|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: W dniach 6 - 7 lutego 2012 r. w Saint-Ursanne, Szwajcaria, odbędą się warsztaty w ramach projektu TIMODAZ (Oddziaływanie termalne na strefę zniszczenia wokół składowiska odpadów radioaktywnych w utworach ilastych skał macierzystych).
W ciągu ostatnich kilku la... W dniach 6 - 10 czerwca 2011 r. w Saint Raphaël, Francja, odbędzie się dziewiąta, europejska konferencja nt. energii kosmicznej.
Układy elektroenergetyczne stanowią podstawowy element każdego statku kosmicznego. Niezawodność, funkcjonalność i wydajność zawsze były głównymi sił... W dniach 11-13 października 2010 r. w Saint-Etienne, Francja, odbędzie się konferencja pt. "Modelowanie kompetencji i zarządzanie nimi w sieciach współpracy".
Zagadnienia dotyczące kompetencji wymieniane są jako strategicznie i taktycznie istotne dla rozwoju współpracy między przedsięb... W dniach 28-29 października 2010 r. w Saint Julian, na Malcie, odbędzie się pierwszy światowy kongres nt. strategii obniżania spożycia cukru i soli.
Celem konferencji będzie zaproponowanie strategii zapobiegania chronicznym chorobom takim jak otyłość, rak, choroby neuro-zwyrodnieniowe i se... Obchody rocznicy odbędą się m.in. w tyskiej dzielnicy Czułów, przy nowym Pomniku Powstańców Śląskich. Pierwotny pomnik, wzniesiony w 1937 r., w miejscu śmierci jednego z pierwszych poległych powstańców, czułowianina Franciszka Mroza, ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
PlacydCzy wiesz że...? Eutychiusz, Eutyches – imię męskie pochodzenia greckiego. Wywodzi się od greckiego imienia Ευτυχιος (Eutychios), które powstało od greckiego ευτυχης (eutyches) "ten, któremu fortuna sprzyja". Imię to nosiło wielu świętych. Zybert, Zybracht, Zybart, Zygbert, Zygisbert — męskie imię germańskie, notowane w Polsce po raz pierwszy w 1480 roku w formach Zybart i Zybert. Pierwszym członem imienia jest sig: stsas. sigi, stwniem. sigu — "zwiycięstwo" albo germ. sigis. Forma ściągnięta sī < sii powstała bardzo wcześnie na terenach zachodniofrankońskich na skutek zaniku międzywokalicznego -g-. Drugi człon imienia, -bert, wywodzi się z pnia bercht, pochodzącego od germ. berhta — "jasny". Forma -bert, pozbawiona śródgłosowego -h-, jest charakterystyczna dla nazw osobowych przekazywanych przez piśmiennictwo łacińskie, zaś forma -bart jest wynikiem obniżenia e > a. Niektóre możliwe staropolskie zdrobnienia: Zyka, Zyc. Placyd – imię męskie pochodzenia łacińskiego. Wywodzi się od łacińskiego przydomka pochodzącego od wyrazu pospolitego placidus, oznaczającego "spokojny, dobrotliwy, łagodny". Notowane w Polsce co najmniej od 1691 roku. Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.
Placyd Jankowski (ur. 20 września 1810 we wsi Wojska na Grodzieńszyźnie, zm. 28 lutego 1872 w Żyrowicach) - polski duchowny unicki, a następnie prawosławny, pisarz. Placyd imieniny obchodziZnane osoby noszące imię PlacydZobacz teżPrzypisy
O. Henryk Fros SJ (ur. 18 stycznia 1922 w Rybniku, zm. 24 kwietnia 1998 w Krakowie) - polski jezuita, teolog, badacz literatury hagiograficznej, mediewista.
Telesphore Placidus Toppo (ur. 15 października 1939 w Chainpur) - indyjski duchowny katolicki, arcybiskup Ranchi, przewodniczący Konferencji Biskupów Katolickich Indii, kardynał.
Czy wiesz że...? beta Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana jakiejś osobie przez grupę, do której należy. Wraz z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество — otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski). Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |