Pleomorfizm cykliczny - Polski Serwis Naukowy

Pleomorfizm (z gr. "morph" – kształt + "pléon" – więcej) – Wielopostaciowość, Cyklogenia drobnoustrojów – hipoteza, która mówi, że mikroorganizmy mogą przybierać różne formy istnienia w poszczególnych etapach cyklów życiowych. Pleomorfizm bakterii czy grzybów jest odpowiedzią adaptacyjną na warunki środowiska w którym żyją. Wszystkie ssaki i większość zwierząt posiada organizmy symbiotyczne, żyjące wewnątrz gospodarza – tzw. endobionty. Dla prawidłowego rozwoju endobiont, podobnie jak każdy mikroorganizm, produkuje wokół siebie metabolity.

Bakterie (łac. Bacteriae, od gr. bakterion – "pałeczka") – grupa mikroorganizmów, stanowiących osobne królestwo. Są to jednokomórkowce lub zespoły komórek o budowie prokariotycznej. Badaniem bakterii zajmuje się bakteriologia, gałąź mikrobiologii.

Metabolit – produkt metabolizmu (przemian chemicznych zachodzących w organizmach). Metabolity to związki organiczne i nieorganiczne produkowane przez komórki. Przyjęto jednak, że określenie to nie dotyczy białek i kwasów nukleinowych. Zwykle pisząc o metabolitach ma się na myśli związki niskocząsteczkowe.

Koncepcja ta zapoczątkowana została przez wybitnego francuskiego biologa Antoine Bechampa. Zaobserwowane przez siebie małe ciałka w żywej materii nazwał mikrozymami, w późniejszym czasie ustalono, że większość z nich to tłuszcze. Teoria polimorfizmu, jako stojąca w opozycji do oficjalnie przyjętej monomorficzności drobnoustrojów postulowanej przez Ludwika Pasteura została odrzucona przez oficjalną naukę akademicką.

Antoine Béchamp (ur. 16 października 1816 w Bassing, zm. 15 kwietnia 1908 w Paryżu) właściwie Pierre Jacques Antoine Béchamp – francuski biolog, mgr farmacji, dr nauk, dr nauk medycznych, profesor zwyczajny chemii medycznej i farmacji na wydziale medycyny w Montpellier, profesor zwyczajny fizyki i toksykologii oraz profesor chemii w Wyższej Szkole Farmacji w Strasbourgu, członek Imperialnej Akademii Medycyny Francji i Paryskiego Towarzystwa Farmaceutycznego, laureat Francuskiej Legii Honorowej. Badał larwy pasożytów, jako pierwszy zsyntetyzował atoksyl.

Günther Enderlein (ur. 7 czerwca 1872 w Lipsku, zm. 22 sierpnia 1968 w Wentdorf) – niemiecki zoolog i entomolog. Rozwinął teorię pleomorfizmu cyklicznego.

Następnie teorią cyklogenii zajął się, i rozwinął, niemiecki biolog Günther Enderlein badając drobnoustroje pod mikroskopem w ciemnym polu. Okazało się że nie wszystkie drobiny są mikrozymami. Enderlein obserwowane w ludzkiej krwi żyjątka nazwał protitami. Dalszych postępów dokonał Gaston Naessens, w celu badania pleomorfizmu opracował specjalny mikroskop – somatoskop, w którym można obserwować zachodzące przemiany drobnoustrojów.

Saprotrofy, roztocza, mikrokonsumenci – (z gr. saprós - zgniły) – cudzożywne organizmy pobierające energię z martwych szczątków organicznych, rozkładając je do związków prostych. Są reprezentowane przez liczne drobnoustroje (bakterie, grzyby). Do niedawna uważano, że także niektóre rośliny lądowe (np. gnieźnik leśny) odżywiają się saprofitycznie, jednak mogą one pobierać substancje pochodzące z rozkładu szczątków jedynie dzięki mikoryzie (patrz rośliny saprofityczne), a zatem dzięki ścisłej symbiozie z odpowiednim gatunkiem grzyba. To stawia je bliżej roślin pasożytniczych niż prawdziwych saprotrofów. Tradycyjnie jednak mimo to wciąż bywają określane jako saprofity lub rośliny saprofityczne. Obecnie ten typ odżywiania określany jest jako myko-heterotrofia – w tym układzie pasożytniczym właściwym saprofitem jest grzyb, a nie roślina.

Izopatia (izoterapia) – wywodząca się z homeopatii dziedzina medycyny niekonwencjonalnej, w której preparaty lecznicze tworzone są na bazie substancji związanych z przyczynami lub produktami choroby. Leki izopatyczne zawierają dokładnie taką samą substancję, jak ta, która wywołała chorobę u danego pacjenta, np. próbkę złuszczonej skóry i sierści kota w przypadku osoby uczulonej na kocią sierść lub produkt chorobowy, np. płyn z okolic zapalnie zmienionego stawu w przypadku osoby cierpiącej na artritis. Izopatia zapoczątkowana została przez Josepha Wilhelma Luxa w latach 30-tych XIX wieku. Jemu także najprawdopodobniej zawdzięczamy ten termin oraz sformułowanie głównej tezy izopatycznej Aequalia aequalibus curentur, czyli zasady identyczności. Izopatia, traktowana jako dziedzina homeopatii, nie została zaakceptowana przez wszystkich homeopatów i od samego początku była powodem licznych dysput, krytyki i kontrowersji. Powodami były nieliczne homeopatyczne provingi wykonane z substancjami izopatycznymi i nie stosowanie się ich do hahnemannowskiej zasady podobieństwa symptomów (similia similibus curantur). W ciągu kolejnych lat izopatia ulegała rozwojowi i przemianom. Czasami nazywana jest "homeopatyczną immunoterapią". W izopatii zakłada się, że układ odpornościowy człowieka zostaje pobudzony do walki z chorobą przez podanie dawki przyczyny lub produktu choroby, na którą skarży się pacjent, odpowiednio spreparowanej w roztworze homeopatycznym.

Krytyka pleomorfizmu

Już u zarania badań nad mikroorganizmami teoria wielopostaciowości była dyskredytowana. Badania kolejnych naukowców spotykały się z ostrą krytyką środowiska naukowo-medycznego. Jednym z argumentów ich przeciwników było to, że polimorfiści stosowali metody złej jakości i że błędne wnioski wynikają z zanieczyszczeń, które spowodowały skażenia określane następnie przez pleomorfistów jako kolejne etapy rozwoju.

Symbiont - organizm, który żyje w symbiozie z organizmem innego gatunku np. bakterie w jelicie grubym u człowieka, bakterie które trawią celulozę u przeżuwaczy (krowa).

Osoby określane mianem pleomorfistów

Antoine Bechamp, William Russell, Royal Rife, Günther Enderlein, Wilhelm Reich, Gaston Naessens, Alan Cantwell, Robert Young.

Zobacz też

Literatura

Antoine Bechamp „Les Microzymas” (1881);

Antoine Bechamp „Trzeci składnik krwi”;

Guenther Enderlein „Cyklogeneza bakterii” („Bacteria Cyclogeny”, 1916);

Ethel Douglas Hunme „Pasteur obnażony” („Pasteur Exposed”, 1923);

R.B. Pearson „Pasteur- plagiator i oszust” („Pasteur: Plagiarist, Impostor”, 1942);