Placyd Jankowski (ur. 20 września 1810 we wsi Wojska na Grodzieńszyźnie, zm. 28 lutego 1872 w Żyrowicach) - polski duchowny unicki, a następnie prawosławny, pisarz.

Syn Gabriela Jankowskiego, kanonika kapituły unickiej, archiprezbitera katedry brzeskiej, i Anny Jankowskiej z Łytkowskich. Uczył się w gimnazjum w Świsłoczy, później u bazylianów w Brześciu. W 1826 r. wstąpił do Seminarium Głównego Uniwersytetu Wileńskiego, które ukończył w 1830 r. i został profesorem seminarium Duchownego Unieckiego w Żyrowicach, gdzie wykładał Pismo Św., teologię dogmatyczną i łacinę. W wyniku powstania listopadowego i epidemii cholery w 1831 r. wrócił do Wilna i został nauczycielem dzieci marszałka Tadeusza Czudowskiego w jego majątku na Podolu. W r. 1832 powrócił do Seminarium w Żyrowicach i przygotowywał się do egzaminu doktorskiego, który zdał w 1833 r. w Akademii Duchownej Rzymsko Katolickiej w Wilnie. W tym samym roku przyjął święcenia kapłańskie unickie i ożenił się z Helena Tupalską. W 1839 przeszedł na prawosławie, zostając wiceprezesem litewskiego konsystorza prawosławnego w Żyrowicach. W r. 1845 przeniósł się do Wilna, gdzie otrzymał probostwo cerkwi św. Mikołaja. Po dwóch latach powrócił na probostwo we wsi Białawice. W r. 1858 przeszedł na emeryturę i przeniósł się do Żyrowic. Odegrał znaczną rolę w likwidacji Kościoła Unickiego w Żyrowicach.