Pożar kościoła Jezuitów - akwarela

Pożar kościoła Jezuitów w Santiago – katastrofa budowlana wywołana pożarem kościoła jezuickiego w Santiago (Chile) w dniu 8 grudnia 1863.

Przebieg wydarzeń

Znajdujący się w Santiago kościół Jezuitów (hiszp. Iglesia de la Compañía de Jesús), zbudowany w XVII w. znajdował się w pobliżu jednego z największych ośrodków kultu maryjnego w Chile. 8 grudnia 1863, w dniu święta Niepokalanego Poczęcia NMP w kościele zebrał się tłum wiernych. Z okazji święta religijnego w kościele zapalono kilkanaście lamp, a ściany świątyni pokrywały girlandy z papieru i tkaniny ozdobne. Do części ozdób przymocowano palące się świece i lampiony.

Pożar w świątyni wybuchł kilka minut przed 19.00, kiedy od lampy gazowej oświetlającej ołtarz zajęły się wiszące w pobliżu zasłony. Nieudolna próba stłumienia ognia doprowadziła do rozprzestrzenienia się ognia na drewniany dach, pokrywający świątynię i na wiszące na ścianach ozdoby. Zdecydowaną większość zgromadzonych w kościele wiernych stanowiły kobiety i dzieci. Grupa kobiet znajdujących się w środku wpadła w panikę, kiedy okazało się, że boczne drzwi kościoła są zamknięte, a jedyną drogą ucieczki jest główne wejście. W ucieczce przeszkadzały noszone wówczas powszechnie krynoliny. Co najmniej kilkaset osób udało się uratować w ciągu pierwszych piętnastu minut od wybuch pożaru. Wśród osób niosących pomoc był amerykański ambasador w Santiago Nelson, bezpośredni świadek katastrofy, który miał osobiście wyprowadzić z kościoła kilkanaście kobiet . Ciała osób, zadeptanych w tłoku zablokowały drzwi i ostatnią drogę ucieczki dla wiernych, napierających ze środka kościoła. O 22.00 runęła do wewnątrz budynku drewniana wieża kościoła, zabijając ranne, ale żywe osoby, które nadal przebywały w świątyni.

Konsekwencje tragedii

W wyniku katastrofy straciło życie około 2500 ludzi, co uczyniło z katastrofy w Santiago jeden z najtragiczniejszych pożarów w historii ludzkości. W pożarze zginęły całe rodziny, a usuwanie ciał z pogorzeliska trwało 10 dni. Większości ofiar nie można było rozpoznać, dlatego pochowano je we wspólnej mogile na głównym cmentarzu miejskim (Cementerio General de Santiago).

Odsłonięcie pomnika ofiar w 1874

Ocalałe z pożaru ściany kościoła zostały rozebrane, a w miejscu tragedii powstał ogród. W miejscu, w którym znajdował się ołtarz spalonego kościoła w 1874 stanął pomnik, upamiętniający ofiary pożaru. Dzwony kościelne, ocalałe z pożaru trafiły do Oystermouth k. Swansea (Walia), gdzie do dnia dzisiejszego wzywają wiernych na modlitwę.

Dwa tygodnie po tragicznym pożarze powołano do życia pierwszą jednostkę ochotniczej straży pożarnej, której nie było do tej pory w liczącym ponad 100 tysięcy mieszkańców Santiago.

Źródła

Przypisy