Pożegnania – polski film fabularny w reżyserii Wojciecha Jerzego Hasa, zrealizowany w 1958 roku. Adaptacja powieści Stanisława Dygata pod tym samym tytułem.

Treść

Warszawa, lato 1939 roku. Paweł, chłopak z arystokratycznej rodziny odwiedza nocny klub o podejrzanej sławie. Poznaje tam Lidkę, fordanserkę (płatna partnerka do tańca). Dziewczyna jest rozgoryczona życiem. Młodzi przypadają sobie do gustu i razem wyjeżdżają do Podkowy Leśnej pod Warszawą, gdzie wynajmują pokój w pensjonacie "Quo Vadis". Idylla trwa krótko, już następnego dnia odnajduje ich tam ojciec Pawła i doprowadza do przerwania romansu.

W tym miejscu akcja przeskakuje o kilka lat. Jest styczeń 1945 roku, Lidka i Paweł spotykają się ponownie pod koniec wojny, w domu ciotki Pawła, hrabiny Róży. Tu nadal, mimo biedy, celebruje się przedwojenne arystokratyczne rytuały. Paweł ma za sobą dwa lata pobytu w obozie koncentracyjnym w Auschwitz. Po powrocie do Warszawy próbuje znaleźć sobie zajęcie, nie chce korzystać wyłącznie z dobrego urodzenia. Chwyta się różnych zajęć by przeżyć, w końcu zatrudnia się jako kelner w restauracji u Feliksa, byłego lokaja ciotki, wzbogaconego na handlu walutą.

Lidka jest już mężatką, wyszła za Mirka, kuzyna Pawła. Pojawienie się Pawła burzy jej poukładane życie. Skrywane uczucia wybuchają w niej ze zwielokrotnioną mocą.

Kończy się niemiecka okupacja, nadciąga ofensywa Armii Czerwonej. Mirek wraz z hrabią Tolem boją się o swoją przyszłość po wkroczeniu komunistów. Negocjują z niemieckimi oficerami i płacą za umożliwienie ucieczki do Wiednia. Wyjeżdżają niemal w ostatniej chwili. Lidka zostaje, decyduje że chce być z Pawłem.

W ostatniej scenie na zaśnieżonych ulicach Warszawy pojawiają się czołgi wojska ludowego.