|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Naukowcy z Ohio State Uniwersity w Columbus od dłuższego już czasu prowadzą badania nad wytwarzaniem energii z rozkładanej przez bakterie celulozy. Projekt powstał nie przypadkowe długotrwałe badania pracy żołądka kro... W ramach finansowanego ze środków unijnych projektu udało się zbudować specjalne elektrownie słoneczne do chłodzenia łatwo psujących się produktów w tunezyjskiej wytwórni win oraz w marokańskiej mleczarni, wykazując ekonomiczną opłacalność systemów chłodze... Naukowcy zainteresowani europejskimi konkursami na projekty badawcze w obszarach nanowiedzy, nanotechnologii, materiałów i nowych technologii produkcji (NMP), energii oraz wspólnoty energii atomowej Euratom w 7. Programie Ramowym (7PR) poznają możliwośc... Wyniki nowych badań pokazały, że białko zwane Flower (Fwe) może naznaczać słabe komórki jako nadające się do usunięcia, umożliwiając komórkom w lepszej formie pozostanie i rozwój. Białko błony komórkowej Fwe, które występuje u zwierząt wielokomórkow... Naukowcy z Niemiec i Wlk. Brytanii wysunęli nową, radykalną teorię na temat ewolucji złożonych form życia, sugerując jej uzależnienie od mitochondriów, malutkich elektrowni występujących w komórkach jądrowców, do których należą wszystkie złożone form...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp.
7
odp. Reklama:
 PociskCzy wiesz że...? Grot, żeleźce – ostre, najczęściej metalowe zakończenie strzał, broni drzewcowej oraz drzewc chorągwi czy innych znaków wojskowych. Groty mogły być płaskie, paraboliczne, trójkątne lub czworokątne, przeznaczone do zadawania ran szarpanych, ciętych lub kłutych. Groty strzał nierzadko posiadały zadziory skierowane ku drzewcu, które utrudniały wyjęcie strzały z ciała, powodując jednocześnie większe obrażenia. Istniały także tępe groty używane podczas turniejów rycerskich. Grot mocowano za pomocą tulei nakładanej na drzewce lub za pomocą kolca wbijanego w drzewce. Definicja intuicyjna: Powierzchnia (ściślej: brzeg) kuli. Zbiór punktów oddalonych o pewną zadaną odległość (promień sfery) od wybranego punktu (środek sfery). 
 Pocisk to ciało wystrzeliwane z broni miotającej. Pociski są zwykle aerodynamiczne, wydłużone, a w przekroju okrągłe, wykonane z twardych i gęstych materiałów, najczęściej metali. Przed wynalezieniem lufy gwintowanej nadającej pociskowi ruch obrotowy miały one kształt sferyczny i nazywano je kulami. Aerodynamika (z greckiego: aéros - "powietrze" i dynamikós- "mający siłę, silny") – dział fizyki, mechaniki płynów, zajmujący się badaniem zjawisk związanych z ruchem gazów, a także ruchu ciał stałych w ośrodku gazowym i sił działających na te ciała.
Kusza to broń miotająca neurobalistyczna (wykorzystująca energię sprężystości) podobna do łuku. Zasadnicza różnica w użyciu polega na możliwości wstrzymania się ze strzałem przez dowolnie długi czas po naciągnięciu cięciwy. Cięciwę naciąga się ręcznie, korbą lub lewarem, a dopiero potem strzela naciskając spust. Broń miotająca akumuluje w sobie energię mechaniczną lub chemiczną, która w czasie wystrzału przekształcana jest w energię kinetyczną pocisku. Niektóre rodzaje broni wykorzystującej pociski to: Bardzo ważną cechą pocisków jest ich kształt oraz parametry materiału, z którego zostały wykonane. Zwykle przeciw pociskom stosuje się różne rodzaje pancerzy. Taka sytuacja wymusza wyścig pomiędzy konstrukcją pocisku i chroniącej przed nim tarczy. Przykładem mogą być tutaj odpowiednio wydłużone groty strzał używanych w średniowieczu. Ich budowa wynikała z próby przebicia stalowych zbroi stosowanych przez rycerstwo. Samolot-pocisk (pocisk skrzydlaty) - bezzałogowy samolot, którego ładunek użyteczny stanowi głowica bojowa. Są to pociski charakteryzujące się posiadaniem powierzchni nośnych służących do wytwarzania siły nośnej w locie i w odróżnieniu od skrzydlatych pocisków rakietowych, napędzane silnikami odrzutowymi przelotowymi (turboodrzutowymi, turbowentylatorowymi, strumieniowymi, pulsacyjnymi), rzadziej silnikami tłokowymi
Aerodynamika pocisku - jest to dział aerodynamiki zajmujący się zagadnieniami związanymi z oddziaływaniem powietrza na poruszający się pocisk. Aerodynamika pocisku wyjaśnia sposób powstania sił i momentów (tzw. aerodynamicznych) działających na pocisk, rozpatruje czynniki wpływające na ich wartość oraz ustala związki pozwalające określić wartość tych sił i momentów w zależności od kształtów, wymiarów, ciężkości, prędkości kątowej pocisku oraz gęstości i lepkości powietrza. Niektóre rodzaje pocisków: Zobacz też Zobacz hasło pocisk w Wikisłowniku
Czy wiesz że...? beta Pistolet (fr.) - krótka, ręczna broń palna do walki (zarówno ataku jak i obrony) na niewielką odległość (do 50 m) a także do wymuszania posłuszeństwa na polu walki. Charakteryzuje się krótką lufą, małymi gabarytami i chwytem (rękojeścią) przystosowanym do strzelania z jednej ręki. Podstawową grupę stanowią pistolety wojskowe. Wyróżnia się także pistolety policyjne, kieszonkowe, sportowe, sygnałowe i inne. Masa pistoletu wojskowego nie przekracza na ogół 1 kg, długość lufy - 125 mm, długość całkowita - 220 mm, szybkostrzelność praktyczna - 25-40 strz/min. Kaliber broni waha się w granicach 4,6 mm - 12,7 mm. Najczęściej stosowany jest kaliber 9 mm.
Lufa gwintowana - rodzaj lufy, stosowanej w broni palnej już w połowie XV stulecia. W lufie tej znajduje się gwint (skręcenie), które nadaje pociskowi ruch wirowy przez co jego lot jest znacznie bardziej stabilny dzięki efektowi żyroskopowemu. Jej zaletą jest duża celność, jednak ze względu na długi czas nabijania pierwszych egzemplarzy stosowana była początkowo jedynie w broni myśliwskiej lub wyborowej (np. arkebuzach). Powszechne stosowanie luf gwintowanych miało miejsce w drugiej połowie XIX wieku wraz z wynalezieniem amunicji zespolonej i broni odtylcowej.
Zbroja – część pasywnego uzbrojenia ochronnego wojowników, stosowana od starożytności do ok. XVII wieku. W Polsce przetrwały aż do wieku XVIII jako zbroje husarskie i kolczugi pancernych.
Energia mechaniczna — suma energii kinetycznej i potencjalnej. Jest postacią energii związaną z ruchem i położeniem obiektu fizycznego (układ punktów materialnych, ośrodka ciągłego itp.) względem pewnego układu odniesienia.
Granat (z łac. → wł. lub hiszp. Granada) – rodzaj broni, pocisk rażący odłamkami i energią wybuchu albo zapalający. Najczęściej przez określenie to rozumie się granat ręczny, przeznaczony do miotania przez żołnierza w kierunku nieprzyjaciela, gdzie ma nastąpić wybuch. Dawne granaty ręczne, stosowane od XV wieku, były metalowymi naczyniami o cienkich ścianach, wypełnionymi prochem oraz kamieniami lub drobnymi kulkami. Były zawodne i niebezpieczne w użyciu, ale, celnie rzucone, mogły dokonać przerażającego spustoszenia. W połowie XVII wieku pojawiły się granaty działowe - pociski wybuchowe, wystrzeliwane z armat.
Armata była dawniej bronią miotająca pociski za pomocą prochu. Współcześnie terminem tym określa się działo o bliskim płaskiemu torze lotu pocisku, służące do ostrzeliwania celów będących na linii pola widzenia.
Energia wiązania chemicznego - najmniejsza energia potrzebna do rozerwania wiązania chemicznego. Energię wiązań wyraża się najczęściej w jednostkach kJ/mol. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
