Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Lekarze: dialog lekarza i chorego niezbędny w leczeniu depresji
Dobra komunikacja między pacjentem a lekarzem to warunek skutecznej terapii depresji - mówili psychiatrzy na spotkaniu prasowym inaugurującym V edycję Ogólnopolskiej Kampanii Społecznej Forum Przeciw Depresji. Zbiega się ona z obchodami Ogólnopolskiego Dnia Walki...
 
Bliżej do powstania Polskiego Instytutu Archeologicznego w Atenach
Rosną nadzieje na powstanie Polskiego Instytutu Archeologicznego w Atenach - pierwszej stale działającej na terenie Grecji polskiej jednostki naukowo-badawczej.  Istnienie tej instytucji radykalnie ułatwi możliwość podejmowania projektów archeologicznych przez pols...
 
Zmarł abp Józef Życiński - duchowny, filozof, publicysta
W czwartek w Rzymie zmarł nagle metropolita lubelski abp Józef Życiński. Przyczyną śmierci prawdopodobnie był wylew krwi do mózgu. Był filozofem, teologiem, publicystą i - w powszechnej opinii - jedną z najbardziej znaczących i wyrazistych postaci Kościoła...
 
PLATON: informatyczna modernizacja polskich uczelni
22 polskie jednostki naukowe, należące do konsorcjum PIONIER, czyli Polskiego Internetu Optycznego realizują projekt PLATON - "Platformę Obsługi Nauki". Ma to być zbiór usług wspólnych środowiska naukowego, opartych na nowoczesnej infrastruk...
 
"Sprawy Nauki"/ Dr Okołowski o Lemie jako twórcy systemu filozoficznego
Stanisław Lem był w filozofii samoukiem, ale wbrew własnym słowom - "Urodziłem się, żeby filozofować w czasie, kiedy w królestwie filozofii nie było już możliwe tworzenie całościowych systemów" - zbudował system - jak kiedyś Platon czy Kant - deklaruje w rozmow...

Reklama:


Platon

To hasło encyklopedii posiada podstrony: [1][2] 3

Czy wiesz że...?
Elementy (gr. Στοιχεῖα, Stoicheia) – pochodzący z IV wieku p.n.e. traktat arytmetyczny i geometryczny, obejmujący swym zakresem podstawowe zagadnienia obu tych nauk.

Stworzenie świata – jest opisem, który rozpoczyna Biblię, przedstawia pochodzenie wszechświata i człowieka od Boga, zależności między Bogiem, człowiekiem i światem, oraz podkreśla doskonałość tego, co stworzone. Interpretacja teologiczna opisów stworzenia jest różna w zależności od wyznania.
Pozagreckie inspiracje Platona

System filozoficzny Platona, zwłaszcza w odniesieniu do kosmogonii, pojęć Demiurga, świata idei odseparowanego od świata materii, dusz nieśmiertelnych nie może być rozumiany jedynie jako prosta kontynuacja refleksji filozofów greckich. Trudno nie dostrzec bardziej lub mniej widocznych wpływów kosmogonii judaizmu, który stworzenie z Księgi Rodzaju 1-3 rozumiał jako proces ukształtowania świata z bezładnej materii przez Boga. Takie inspiracje Platona zakładał Justyn, filozof z I/II w. po Chrystusie, z rodziny greckiej zamieszkałej w Samarii: "Podobnie i Platon (…), przejął tę myśl od Mojżesza. Gdyż Mojżesz jest bardziej starożytny niż wszyscy pisarze greccy. I cokolwiek zarówno filozofowie, jaki i poeci powiedzieli o nieśmiertelności duszy lub karze po śmierci, lub kontemplacji rzeczywistości niebiańskiej czy o podobnych sprawach, otrzymali do tego nauczania wskazówki od proroków, którzy pomogli im rozumieć i tłumaczyć te rzeczy.".

Grecka kosmogonia ukazuje nam okres od powstania świata do jego uporządkowania oraz dzieje ludzi od złotego wieku do wieku żelaznego. Głównym źródłem mitu kosmogonicznego jest Theogonia Hezjoda, Przemiany Owidiusza i Biblioteka Apollodorosa.
Zakon Braci Mniejszych (łac. Ordo Fratrum Minorum, pot. franciszkanie) – katolicka wspólnota zakonna z grupy zakonów żebrzących. Założona w 1209 przez św. Franciszka z Asyżu. Zakon ten w 1517 r. na mocy bulli Ite et vos ad vineam meam został podzielony na Zakon Braci Mniejszych zwanych Obserwantami, oraz Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych. W 1619 r. pełną niezależność uzyskała trzecia gałąź: Zakon Braci Mniejszych Kapucynów. Wszystkie trzy zakony są oparte na tej samej regule, napisanej przez św. Franciszka i zatwierdzonej przez papieża Honoriusza III 29 listopada 1223 r. Posiadają wspólne dziedzictwo historyczne i duchowe. Różne konstytucje oraz przełożeni stanowią jednakże o ich odrębności prawnej.

Przekłady

  • J. Tugendhold, Fedon. O nieśmiertelności duszy z Platona w trzech rozmowach, 1829
  • F. Kozłowski, Dzieła Platona, 1845
  • A. Bronikowski, Dzieła Platona, 1858-84
  • S. Siedlecki, Obrona, Kryton, Eutyfron, Laches, Protagoras, Gorgiasz, 1879-81
  • A. Maszewski, Obrona, 1885
  • B. Kąsinowski, Fileb, 1888
  • J. Świderski, Menon, 1888
  • A. K. Jezierski, Eutyfron, 1890
  • J. Biel, Biesiada, 1899
  • S. Okołów, Fedon, Sympozjon, 1907-9
  • J. K. Jędrzejowski, Wybór pism Platona, 1913
  • S. Lisiecki, Rzeczpospolita, 1929
  • W. Witwicki, Platona Uczta. Dyalog o miłości, Lwów 1909
  • W. Witwicki, Platona Fajdros, Lwów 1918
  • W. Witwicki, Platona Eutyfron, Obrona Sokratesa, Kryton, Lwów 1920
  • W. Witwicki, Platona Hippiasz Mniejszy, Hippiasz Większy, Ijon, Lwów 1921
  • W. Witwicki, Platona Gorgiasz, Lwów 1922
  • W. Witwicki, Platona Protagoras, Lwów 1923
  • W. Witwicki, Platona Fedon, Lwów 1925
  • W. Witwicki, Platona Eutyfron, Lwów 1934
  • W. Witwicki, Platona Menon, Warszawa 1935
  • W. Witwicki, Platona Teajtet, Warszawa 1936
  • W. Witwicki, Platona Charmides i Lyzis, Warszawa 1937
  • W. Witwicki, Platona Laches, Warszawa 1937
  • W. Witwicki, Platona Fileb, Warszawa 1938
  • W. Witwicki, Platona Państwo, Warszawa 1948
  • W. Witwicki, Platon: Timajos, Kritias, Warszawa 1951
  • W. Witwicki, Platon: Sofista, Polityk [oprac. D. Gromska], Warszawa 1956
  • W. Witwicki, Platon: Eutydem [oprac. H. Elzenberg], Warszawa 1957
  • W. Witwicki, Platon: Państwo z dodaniem siedmiu ksiąg Praw, Warszawa 1958
  • W. Witwicki, Platon: Timaios, Warszawa 1960
  • W. Witwicki, Platon: Parmenides, Warszawa 1961
  • M. Maykowska, Listy, Warszawa 1938
  • M. Maykowska, Prawa, Warszawa 1960
  • I. M. Bocheński, Eutyfron, Edinburgh 1944
  • Z. Brzostowska, Zimorodek, Roczniki Humanistyczne 3/1972
  • Z. Brzostowska, O sprawiedliwości, Roczniki Humanistyczne 3/1974
  • Z. Brzostowska, Kratylos, Lublin 1990
  • L. Regner, Alkibiades I i inne dialogi oraz definicje [Pseudo-Platon], Warszawa 1973
  • L. Regner, Zimorodek, Filomata 328/1978
  • L. Regner, Zimorodek i inne dialogi [Pseudo-Platon], Warszawa 1985
  • L. Regner, Faidros, Warszawa 1993, 2004
  • L. Regner, Protagoras, Warszawa 1995, 2004
  • L. Regner, O cnocie [Pseudo-Platon], Meander 3/1997
  • P. Siwek, Timajos, Kritias albo Atlantyk, Warszawa 1986
  • P. Siwek, Gorgias, Menon, Warszawa 1991
  • W. Stefański, Kratylos, Wrocław 1990
  • E. Zwolski, Biesiada, Kraków 1993
  • E. Zwolski, Phaidros, Kraków 1996
  • E. Zwolski, Phileb, Kraków 1999
  • K. Tuszyńska-Maciejewska, Meneksenos, Wrocław 1994
  • R. Legutko, Fedon, Kraków 1995
  • R. Legutko, Eutyfron, Kraków 1998
  • R. Legutko, Obrona Sokratesa, Kraków 2003
  • Zobacz też

    Commons in image icon.svg
    Wikiquote-logo.svg
    Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
    z Platona
  • Platon (imię)
  • aprioryzm
  • natywizm
  • Przypisy

    1. Damian Leszczyński, Filozofowie i ich filozofie. Opowieści dla niewtajemniczonych, wyd. Atla 2, Wrocław 2002, s.53, ISBN 83-88555-85-5
    2. Platon, Timajos w: tenże, Dialogi, wyd. Unia Wydawnicza "Verum", Warszawa 2007, ISBN: 978-83-85921-73-8
    3. Państwo. Księga III, tłum. W. Witwicki, Warszawa 1994, s. 134.
    4. Państwo, Księga IV, op. cit., s. 174.
    5. D. Gwizdalanka, Muzyka i polityka, Kraków 1999, s. 182.
    6. Por. M. R. Niehoff, Creatio ex Nihilo Theology in Genesis Rabbah in Light of Christian Exegesis, „Harvard Theological Review”, 99 (2006) nr 1, s. 44; G. May, Schöpfung aus dem Nichts: die Entstehung der Lehre von der creatio ex nihilo, Berlin 1978, s. 6–8; J. A. Goldstein, II Maccabees. A New Translation with Introduction and Commentary, Nowy Jork 1983, s. 307–315; J. C. O’Neill, How Early is the Doctrine of «creatio ex nihilo»?,„The Journal of Theological Studies” 53 (2002), s. 49–65. Zob. pojęcie Golema
    7. 1 Apologia, 44,8-9, s. 238
    Sycylia (wł. Sicilia) – największa wyspa na Morzu Śródziemnym (25 710 km²), leżąca na południowy zachód od Półwyspu Apenińskiego, od którego oddziela ją wąska Cieśnina Mesyńska. Wyspę zamieszkuje około 5 milionów mieszkańców.
    Tommaso Campanella, w świadectwie chrztu Giovanni Domenico Campanella (ur. 5 września 1568 w Stignano w Kalabrii, zm. 21 maja 1639 w Paryżu) – włoski filozof, teolog i poeta.


    przejdź do podstrony: [1][2] 3




    Czy wiesz że...? beta

    Reinkarnacja (również: metempsychoza, transmigracja) - to pogląd, wg którego dusza po śmierci może wcielić się w nowy byt fizyczny. Np. dusza jednego człowieka może przejść w ciało nowo narodzonego dziecka lub nawet zwierzęcia czy rośliny. Samo słowo reinkarnacja jest zestawieniem dwóch członów: inkarnacja (wcielenie) i przedrostka re (oznaczającego powtórzenie czegoś). Dosłownie więc reinkarnacja oznacza powtórne wcielenie.
    Oksyrynchos (gr. Ὀξύρρυγχος, obecnie Al-Bahnasa) - starożytne miasto, obecnie miejscowość, w środkowym Egipcie, położona około 160 km na południowy zachód od Kairu, stolica XIX nomu górnoegipskiego. Jest także stanowiskiem archeologicznym - jednym z najbardziej znaczących w historii. Przez dwa ostatnie stulecia obszar wokoło miasta był rozkopywany, ukazując olbrzymią kolekcję papirusów datowanych na okres ptolemejski i rzymski w egipskiej historii. Wśród odkrytych tekstów odnaleziono prace Menandra i Ewangelię Tomasza - pismo zaliczane do apokryfów Nowego Testamentu.
    Kolektywizm - przeciwstawiany indywidualizmowi pogląd akcentujący rolę wspólnot, grup i zbiorowości. Dla zwolenników kolektywizmu kolektywy są istotniejsze od jednostek i tym samym ich cele i dobro powinny przeważać nad celami i dobrem jednostek.
    Idea (gr. ιδέα) – pojęcie filozoficzne. Jedno z głównych pojęć filozofii wprowadzone przez Platona rozumiane przez niego jako niematerialny byt, który nie jest nam bezpośrednio dany. W metafizyce platońskiej (ontologii) przez występujące w liczbie mnogiej idee rozumie się tożsame z sobą, niezłożone, niezmienne i doskonałe byty duchowe, poznawalne rozumowo i będące realnymi odpowiednikami pojęć powszechnych oraz wzorami zmiennych rzeczy materialnych.
    Racjonalizm genetyczny, natywizm - stanowisko epistemologiczne w sporze o źródła poznania głoszące, że niektóre pojęcia i przekonania, które znamy, są w naszym umyśle od urodzenia. Przeciwieństwo empiryzmu genetycznego, mówiącego, że pojęcia te zapisują się w nas wraz z doświadczeniem. Przedstawicielem natywizmu jest Platon, który zakłada, że dusza posiada wiedzę wrodzoną.
    Kriton (gr. Κρίτων) – dialog Platona przedstawiający rozmowę pomiędzy filozofem Sokratesem, oczekującym w więzieniu na wykonanie wyroku kary śmierci, a jego przyjacielem Kritonem, który odwiedza go, aby zaproponować mu ucieczkę. Kriton jest kontynuacją dzieła Obrona Sokratesa, w którym Platon przedstawił proces Sokratesa zakończony skazaniem filozofa na śmierć.
    Plotyn (gr. Πλωτῖνος Plotinos, ur. ok. 204 w Likopolis w Egipcie, zm. 269) – filozof starożytny, twórca systemu filozoficznego zwanego neoplatonizmem. Młodość spędził w Aleksandrii. Tam w 28 roku życia rozpoczął studia filozoficzne pod okiem Ammoniosa Sakkasa. 12 lat później, ok. 244 roku, przeniósł się do Rzymu, gdzie założył własną szkołę (najpierw w Mitylenie, potem w Atenach).
    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.