Piotr Skrzynecki - Polski Serwis Naukowy

Autograf (1980).

Piotr Skrzynecki

Pomnik przed kawiarnią "Vis-à-Vis" Kraków.

Piotr Cezary Skrzynecki (ur. 12 września 1930 w Warszawie, zm. 27 kwietnia 1997 w Krakowie) – twórca, kierownik artystyczny, reżyser, scenarzysta, konferansjer kabaretu Piwnica pod Baranami.

Biografia

Syn pułkownika Mariana Skrzyneckiego i Magdaleny Endelman, pochodzącej z asymilowanej rodziny żydowskiej. Miał jednego starszego brata Józefa. Dzieciństwo spędził w Mińsku Mazowieckim, rozdzieliła ich wojna, Piotr wychowywał się w Makowie Podhalańskim, potem w Zabrzu. Ostatecznie zamieszkał z matką w Łodzi. Rozpoczął tam studia w Wyższej Szkole Ekonomicznej, ale szybko przeniósł się do Państwowej Szkoły Instruktorów Teatrów Ochotniczych przy Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Łodzi.

Nowa Huta – historyczna część obszaru Krakowa powstała w latach 1949–1990, zaprojektowana od podstaw. W latach 1949 do 1951 samodzielna jednostka osadnicza zlokalizowana na wschód od Krakowa, w założeniu mająca stać się socrealistycznym miastem. Od 1951 dzielnica administracyjna Krakowa. W 1990 w wyniku nowego podziału administracyjnego Krakowa z dzielnicy Nowa Huta wydzielonych zostało 5 dzielnic samorządowych: Dzielnica XIV Czyżyny, Dzielnica XV Mistrzejowice, Dzielnica XVI Bieńczyce, Dzielnica XVII Wzgórza Krzesławickie i Dzielnica XVIII Nowa Huta.
Kraków – magazyn kulturalny wydawany w latach 1984–1991. Redaktorem naczelnym przez cały okres wydawania pisma był Zbigniew Regucki, natomiast zmieniał się wydawca magazynu – Krakowskie Wydawnictwo Prasowe RSW "Prasa-Książka-Ruch" do likwidacji, a następnie Fundacja "Odnowa Zabytków Krakowa". Stałymi współpracownikami pisma byli między innymi: Jan Adamczewski, Andrzej Bogunia-Paczyński, Edward Chudziński, Stanisław M. Jankowski, Ryszard Kantor, Krzysztof W. Kasprzyk (pierwszy sekretarz redakcji w latach 1984-1987 i współtwórca koncepcji czasopisma), Adam Komorowski, Tadeusz Kwiatkowski, Zbigniew Łagocki, Wojciech Markowski, Jan Pieszczachowicz, Konrad Pollesch, Leszek Polony, Jan Poprawa, Michał Rożek, Ewa Skorupa, Ewa Smęder, Wojciech Smolak, Teresa Stanisławska, Tadeusz Śliwiak, Zbigniew Święch, Ignacy Trybowski, Krystyna Zbijewska. Przez wszystkie lata ukazywania się czasopisma, autorem jego wysmakowanej szaty graficzno-artystycznej był znany krakowski artysta-grafik i malarz Mściwój Olewicz.

W 1951 po jej ukończeniu przybył do Krakowa. Organizował i prowadził tu (także w Nowej Hucie) robotnicze teatrzyki amatorskie i zespoły artystyczne. Studiował przez 5 lat historię sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim u profesora Karola Estreichera. Studiów tych nie ukończył z powodu braku zaliczenia studium wojskowego.

Wiesław Dymny (ur. 25 lutego 1936 w Połoneczce, zm. 12 lutego 1978 w Krakowie) – polski plastyk, aktor, scenarzysta filmowy, poeta, prozaik i satyryk, współtwórca Piwnicy pod Baranami; mąż Anny Dymnej.
Konferansjer (fr. conférencier) - osoba prowadząca przedstawienie, zapowiadająca poszczególne punkty programu, nadająca kształt widowiskom artystycznym o charakterze estradowym. Zadaniem konferansjera jest przedstawianie artystów, przygotowanie publiczności na ich występ, urozmaicanie przedstawień anegdotami i dowcipami.

W 1956 zorganizował wraz z przyjaciółmi w podziemiach Krakowskiego Domu Kultury mieszczącego się w pałacu Potockich "Pod Baranami" przy Rynku Głównym klub artystyczny jako miejsce spotkania studentów Akademii Sztuk Pięknych, szkoły muzycznej, historii sztuki, architektury. Klub ten szybko przemienił się w znany kabaret "Piwnica pod Baranami". Jego charyzma, niezwykły intelekt i instynkt, wyczucie literatury, oryginalny gust i smak powodowały, że Piwnica ściągała tłumy. W czarnym kapeluszu z piórkiem, w pelerynie, z nieodłącznym dzwoneczkiem tworzył niepowtarzalny klimat miejsca, gdzie się wraz z innymi piwniczanami znajdował.

Łódź – miasto wojewódzkie w środkowej Polsce, położone na Wzniesieniach Łódzkich, na dziale wodnym I rzędu Wisły i Odry. Przejściowa siedziba władz państwowych w 1945 roku. Siedziba władz województwa łódzkiego oraz powiatu łódzkiego wschodniego.
Uniwersytet Jagielloński (historyczne nazwy: łac. Studium Generale, Akademia Krakowska, Szkoła Główna Koronna, Szkoła Główna Krakowska, Uniwersytet Krakowski) (łac. Universitas Jagellonica Cracoviensis) – najstarsza polska szkoła wyższa, jeden z najstarszych uniwersytetów na świecie, mieszczący się w Krakowie.

W latach 1956-1968 współpracował z redakcjami krakowskich czasopism jako krytyk sztuk plastycznych oraz autor publikacji z dziedziny sztuki. W "Echu Krakowa" prowadził w latach 1956-1981 własną rubrykę pt. Echo Piwnicy pod Baranami, którą od 1984 jako Głos Piwnicy pod Baranami kontynuował w kwartalniku "Kraków", a ostatecznie w "Dzienniku Polskim", (pt. Dziennik Piwnicy pod Baranami).

Scenarzysta – osoba pisząca scenariusz do filmu, serialu, reklamy, audycji radiowej, programu telewizyjnego itp., w przeciwieństwie do osoby piszącej sztuki teatralne nazywanej dramaturgiem.
Kraków – i pod względem powierzchni. Jedno z najstarszych miast Polski, o ponad tysiącletniej historii. Kraków posiada wartościowe zabytki architektury, działa w nim wiele instytucji i placówek kulturalnych.

W latach 1976-1986 organizował bale jubileuszowe z okazji rocznicy powstania kabaretu obchodzone m.in. na scenie Teatru Starego.

Wystąpił w wielu filmach dokumentalnych i fabularnych, m.in.

Kalosze szczęścia, reż. Antoni Bohdziewicz z 1958

Aria dla atlety Filipa Bajona z 1979

Sukcesja Márty Mészáros z 1980

Epitafium dla Barbary Radziwiłłówny Janusza Majewskiego z 1983

Przewodnik Tomasza Zygadły z 1984 (film o Piotrze Skrzyneckim)

Piwnica pod Baranami Piotra Skrzyneckiego Antoniego Krauzego (czteroczęściowy film o Piwnicy)

Rozmowy z Piotrem Wojciech Morek z 1992

Reżyser i współautor scenariusza (z Janiną Garycką) filmu "Dwa pawie na złotym sznurku" (1989) nagrodzonego na XXIX Ogólnopolskim Festiwalu Filmów Krótkometrażowych.

Tomasz Zygadło (ur. 23 grudnia 1947 w Warszawie) — polski reżyser filmowy i teatralny, scenarzysta. Brat Jacka Zygadły, operatora filmowego. Absolwent Wydziału Reżyserii PWSFTviT w Łodzi (absolutorium 1970, dyplom 1976; pierwotnie studiował socjologię na Uniwersytecie Warszawskim). Znany jako twórca filmów o ludziach niepogodzonych ze swoim życiem.
Joanna Olczak-Ronikier (ur. 12 listopada 1934) – polska pisarka i scenarzystka, współzałożycielka kabaretu Piwnica pod Baranami. Wnuczka Jakuba Mortkowicza i Janiny Mortkowiczowej, córka Hanny Mortkowicz-Olczakowej, matka Katarzyny Zimmerer.

Inicjator niezwykłych pomysłów i imprez organizowanych z okazji nieprawdopodobnych i nieokrągłych rocznic, np.

odtworzenie wjazdu do Krakowa księcia Józefa Poniatowskiego (1980)

powtórka jubileuszu Józefa Ignacego Kraszewskiego w ratuszu pod portretami cesarza Franciszka Józefa i cesarzowej Elżbiety

inscenizacja przysięgi Tadeusza Kościuszki (1992)

feta na cześć "szału uniesień" w stulecie powieszenia kurtyny w Teatrze im. Juliusza Słowackiego

inscenizacja hołdu pruskiego

święto kopców

293 rocznica odsieczy wiedeńskiej

93 rocznica pojawienia się światła elektrycznego w Krakowie

Mistrz aranżacji niepowtarzalnych obchodów własnych imienin i urodzin organizowanych nocą w formie koncertu, balu, zakończonych kuligiem czy ogniskiem za każdym razem urządzanych w innym miejscu, np.

Maków Podhalański to miasto w woj. małopolskim, w powiecie suskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Maków Podhalański. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. bielskiego. Położone nad rzeką Skawą, w Beskidzie Makowskim, u stóp Makowskiej Góry (699 m n.p.m.).
Hołd pruski odbył się 10 kwietnia 1525 w Krakowie po wcześniejszym zawarciu traktatu między królem Zygmuntem I Starym a Albrechtem Hohenzollernem w dniu 8 kwietnia 1525 roku. W wyniku tego aktu Prusy Zakonne zostały przekształcone w Księstwo Pruskie jako lenno Polski.

na straganach Nowego Kleparza

na statku na Wiśle

na Kopcu Piłsudskiego

w Ogrodzie Botanicznym

pod Mostem Dębnickim

na zamku w Pieskowej Skale

na ulicy Floriańskiej w formie "Nocy Paryskiej"

na Dworcu Głównym

na Plantach

Stały się one tradycją Krakowa i po jego śmierci obchodzone są w formie urodzinowych lub imieninowych koncertów w Teatrze im. J. Słowackiego pod nazwą "Koncert dla Piotra S.".

Franciszek Józef I, niem. Franz Joseph I, węg. I. Ferenc József (ur. 18 sierpnia 1830 w pałacu Schönbrunn koło Wiednia, zm. 21 listopada 1916 tamże) – przedstawiciel domu habsbursko-lotaryńskiego, od 1848 cesarz Austrii i apostolski król Węgier (koronowany w 1867).
Architektura (gr. αρχιτεκτονική architektonike) – czynność projektowania i konstruowania budynków oraz innych struktur przez osobę lub komputer, głównie dla zapewnienia schronienia. Szersza definicja często włącza projekt całości otoczenia od skali makro, czyli jak budynek zintegruje się z otoczeniem, do skali mikro, czyli detale architektoniczne i konstrukcyjne, czasami meble miejskie. Jako zajęcie, architektura to rola osób i komputerów zapewniających usługi architektoniczne. Jako dokumentacja, zazwyczaj bazuje na rysunkach, architektura definiuje charakter budynku. Architekci za główne zadanie mają zapewnienie potrzeb przestrzennych i mieszkaniowych w pewnych grupach przez kreatywne organizowanie materiałów oraz komponentów, biorąc pod uwagę masę, przestrzeń, formę, głośność, teksturę, strukturę, światło, cień, materiały, program oraz pragmatyczne elementy takie jak: koszt, limity technologiczne i konstrukcyjne, aby osiągnąć równowagę z funkcjonalnym, ekonomicznym oraz często z artystycznymi i estetycznymi aspektami. To odróżnia architekturę od inżynierii.

Na ostatnie pięć lat życia Klinika Chorób Wewnętrznych CM UJ w Krakowie prof. Andrzeja Szczeklika stała się jego drugim domem. Nazywał ją "hotelem snów". Profesor Jacek Musiał i dr Wiesław Królikowski opiekowali się nim do ostatniej minuty.

Pochowany został w Alei Zasłużonych na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Całe życie związany z kabaretem będącym jego pracą, domem, rodziną. Miał mnóstwo przyjaciół, koło niego gromadziły się tłumy, był bardzo popularny i znany, Krakowianie darzyli go szczerą sympatią.

Charyzma (gr. chárisma "dar") – termin zaczerpnięty z teologii, gdzie określał jednostki obdarowane łaską boską, “darem bożym”, obecnie rozumiany jest jako:
Ulica Skawińska – ulica w Krakowie, na Kazimierzu, w administracyjnej dzielnicy Stare Miasto. Jest to przecznica ul. Krakowskiej po jej nieparzystej stronie i prowadzi do Bulwarów Wiślanych. Została wytyczona w planie lokacyjnym Kazimierza w 1335 r. jako wybiegająca z południowo-zachodniego narożnika ówczesnego rynku kazimierskiego (którego fragment stanowi dzisiejszy Plac Wolnica) w kierunku Skawiny.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)