|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Biologowie przyznają, że pojawienie się pełnych szczęk odgrywa zasadniczą rolę w historii naszej ewolucji, niemniej do tej pory nie byli w stanie udowodnić tego na podstawie skamielin. Międzynarodowy zespół naukowców sugeruje, że reorganizacja mózgu i organów c... Międzynarodową konferencję z cyklu: "Contemporary problems of geochemistry" organizują w Kielcach: Instytut Chemii Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego Jana Kochanowskiego w Kielcach oraz Sekcja Geochemii Polskiego Towarzystwa Mineralogicznego. Spot... Zdjęcia znanych miejsc w Gdańsku, ale także mniej uczęszczanych przez turystów części miasta, można obejrzeć od czwartku na wystawie "Spacer po Gdańsku. Gdańsk na fotografii w 1943 i 2012 roku" w Muzeum Poczty Polskiej w Gdańsku. ... 60 proc. europejskiej populacji koni huculskich żyje w Polsce. W naszym kraju jest 2,5 tys. hucułów, w tym 1,4 tys. klaczy - poinformował dyrektor Zakładu Doświadczalnego Instytutu Zootechniki w Odrzechowej k. Sanoka na Podkarpaciu, Władysław Brejta. "Hodo... W Klementowicach (Lubelskie) archeolodzy natrafili na szczątki trzech koni ze schyłkowego okresu ostatniej epoki lodowcowej. Dzięki śladom nacięć widocznym na kościach ustalono, że zwierzęta upolowano a następnie oprawiano - poinformował PAP Tadeusz Wiśniewski, ki...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 PliohippusCzy wiesz że...? †Merychippus - jeden z przodków współczesnych koniowatych. Żył we wczesnym miocenie (ok 20 mln lat temu). Wszystkie kończyny miał zakończone trzema palcami, ale tylko jeden opierał się o ziemię. Drugi i czwarty palec istniały w postaci krótkich wyrostków, jeszcze członowatych, lecz wyraźnie skróconych, sięgały tylko do drugiego stawu trzeciego palca. Od swojego przodka - parahippusa - różnił się dłuższą i masywniejszą szyją oraz mocniejszym uzębieniem (zęby z listewkami emalii, co zwiększało zdolność trącą). Wynikało to ze zmiany pożywienia - z roślinności leśnej na stepową, gł. twardą trawę. Miał ok. 100 cm wysokości w kłębie. †Parahippus - jeden z przodków współczesnych koniowatych. Forma przejściowa między mesohippusem a merychippusem. Żył w okresie wczesnego miocenu około 20 milionów lat temu. Był już w znacznym stopniu przystosowany do spożywania pokarmu trawiastego - nastąpiła u niego modyfikacja powierzchni trących siekaczy. Wysokość w kłębie – 80-90 cm. †Pliohippus – jeden z przodków współczesnych koniowatych. Żył we środkowym miocenie 12 mln lat temu. Zbliżony kształtem, wielkością i uzębieniem do współczesnych koni. Był wyższy od swojego przodka – Merychippusa – wzrost w kłębie 120 cm. Pliohippus był pierwszą formą jednopalczastą – nastąpił u niego zanik nieużywanych palców bocznych. Żył na sawannie i porośniętych trawami stepach. Pojawił się w Ameryce Północnej i stamtąd przedostał się do Ameryki Południowej. Ewolucja koniowatych – proces ewolucji części nieparzystokopytnych przebiegający od środkowego paleocenu. W tym czasie u przodków współczesnych koniowatych następowała radiacja, w której wyniku powstało kilkadziesiąt linii ewolucyjnych, z których do czasów współczesnych przetrwał jedynie rodzaj Equus. W jednej z tych linii następowała stopniowa przemiana od niewielkiego (30-50 cm), czteropalczastego i posiadającego krótkie korony zębów trzonowych Hyracotherium – poprzez gatunki pośrednie (Miohippus, Mesohippus, Merychippus, Parahippus) – do jednopalczastego pliohippusa, rozmiarami (120 cm w kłębie), wysokością koron i kształtem ciała przypominającego współczesnego konia.
†Mesohippus (gr. półkoń) – jeden z przodków współczesnych koniowatych. Żył na przełomie eocenu i oligocenu (ok. 34-32 mln lat temu) w Ameryce Północnej. W odróżnieniu od swego przodka Hyracotherium wszystkie kończyny miał zakończone 3 palcami. Posiadał również twardsze uzębienie, co umożliwiało mu żywienie się, poza liśćmi, również mniejszymi gałęziami i korzonkami. Miał wielkość współczesnego wilka. Zobacz też
Czy wiesz że...? beta Miocen – najstarsza epoka neogenu. Epoka wielkich przemian geologicznych skorupy ziemskiej. Wypiętrzenie nowych łańcuchów górskich zmieniło cyrkulację powietrza w atmosferze i wód w morzach. Trwał od 23,03 mln do 5,332 mln lat temu.
Kłąb (łac. cucula) - najwyżej wysunięty fragment grzbietu ssaka, nasada szyi. Jest terminem używanym zazwyczaj w zootechnice. W medycynie weterynaryjnej przyjęło się określać tę część okolicą międzyłopatkową (łac. regio interscapularis). Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
