Podział administracyjny Grecji obowiązujący współcześnie uwzględnia zasadniczy podział na 13 regionów, z których każdy obejmuje pewien większy obszar kraju posiadający własne, niezależne instytucje odpowiedzialne za planowanie, koordynację i realizację polityki regionalnej oraz wypełnianie szczególnych funkcji powierzonych przez władze centralne. Każdy z regionów obejmuje obszar odrębny geograficznie i historycznie, co oznacza, że charakteryzuje się on własną specyfiką geograficzną, ludnościową i kulturową.

Tradycyjny podział Grecji na krainy historyczne różni się od podziału administracyjnego

Tradycyjnie, jak również formalnie do 1987 roku, Grecja była podzielona na 10 regionów. Taki podział jest czasem nadal używany w popularnym dyskursie. Nie należy go jednak mylić z nowym podziałem regionalnym, nawet jeśli pokrywa się on w dużej mierze z poprzednim, ponieważ istnieją spore obszary rozbieżności. Przykładowo – nowe granice regionu Peloponez nie obejmują wszystkich terenów tradycyjnie do niego przynależnych, ponieważ częściowo są one obecnie administrowane przez region Grecja Zachodnia. Podobnie jest z wyspą Kíthira, która choć historycznie zaliczana jest do Wysp Jońskich, to jednak nie należy administracyjnie do regionu Wysp Jońskich, lecz do nomarchii Pireus w regionie Attyka.

Umocowania prawne i ich zmiany

Ustawa o regionach, która została przyjęta przez rząd Andreasa Papandreu (sygn. ustaw N.1622/86 i P.D.51/87), ustanowiła regiony, które w istocie miały charakter pomocniczy w stosunku do rządu centralnego. W późnych latach 90. przeprowadzono reformy ich funkcjonowania przy jednoczesnym rozszerzeniu kompetencji (sygn. ustaw N.2503/97 i 2647/98). Mimo to, regiony nadal pozostają w dużym stopniu uzależnione od rządu Grecji poprzez mianowanych przez niego sekretarzy generalnych.

Reforma, która wejdzie w życie w styczniu w 2011, wprowadzi zupełnie nowy ustrój regionów, tzw. "Program Kalikrates" (Πρόγραμμα Καλλικράτης, N.3852/2010). Zgodnie z nowymi zapisami, regiony otrzymają pełną niezależność finansową i administracyjną. Również organy władzy regionalnej (komisarz regionu i sejmiku) będą wybierane w powszechnych wyborach bezpośrednich, przeprowadzanych jednocześnie z wyborami do Parlamentu Europejskiego. Tym samym regiony staną się drugim poziomem samorządu terytorialnego. Przebudowie ulegnie zakres kompetencji poszczególnych jednostek administracyjnych, w tym o ponad 2/3 zmniejszy się liczba gmin miejskich i wiejskich, przy zachowaniu obecnej, rozproszonej w terenie struktury biur.