Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Polskie Radio Euro odwiedzi Politechnikę Śląską w Gliwicach
Wizyta w Laboratorium Cyfrowego Przetwarzania Sygnałów, próbna jazda samochodem elektrycznym, oględziny helikoptera ze sterownikiem lotu, prezentacja jeżdżących i kroczących robotów - m.in. takie atrakcje czekają na słuchaczy Polskiego Radia Euro, które 9 gru...
 
Otwarto wystawę "Tu polskie radio 1925-2010"
Prawie 400 fotografii, plakaty, nagrania, pamiątki znalazły się na wystawie zorganizowanej z okazji 85-lecia obchodzonego właśnie przez Polskie Radio. Wystawę "Tu Polskie Radio 1925-2010" otwarto 2 września na warszawskim Zamku Królew...
 
Żywność i żywienie w XXI wieku, Warszawa, Polska
W dniach 8 - 9 września 2011 r. w Warszawie, Polska, odbędzie się konferencja pt. "Żywność i żywienie w XXI wieku". Bio-gospodarka obejmuje cały wachlarz ekosystemów - zasoby lądowe i morskie, bioróżnorodność i materiały biologiczne (roślinne, zw...
 
Security research conference, Warszawa, Polska
W dniach 19 - 21 września 2011 r. w Warszawie, Polska, odbędzie się konferencja poświęcona badaniom na rzecz bezpieczeństwa pt. "Security research conference". Konferencja organizowana pod auspicjami Polskiej Prezydencji w Radzie UE posłuży za ...
 
14. międzynarodowy kongres nt. badań nad promieniowaniem, Warszawa, Polska
W dniach 28 sierpnia - 1 września 2011 r. w Warszawie, Polska, odbędzie się 14. międzynarodowy kongres nt. badań nad promieniowaniem. Program naukowy wydarzenia obejmie wszystkie główne dyscypliny współczesnych badań nad promieniowaniem jonizującym i niejonizującym, w tym...

Reklama:


Piotr Moss

Czy wiesz że...?
Sonoryzm - kierunek w muzyce współczesnej, zaliczany do nurtów Drugiej Awangardy, typowy przede wszystkim dla muzyki polskiej w latach sześćdziesiątych, cząsto utożsamiany z pojęciem "polskiej szkoły kompozytorskiej".

Carl Maria von Weber (ur. 18 listopada 1786 w Eutin k. Lubeki, zm. 5 czerwca 1826 w Londynie) – niemiecki kompozytor, jeden z głównych reprezentantów okresu wczesnego romantyzmu w muzyce niemieckiej. Pianista, dyrygent.

Polskie Radio (PR) – jednoosobowa spółka akcyjna Skarbu Państwa z siedzibą w Warszawie, której celem działalności jest wypełnianie zadań radiofonii publicznej w Polsce.

Piotr Moss (ur. 13 maja 1949 w Bydgoszczy) – polski kompozytor.

Studia kompozytorskie odbywał w latach 1968-1972 w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie w klasie Grażyny Bacewicz, a po jej śmierci w klasie Piotra Perkowskiego. Konsultacji kompozytorskich udzielał mu także Krzysztof Penderecki. Studia uzupełniał w latach 1976-1977 u Nadii Boulanger w Paryżu.

Bydgoszcz (łac. Bidgostia, niem. Bromberg) – miasto w północnej Polsce, położone na historycznych Kujawach, nad rzeką Brdą i Kanałem Bydgoskim, którego wschodni fragment graniczy na Wiśle, siedziba Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego oraz Wojewody Kujawsko-Pomorskiego i największe miasto województwa kujawsko-pomorskiego.

Nadia Juliette Boulanger (ur. 16 września 1887 w Paryżu, zm. 22 października 1979 tamże) – francuska kompozytorka, pedagog, dyrygentka, pianistka i organistka.

Piotr Moss jest laureatem licznych nagród i wyróżnień uzyskanych na konkursach kompozytorskich. Należą do nich m.in. następujące pierwsze nagrody:

  • 1972 – I nagroda na konkursie kompozytorskim w Krakowie za Tre istanti per arpa sola
  • 1977 – Nagroda Stowarzyszenia Przyjaciół Lili Boulanger za twórczość kompozytorską
  • 1978 – Główna Nagroda na konkursie Associazione Musicale Valentino Bucchi w Rzymie za Trois pensées...
  • 1978 – I nagroda na konkursie im. A. Malawskiego w Krakowie za Garść liści wierzbowych
  • 1978 – I nagroda na Międzynarodowym Konkursie Kompozytorskim im. C. M. Webera w Dreźnie za Quartetto per quattro violoncelli
  • 1979 – nagroda Prix Italia za muzykę do filmu Il posto più bello del mondo
  • 1982 – I nagroda na Konkursie im. A. Malawskiego za Sonatę na kwartet smyczkowy
  • 1982 – I nagroda na konkursie im. J. Cererolsa w Montserrat za Salve Regina
  • 1984 – I nagroda na konkursie kompozytorskim we Fresnes za Musique concertante
  • 1985 – I nagroda na konkursie kompozytorskim w Brasilii za Stances
  • Ponadto, Piotr Moss otrzymał także szereg drugich nagród, m.in.:

    Warszawa (miasto stołeczne Warszawa) (wymowa ?/i) – stolica i największe miasto Polski, położone w środkowo-wschodniej części kraju, na Mazowszu nad Wisłą.

    Aleatoryzm (z łac. alea, kostka do gry) – kierunek w muzyce współczesnej polegający na wprowadzeniu elementu przypadku zarówno w pracy kompozytorskiej, jak i wykonawczej. Jego rozwój nastąpił w latach 50. XX wieku.
  • 1973 – II nagroda na XVI Konkursie Młodych ZKP za Symfonię Charon
  • 1983 – II nagroda na Międzynarodowym Konkursie „Berliner Liedertafel” w Berlinie Zachodnim za Glorię
  • 1984 – II nagroda na konkursie kompozytorskim w Tours za Dans la nuit...
  • 1984 – II nagroda i Nagroda Miasta Trydentu za Oj, lulajże mi lulaj
  • 1984 – II nagroda na konkursie kompozytorskim w Bernbach za Der du bist drei in Einigkeit
  • 1985 – II nagroda na konkursie kompozytorskim w Eisteddfod (RPA) za Scrabble na chór mieszany
  • 1992 – II nagroda na konkursie kompozytorskim w Spittal an der Drau za Es gibt keinen Weg na chór mieszany
  • Jest także laureatem trzecich nagród, wyróżnień, nagrody I stopnia Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji, Medalu „Zasłużony dla Kultury Polskiej”. W 2002 roku przyznano mu we Francji tytuł kawalera orderu literatury i sztuki „Chevalier dans l’ordre des Arts et des Lettres” za twórczość kompozytorską oraz za zasługi w rozpowszechnianiu kultury we Francji i na świecie.

    Telewizja Polska SA (oficjalny skrót TVP SA) – spółka Skarbu Państwa (spółka akcyjna), z mocy prawa jedyny nadawca telewizji publicznej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

    Krzysztof Penderecki (ur. 23 listopada 1933 w Dębicy) – współczesny polski kompozytor, dyrygent i pedagog muzyczny, przedstawiciel tzw. polskiej szkoły kompozytorskiej w latach sześćdziesiątych. Były profesor i rektor PWSM w Krakowie. Doctor honoris causa m.in. Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu Yale oraz Akademii Muzycznej w Krakowie. Honorowy obywatel Bydgoszczy[1]. Od 1978 r. członek Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (SKOZK). Mąż Elżbiety Pendereckiej i ojciec Łukasza Pendereckiego.

    Od 1981 mieszka w Paryżu. W 1984 roku przyjął obywatelstwo francuskie.

    Piotr Moss jest autorem licznych kompozycji orkiestrowych, kameralnych, solowych, chóralnych a cappella, wokalno-instrumentalnych oraz scenicznych. Twórczość Mossa zwraca na siebie uwagę przede wszystkim pod względem ilościowym. Na czoło wysuwa się muzyka instrumentalna, w tym - obok dzieł na orkiestrę, solowych oraz utworów przeznaczonych na różne konfiguracje instrumentalne - szereg kompozycji na instrument solo z towarzyszeniem orkiestry. W swoich zainteresowaniach wykorzystuje wszystkie nieomal gatunki i formy, posługuje się zróżnicowanymi środkami techniki kompozytorskiej, wśród których zauważyć można m.in. aleatoryzm, sonoryzm, wielotony i niekonwencjonalne sposoby wydobycia dźwięku, stosowanie cytatów (także autocytatów). W niektórych utworach, obok tradycyjnego wykorzystuje instrumentarium egzotyczne, dawne i elektroniczne. Obok dzieł instrumentalnych ważne znaczenie w dorobku kompozytorskim Piotra Mossa odgrywają dzieła wokalne i wokalno-instrumentalne, wśród których szereg jest o tematyce religijnej, a także twórczość sceniczna.

    Ważniejsze kompozycje

    Orkiestrowe

    1. Sinfonietta, 1970
    2. Finis coronat opus, 1970
    3. Tre movimenti per orchestra da camera, 1971
    4. Symfonia „Charon”, 1972
    5. Musica lugubre, 1977
    6. Sinfonia in dieci parti, 1978
    7. Incontri, 1981
    8. ZOO – suita na orkiestrę, 1981
    9. Silence, 1982
    10. Hymne, 1985
    11. Expériences, 1987
    12. Hymne papal, 1988
    13. Novella, 1991
    14. Intrada, 1993
    15. Tissages – symfonia kameralna, 1993
    16. Presto, 1997
    17. Fresque pour orchestre, 1998
    18. Adagio III, 1999
    19. Suite LA na orkiestrę i chór (ad libitum), 2001
    20. Rapsodia na orkiestrę, 2003

    Na instrument solo i orkiestrę

    1. Koncert skrzypcowy, 1971
    2. Concertino na fortepian i małą orkiestrę, 1973
    3. Koncert wiolonczelowy, 1975
    4. Muzyka w trzech częściach na klawesyn i 3 grupy instrumentów, 1975
    5. Poemat na wiolonczelę i orkiestrę, 1978
    6. Koncert na klawesyn i 2 orkiestry smyczkowe, 1980
    7. Concertino na 2 skrzypiec, 2 kwartety smyczkowe i kontrabas, 1984
    8. Symfonia koncertująca na flet, fortepian i orkiestrę, 1985
    9. Rémanences – koncert na harfę celtycką i smyczki, 1986
    10. Koncert na akordeon i orkiestrę smyczkową, 1987
    11. Stylisations II na róg i orkiestrę smyczkową, 1987
    12. Elegia II na wiolonczelę i orkiestrę smyczkową, 1987
    13. Angst und Form – koncert na saksofon altowy, orkiestrę i sopran obligato, 1988
    14. D’un silence... – koncert na klarnet (również klarnet basowy) i orkiestrę, 1989
    15. Espressioni varianti – koncert na harfę, 2 flety, 2 perkusje i 2 orkiestry smyczkowe, 1990
    16. Mélancolies d’automne na saksofon altowy i orkiestrę smyczkową, 1991
    17. Canti na flet i smyczki, 1992
    18. Capriccio na fortepian i smyczki, 1994
    19. Printemps na skrzypce i smyczki, 1994
    20. Adagio II na organy i smyczki, 1996
    21. Capriccio na fortepian i smyczki, 1996
    22. Concerto–Rhapsodie na puzon i orkiestrę, 1996
    23. Fantaisie na wiolonczelę i smyczki, 1996
    24. Visages – koncert na obój i orkiestrę kameralną, 1999
    25. Voyage – koncert na 2 harfy i orkiestrę, 2000
    26. Cinq pièces na flet, harfę i smyczki, 2001
    27. Portraits – koncert na fortepian i orkiestrę, 2002
    28. Prières – II koncert na wiolonczelę i orkiestrę, 2003

    Kameralne

    1. Per esempio – musica per sedici esecutori, 1972
    2. Kwartet smyczkowy, 1973
    3. Trio na skrzypce, wiolonczelę i fortepian, 1974
    4. Giorno per dieci esecutori, 1975
    5. Dialogi na skrzypce i fortepian, 1977
    6. Retours na kwinet dęty, 1977/94
    7. Utwór na 4 puzony, 1977
    8. Quartetto per quattro violoncelli, 1978
    9. Trois pensées na klarnet i zespół instrumentalny, 1979
    10. Avant le départ na saksofon sopranowy i perkusję, 1981
    11. Quatre émotions na 4 perkusje, 1981
    12. Cinque intermezzi na 2 skrzypiec, 1982
    13. Hésitations na trio stroikowe i perkusję, 1982
    14. Historyjki na 3 fagoty, 1982
    15. Polonez dramatyczny na wiolonczelę i fortepian, 1982
    16. Sonata na kwartet smyczkowy, 1982
    17. Des rêves abandonnés – muzyka na 4 klarnety, 1983
    18. Quatre poésies na saksofon altowy i harfę, 1983
    19. Nostalgies I na klarnet (również klarnet basowy) i 2 kwartety smyczkowe, 1983
    20. Musique en trois mouvements na wiolonczelę i zespół instrumentalny, 1983
    21. Demarches na klarnet i akordeon, 1984
    22. Esquisse lyrique na fagot i fortepian, 1984
    23. Introduction et allegro na fortepian i organy, 1984
    24. Hymne na trąbkę i organy, 1984
    25. III kwartet smyczkowy „Nuits...”, 1984
    26. Stances – trio na klarnet, wiolonczelę i fortepian, 1984
    27. Récurrences na kwartet dęty, 1985
    28. Abendmusik na obój i trio smyczkowe, 1985
    29. Musique élégiaque na fagot i kwintet smyczkowy, 1986
    30. Elegia „Alexandre Tansman in memoriam” na 2 wiolonczele, 1986
    31. Form III na 2 klarnety basowe i 2 krotale, 1986
    32. Retours na kwintet dęty, 1986
    33. Form V na flet, wiolonczelę i fortepian, 1987
    34. Maillons na klawesyn i kwartet smyczkowy, 1987
    35. Regards eloignées na gitarę i akordeon, 1987
    36. Soli, duetti e tutti dla 7 wykonawców, 1987
    37. Maximen und Reflexionen na fortepian i kwintet smyczkowy, 1988
    38. Scènes na zespół instrumentalny, 1988
    39. Trois novelettes na kwintet saksofonowy, 1988
    40. Métaphores na saksofon altowy i fortepian, 1989
    41. Quartettino na trio stroikowe i akordeon, 1990
    42. Quartettsatz na fortepian i trio smyczkowe, 1990
    43. Sonata na saksofon altowy i fortepian, 1990
    44. Thèmes variés na róg i fortepian, 1990
    45. Valses... na zespół instrumentalny, 1991
    46. Andante religioso na wiolonczelę i fale Martenota, 1992
    47. Form X na gitarę i kwartet smyczkowy, 1992
    48. Psaume na wiolonczelę i 2 fortepiany, 1992
    49. Ragtime II pour huit violoncelles, 1992
    50. Vestiges na zespół instrumentów dawnych, 1992
    51. Arc-en-ciel na 8 wiolonczel, 1993
    52. Dédicace I na kwartet smyczkowy, 1994
    53. Dédicace II na flet, gitarę i altówkę, 1994
    54. Duos na 2 skrzypiec, 1994
    55. In una parte na mandolinę, gitarę i harfę, 1994
    56. Form XI na 2 saksofony altowe, 1995
    57. Ragtime III na wiolonczelę i puzon, 1995
    58. Petite abeille na kwartet saksofonowy, 1996
    59. La solitude de l’épouvantail na skrzypce, wiolonczelę i fortepian, 1997
    60. Dédicace IV na flet i harfę, 1997
    61. Form XII na 3 flety, 1998
    62. Petite valse bizarre na wiolonczelę i fortepian, 1999
    63. Jeux aléatoires na wiolonczelę i fortepian, 1999
    64. Misterioso na 2 wiolonczele, 2000
    65. Tempo di tango na flet, gitarę i altówkę, 2000
    66. Form XIII na 4 rogi, 2002
    67. Ombres na 10 skrzypiec i fortepian, 2002

    Solowe

    1. Tre istanti per arpa sola, 1971
    2. Musica per organo solo, 1973
    3. Suite pour Alina na fortepian, 1978
    4. Sonata na wiolonczelę, 1981
    5. Cinq impromptus na gitarę, 1982
    6. Petites histories na fagot, 1982
    7. Nocturnes na klawesyn, 1983
    8. Melodia na organy, 1984
    9. Récit na wiolonczelę, 1991
    10. Solo II na wiolonczelę, 1985
    11. Chants brisés pour cuivres, 1986
    12. Solo III na akordeon, 1991
    13. Form VIII na organy, 1991
    14. Solo IV na saksofon altowy, 1992
    15. Form IX na fortepian, 1992
    16. Lacrimosa na organy, 1992
    17. Thrène VIII na wiolonczelę, 1992
    18. Nocturne II na perkusję, 1993
    19. Plainte na wiolonczelę, 1998
    20. Slide na klarnet solo, 1999
    21. Quatre improvisations na harfę solo, 2001
    22. Sternlicht-Sonate na fortepian, 2002
    23. Etude de concert na fortepian, 2003

    Chóralne a cappella

    1. Abecadło na 4-głosowy chór mieszany a cappella, sł. W. Broniewski, 1977
    2. Scrabble na chór mieszany a cappella, 1982
    3. Invocatio na chór mieszany a cappella, sł. M. Luter, 1985
    4. Magnificat III na solistów i chór, 1985
    5. Agnus Dei – I wersja na chór mieszany a cappella, 1986
    6. Agnus Dei – II wersja na chór żeński a cappella, 1988
    7. Es gibt keinen Weg na chór, sł. P. Lachmann, 1991
    8. Zeitstille na oktet męski, 1993; Spandauer Messe na 3 chóry żeńskie, 1994

    Wokalno-instrumentalne

    1. Antyerotyki na sopran i zespół kameralny, sł. M. Kalota-Szymańska, 1969
    2. Białe charty czasu – Grażyna Bacewicz in memoriam na recytatora i 4 wiolonczele, sł. J. M. Rymkiewicz, 1969
    3. Trzy treny Jana Kochanowskiego na tenor, 2 chóry i orkiestrę kameralną, 1969
    4. Szkice o miłości na sopran i zespół instrumentalny, 1972
    5. Garść liści wierzbowych na baryton i zespół instrumentalny, 1978
    6. Salve Regina na chór dziecięcy i organy, 1981
    7. Gloria na chór mieszany, 3 trąbki, 3 puzony i organy ad libitum, 1982
    8. Magnificat I na chór dziecięcy i organy, 1983
    9. Der du bist drei in Einigkeit na chór mieszany i kwintet smyczkowy, 1984
    10. Le violon de Maria na aktorkę i 7 instrumentów, 1984
    11. Missa Tempore Adventus na głosy solowe, chór, organy i perkusję, 1984
    12. Défets, oratorium na 2 głosy solowe, 2 recytatorów, chór, taśmę i orkiestrę, 1987
    13. Aus der Tiefe, kantata na bas, chór mieszany i zespół instrumentalny, 1987
    14. Musik einer Sommernacht, oratorium na chór, carillon i orkiestrę, 1989
    15. Sueños, oratorium na mezzosopran, chór i orkiestrę, 1990
    16. Epilog, na chór żeński i organy, 1992
    17. Évocations, na chór mieszany i zespół instrumentalny, 1992
    18. Stèle, na chór mieszany i kwartet smyczkowy, 1992
    19. Ugui na recytatora i orkiestrę, sł. J.-L. Bauer, 1993
    20. Dédicace III na sopran i gitarę, 1995
    21. Gédéon, oratorium na 2 recytatorów, chór dziecięcy, chór mieszany, zespół instrumentów ludowych i orkiestrę, sł. J.-L. Bauer, 1996
    22. De l’amour na tenor i orkiestrę, sł. J.-L. Bauer, 1997
    23. Dzień – Noc, kantata do tekstów futurystów polskich na alt i orkiestrę, 1997
    24. Sonnet pour Astrée na baryton i fortepian, 1999
    25. Le cirque de Giuseppe na recytatora i orkiestrę, sł. J.-L. Bauer, 1997
    26. De la vie... na baryton i zespół instrumentalny, sł. A. Mickiewicz, przeł. J.-L. Bauer, 1998
    27. Tango, na chór i orkiestrę, 2000
    28. Le petit singe bleu, na recytatora i orkiestrę, sł. J.-L. Bauer, 2000
    29. Weihnachtskantate na sopran, chór żeński, organy i smyczki, 2000
    30. Meditation und Psalm na chór i orkiestrę, 2001
    31. Stabat Mater na mezzosopran, chór i 8 wiolonczel, 2002
    32. Intermède na 2 orkiestry dęte, 2003
    33. Passage na chór, orkiestrę i orkiestrę dętą, sł. J.-L. Bauer, 2003

    Sceniczne

    1. Prokris, balet, 1971
    2. Les fragments de la montagne, opera, 1988
    3. Karla, opera, libretto J.-L. Bauer, 1996
    4. Les ailes de Jean-Pierre, opera w jednym akcie, libretto J.-L. Bauer, 1997
    5. Le Monstre, opera kameralna, libretto J.-L. Bauer, 1998

    Inne

    1. muzyka teatralna, filmowa, radiowa i telewizyjna
    2. muzyka rozrywkowa
    3. aranżacje
    4. opracowania muzyki klasycznej i ludowej

    Wybrana bibliografia

  • Iwona Lindstedt, Moss Piotr (biogram), w: Encyklopedia Muzyczna PWM, część biograficzna, tom VI, red. E. Dziębowska, PWM, Kraków 2000, s. 383
  • Moss Piotr (biogram), w: M. Stowpiec, A. Gronau, J. Kazem-Bek, Nowe pokolenie kompozytorów polskich, Pomorze, Bydgoszcz 1988, s. 80-86
  • Moss Piotr (biogram), w: M. Hanuszewska, B. Schaeffer, Almanach polskich kompozytorów współczesnych, PWM, Kraków 1982, s. 153-155





  • Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.