Müldnera-Nieckowskiego, rzeźbiarza. Studiował w Akademii Medycznej w Warszawie (1964-1970). Specjalista chorób wewnętrznych. Doktor nauk medycznych. Doktor habilitowany nauk humanistycznych, profesor UKSW. Żona Małgorzata z d. Olszewska (1948-1999) była rzeźbiarką, jubilerem, kompozytorką. Druga żona Mirosława jest bibliotekoznawcą. Córka Justyna Jannasz jest iberystką, tłumaczką i marketingowcem, syn Łukasz lekarzem psychiatrą, psychoterapeutą.

Wydawnictwo Lekarskie PZWL - polskie wydawnictwo istniejące od 1945 roku wydające literaturę fachową dla pracowników opieki zdrowotnej, podręczniki szkolne i akademickie, a także publikacje popularnonaukowe. Do 1993 roku państwowe wydawnictwo istniało pod nazwą Państwowe Zakłady Wydawnictw Lekarskich (PZWL). W 1998 nastąpiła prywatyzacja. Aktualnie stanowi część grupy wydawniczej PWN.
Słuchowisko – dramat najczęściej radiowy, podstawowa artystyczna, literacka forma, której tworzywem jest wyłącznie materia foniczna: głos ludzki, efekty akustyczne i muzyka. Teksty słuchowisk mają postać zbliżoną do dramatu teatralnego.

Od początku kariery zawodowej do 1993 związany ze Szpitalem Wolskim w Warszawie jako lekarz na oddziale chorób wewnętrznych, kierownik przychodni rejonowej, kierownik Działu Organizacji i Nadzoru, okresowo lekarz wolontariusz. Okresowa służba wojskowa (lekarz pułku) w Grudziądzu 1973-1974. Pracownik naukowo-dydaktyczny Akademii Medycznej w Warszawie w Zakładzie Historii Medycyny i Farmacji 1974-1978. Naczelny redaktor Państwowego Zakładu Wydawnictw Lekarskich (PZWL) 1983-1986, skąd został usunięty w ramach represji politycznych. Założył firmę redagowania tekstów Agencja Usług Literacko-Artystycznych (AULA) 1987, następnie przekształconą w Wydawnictwo Aula (1990-). Pracuje jako lekarz prywatny 1994-. Pracownik naukowo-dydaktyczny Wydziału Nauk Humanistycznych Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego (UKSW) 2000-. Założyciel i kierownik Podyplomowego Studium Edytorstwa Współczesnego UKSW 2001-. Kierownik Zakładu Edytorstwa i Krytyki Tekstu w Instytucie Filologii Polskiej UKSW 2005-. Członek Związku Literatów Polskich 1970-1983, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich 1989-, Komisji Frazeologicznej Komitetu Językoznawstwa PAN 2003-. Otrzymał stypendium i Nagrodę im. Tadeusza Borowskiego 1976, Medal im. Janusza Korczaka 1982, Nagrodę I stopnia Polskiego Radia za twórczość radiową 1992, Medal Komisji Edukacji Narodowej 2003 i wiele nagród literackich.

Zielona Góra (niem. Grünberg, Grünberg in Schlesien, czes. Zelená Hora) – miasto na prawach powiatu i gmina w zachodniej Polsce, siedziba organów samorządu województwa, Zarządu Województwa Lubuskiego i Sejmiku Województwa Lubuskiego oraz jednostek im podporządkowanych, biskupa diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, starosty powiatu zielonogórskiego oraz władz gminy wiejskiej Zielona Góra. W latach 1950-1998 miasto było stolicą województwa zielonogórskiego. Razem z Sulechowem i Nową Solą tworzy tzw. Lubuskie Trójmiasto.
François Rabelais (ur. w La Devinière koło Chinon, Indre-et-Loire 1493?, zm. w Paryżu 9 kwietnia 1553) – XVI-wieczny francuski pisarz satyryczny, duchowny i lekarz. Wszechstronnie wykształcony, przyjaciel wielu ówczesnych humanistów europejskich, przeszedł do historii jako autor jednej książki, zarazem popularnej i budzącej kontrowersje: Gargantui i Pantagruela.

Współpracował albo współpracuje z czasopismami literackimi i naukowymi lub był (jest) ich redaktorem (m.in. Nowy Medyk, Nowy Wyraz, Życie Literackie, Archiwum Historii i Filozofii Medycyny, Polski Tygodnik Lekarski, Forum Akademickie, Puls, Łabuź). Autor komputerowych algorytmów poprawnego dzielenia wyrazów, zautomatyzowanej korekty i adiustacji, algorytmu obsługi oddziałów szpitalnych i programów do obsługi leksykograficznych baz danych.

Lech M. Jakób (ur. 15 grudnia 1953 w Białogardzie) – polski poeta, powieściopisarz, aforysta. Studiował filologię polską w Słupsku, ukończył Zaoczne Studium Oświaty i Kultury we Wrocławiu. Debiut prasowy: impresja prozatorska "Ryba" - miesięcznik Radar w 1975 r. Od tego czasu ukazało się kilkaset publikacji prasowych. Oprócz utworów literackich publikował felietony, recenzje książek, polemiki, korespondencje m.in. w tygodnikach Morze i Ziemia, Fakty, Życie Literackie, Szpilki, Tygodnik Kulturalny, oraz miesięcznikach Nowy Wyraz, Poezja, Topos, W Drodze, List, Twórczość, Dzikie Życie, Łabuź. Wiele utworów emitowały rozgłośnie radiowe. Założyciel i redaktor naczelny pomorskiego magazynu literacko-artystycznego Latarnia Morska ukazującego się od 2006 r. Jest też autorem wstępów książek i publikacji incydentalnych - m.in. do katalogów wystaw plastycznych oraz poetyckich wydawnictw pokonkursowych. Niektóre książki są dostępne w wersji elektronicznej w portalu internetowym literatura.net.pl. Amatorsko zajmuje się malarstwem, grafiką i rzeźbą. Zilustrował cztery swoje książki. Od 1964 r. (z przerwami) mieszka w Kołobrzegu. Wykonywał wiele zawodów: m.in. robotnika magazynowego, recepcjonisty, bibliotekarza, maszynisty maszyn przepompowych, nauczyciela języka polskiego - pracując w Słupsku, Szczawnie-Zdroju i Wałbrzychu. Ostatnio zatrudniony jako dyspozytor Miejskich Wodociągów w Kołobrzegu.
Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie (UKSW) (łac. Universitas Cardinalis Stephani Wyszyński Varsoviae) – warszawski państwowy uniwersytet wywodzący się z Akademii Teologii Katolickiej.

Ogólna charakterystyka twórczości literackiej

Istotą twórczości tego pisarza jest swoiście pojmowany weryzm, dążenie do osiągania prawdziwego obrazu świata środkami, które są przez ten świat dyktowane. Müldner często opowiada o świecie pospolitym, o zwykłych ludziach, których elita zna słabo i uważa za pomijalny margines społeczeństwa, mimo że de facto stanowią oni większość. Ponieważ świat ten jest nieuporządkowany, absurdalny, groteskowy i nieobliczalny, pisarz często (nie zawsze) posługuje się właśnie absurdem i groteską. Postawę twórczą tego rodzaju przyjmowali tacy pisarze-lekarze, jak Rabelais, Céline czy Bułhakow, co ma związek z właściwą medykom zdolnością ostrego widzenia, wnikliwej obserwacji i nierespektowania żadnych tabu na zasadzie nic co ludzkie nie jest mi obce. Skoro świat jest groteskowy, to i jego opis powinien być taki, stąd określenie groteska pozorna, a więc niewymyślona, inna niż np. u Stanisława Zielińskiego czy Sławomira Mrożka. Grotesce pozornej Müldnera towarzyszy nadawanie językowi potocznemu walorów artystycznych połączone z drobiazgową dbałością o spójność myślową, niekoniecznie konstrukcyjną. Budowa jego książek jest jednak przemyślana (np. tom opowiadań Proszę spać, w którym niektórzy krytycy dopatrywali się "wstępu do powieści").

Warszawski Uniwersytet Medyczny jest największą uczelnią medyczną w Polsce. Na 12 kierunkach i w 3 specjalnościach kształci się w niej blisko 11 tys. studentów, w tym ponad pięciuset obcokrajowców. Uniwersytet prowadzi również studia doktoranckie i podyplomowe oraz naucza w ramach zawodowych kursów specjalizacyjnych i dokształcających. Kadra dydaktyczno-naukowa liczy ponad 1,5 tys. pracowników, w tym ponad 100 profesorów tytularnych.
Michaił Afanasjewicz Bułhakow (ros. Михаил Афанасьевич Булгаков, ur. 15 maja [3 maja ss] 1891 w Kijowie, zm. 10 marca 1940 w Moskwie) – pisarz rosyjski.

Pisarstwo to stawia wyzwanie tradycyjnej narracji i poetyce, która wykształciła środki "łagodzące i standaryzujące obraz świata" i która "z tego powodu w XX w. znalazła się w głębokim kryzysie" (określenia pisarza). Utwory Müldnera są pisane językiem gęstym, zwięzłym, unikającym nieznaczących słów i zdań, ale nasyconym paradoksami zarówno w opisie, jak i dialogu, a jednocześnie precyzyjne psychologicznie i fabularnie, niekiedy z fabułą lub wątkami celowo okrawanymi lub ucinanymi (eksperymentalna powieść Himalaje, opowiadania z tomu Raz jeden jedyny z zaskakującymi puentami, satyry). Podejście to jest widoczne już w pierwszych utworach poetyckich (Namiot ośmiu wierszy, Ludzki wynalazek) i opowiadaniach (Proszę spać), w których na tle teatru wojskowego, medycznego lub miejskiego pojawiają się wątki egzystencjalne i (albo) liryczne zderzone z ową groteską pozorną, dowcipem językowym lub ironicznym żartem, zdarza się, że diabolicznym (np. przybierająca maskę śmiertelnej powagi, niekończąca się kpina z konwencji polityczno-społecznych w powieści Diabeł na placu Zbawiciela albo blamaż urzędniczego szaleństwa ukryty w "rzeczowym" stylu powieści Czapki i niewidki).

Kazimierz Bosek (ur. 26 lipca 1932 w Bukowsku - zm. 27 lipca 2006 w Warszawie), polski dziennikarz, publicysta, znawca życia i twórczości Jana Kochanowskiego. Studiował dziennikarstwo i historię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Z pierwszego małżeństwa miał córkę Agnieszkę. Jego drugą żoną była polska dziennikarka Marzena Baumann. Przyjaciel Ryszarda Kapuścińskiego.
Weryzm (z wł. verismo od vero - prawdziwy, prawda, łac. verus, verum, ang. verismo, verism, fr. vérisme, niem. Verismus, ros. верuзм) – kierunek w twórczości artystycznej, głównie włoskiej ostatniego ćwierćwiecza XIX w., będący odmianą naturalizmu. Głosił estetykę skrajnie mimetyczną, postulował wierne odtwarzanie rzeczywistości, prawdę, realizm, interesował się współczesnymi problemami społecznymi, przede wszystkim życiem wsi, krytykował ówczesne stosunki społeczne i sztukę symboliczną. Najwybitniejszym przedstawicielem weryzmu jest Giovanni Verga, głównym teoretykiem L. Capuana. Weryzm wpłynął na literaturę włoską XX w. Mianem weryzmu określa się również kierunek we włoskiej muzyce operowej przełomu XIX i XX w., reprezentowany m.in. przez P. Mascagniego, R. Leoncavalla i G. Pucciniego, a także, wcześniej przez Stanisława Moniuszkę w operach Halka i Paria (wszyscy oni pisali opery do realistycznych librett charakteryzujące się wprowadzaniem na scenę zwykłych, współczesnych ludzi) i w plastyce (przedstawianie życia prostego ludu).

W późniejszych utworach, zwłaszcza w dramatach, ostrość nastawienia pisarza do opisywanego świata wydaje się przesuwać w stronę syntetycznych diagnoz i definiowania tego, co niedefiniowalne innymi metodami, choćby naukowymi (np. psychologicznymi, socjologicznymi). Zmiana ta jest widoczna w zbiorze wierszy Za kobietą tren, wstrząsającym cyklu trenów napisanych po śmierci żony Małgorzaty, a także w niektórych słuchowiskach radiowych, na pierwszy rzut oka konwencjonalnych (Księżna, Przepustka do nieba), w których literackie odbicie absurdów życia jest podporządkowane analizie własnych emocji, uczuć i myśli.

Małgorzata Müldner-Nieckowska z domu Olszewska (ur. 15 marca 1948 w Tarnowie - zm. 20 października 1999 w Podkowie Leśnej) - polska artystka rzeźbiarka, jubiler, kompozytorka.
Jacek Müldner-Nieckowski (ur. 5 września 1947 w Zielonej Górze) - polski rzeźbiarz, w 1975 ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, następnie w 1978 studia z zakresu ceramiki w Faenza we Włoszech. Miał kilkanaście wystaw indywidualnych we Włoszech, Stanach Zjednoczonych, Kanadzie oraz Austrii. Był także nagradzany przez ministra kultury i sztuki w dziedzinie rzeźby i medalierstwa.

Do najważniejszych utworów Müldnera należą: Opaska gazowa, poemat dyżurny, wiersze Za kobietą tren, mikropowieść Śpiący w mieście, zbiór opowiadań Raz jeden jedyny, dramat radiowy Piórko.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)