|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Naukowcy muszą poznać sposób funkcjonowania białek, aby zrozumieć powiązane procesy biologiczne, które zachodzą na poziomie molekularnym. Uzyskują te informacje znakując białka za pomocą substancji fluorescencyjnych. Problem z tą metodą jest jednak t... Nowa metoda opracowana przez naukowców z Niemiec i Hiszpanii umożliwia teraz astronomom identyfikację aktywnych obszarów na powierzchni komety. Technika opisana w czasopiśmie Astronomy and Astrophysics może okazać się pomocna naukowcom w ... Naukowcy z Europejskiego Laboratorium Biologii Molekularnej (EMBL) w Grenoble, Francja, opracowali nową technikę, która umożliwia jednoczesne wprowadzenie 15 markerów fluorescencyjnych do komórki ssaka. To odkrycie ich zdaniem może przyczynić si... Zespół naukowców w Niemczech wykorzystał nową technikę, aby rzucić więcej światła na rozwój chronicznych chorób zapalnych płuc takich jak rozedma czy zapalenie oskrzeli. Wyniki badań, sfinansowanych częściowo z funduszy UE, opublikowano w czasopiśmie Nature Chemical... Zespół naukowców z Francji, Niemiec i Szwajcarii wykorzystał technikę laserową do wywołania deszczu w wolnej atmosferze. Technika, która została szczegółowo opisana w czasopiśmie Nature Photonics, może zostać wykorzystana do badania powstawania kropelek w ...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 PolichóralnośćCzy wiesz że...? Bazylika św. Marka (wł. San Marco) zbudowana została w Wenecji przy placu św. Marka dla pochowania relikwii św. Marka. W 828 kupcy weneccy wykradli jego szczątki z Aleksandrii i przywieźli na lagunę. Pomysł pochowania ciała ewangelisty związany jest z legendą, zgodnie z którą Marek podczas podróży morskiej do Rzymu zatrzymał się na lagunie. Tu ujrzał anioła, który słowami: Pax tibi, Marce evangelista meus, ujawnił jemu miejsce pochowania. Św. Marek został obwołany patronem niezależnej Wenecji (pod zwierzchnictwem Bizancjum był nim św. Teodoryk). Skrzydlaty lew, symbol św. Marka, przytrzymujący otwartą księgę z wyrytymi słowami anioła stał się herbem republiki. Kwestia określenia ram chronologicznych renesansu zaistniała na początku XIX w., czyli od momentu, w którym zaczęto interesować się tym okresem. Pojawiały się nawet koncepcje niewyodrębniania w muzyce takiego okresu jak renesans. Polichóralność (inaczej: technika cori spezzati, lub technika polichóralna, t. wielochórowa, styl polichóralny) - technika kompozytorska stosowana głównie w okresie renesansu i baroku, polegająca na dialogowaniu między sobą dwóch lub więcej chórów (a capella lub z towarzyszeniem zespołów instrumentalnych). Jerzy Fryderyk Händel (Haendel) (ur. 23 lutego 1685 w Halle, zm. 14 kwietnia 1759 w Londynie) – niemiecki kompozytor i organista. Ze względu na to, że przez dłuższy czas przebywał i pracował w Londynie, gdzie był znany pod nazwiskiem George Frideric Haendel, uważany jest niekiedy za kompozytora angielskiego. W 1727 roku otrzymał obywatelstwo brytyjskie.
Orazio Benevoli (ur. 19 kwietnia 1605 r. w Rzymie, zm. 17 czerwca 1672 r. w Rzymie) – włoski kompozytor pochodzenia francuskiego. Kontynuował renesansowe założenia szkoły rzymskiej (monumentalizm, styl osservato) w dziedzinie muzyki. Przyczynił się do rozwoju mszy monumentalnej. Technika ta powstała wśród kompozytorów szkoły weneckiej na przełomie XVI i XVII w., a jej rozwój związany jest z układem architektonicznym Bazyliki św. Marka w Wenecji, posiadającej dwoje organów w przeciwległych miejscach. Za prekursora tej techniki uważa się Adriana Willaerta, choć istnieją przesłanki, że wcześniej pojawiła się już w Padwie i Veronie. W szkole weneckiej rozwinęli ją Andrea Gabrieli i Giovanni Gabrieli, w szkole rzymskiej Orazio Benevoli, następnie już w okresie baroku stosowali ją m. in. Michael Praetorius, Heinrich Schütz, Philipp Dulichius, Jan Sebastian Bach, Georg Friedrich Händel, oraz Mikołaj Zieleński. Philipp Dulichius, również: Deulich, Deilich, Teilich, Dulich, Dulichs (ochrzczony 19 grudnia 1562 w Chemnitz, pochowany 25 marca 1631 w Szczecinie) – kompozytor niemiecki, tworzący na przełomie epok renesansu i baroku.
Terminem szkoła wenecka określa się styl muzyki tworzonej przez kompozytorów czynnych w Wenecji w latach od około 1550 do około 1610. Weneckie kompozycje polichóralne końca XVI wieku należały do najbardziej znanych wydarzeń muzycznych w Europie, a ich wpływ na praktykę muzyczną w innych krajach był ogromny. Innowacje wprowadzone przez szkołę wenecką w dużej mierze określają koniec renesansu w muzyce i początek baroku. Literatura
Czy wiesz że...? beta Chór – zespół muzyczny składający się z wokalistów wykonujący utwór jedno- lub wielogłosowy, a capella bądź z akompaniamentem. Najczęściej prowadzony przez dyrygenta lub chórmistrza.
Adrian Willaert (ur. ok. 1490 roku, zm. 7 grudnia 1562 roku w Wenecji) – kompozytor flamandzki epoki Renesansu; pierwszy przedstawiciel Szkoły Weneckiej. Należy do IV generacji kompozytorów franko–flamandzkich, generacji Nicolasa Gomberta (1500-1556) i Jacoba Clamensa non Papy (1510-1555). Przez większość życia związany z Włochami.
Johann Sebastian Bach (ur. 21 marca 1685 w Eisenach, zm. 28 lipca 1750 w Lipsku) – kompozytor niemiecki epoki baroku, jeden z najwybitniejszych artystów w dziejach muzyki.
A cappella (wł. w dosłownym tłumaczeniu: jak w kaplicy, w dalszym - w stylu kościelnym) – termin określający styl muzyczny polegający na wykonywaniu przez chór utworów wielogłosowych bez towarzyszenia instrumentów . Ów styl wykształcił się na gruncie muzyki kościelnej XVI wieku, a jego teoretyczne dookreślenie dokonało się na kanwie teorii muzyki w I połowie XVII wieku.
Michael Praetorius (ur. 15 lutego 1571 w Creuzburgu k. Eisenach, zm. 15 lutego 1621 w Wolfenbüttel), kompozytor niemiecki, kapelmistrz i organista, przedstawiciel przełomu renesansu i wczesnego baroku.
Heinrich Schütz (ur. 9 października 1585, Köstritz, zm. 6 listopada 1672, Drezno) – niemiecki kompozytor i organista, uważany za najwybitniejszego niemieckiego kompozytora tworzącego przed Bachem i jednego z najwybitniejszych kompozytorów XVII wieku, stawiany na równi z Claudio Monteverdim. We współpracy z poetą Martinem Opitzem von Boberfeld zaadaptował operę Ottavio Rinucciniego Dafne, która stała się pierwszą operą w języku niemieckim (zaginęła).
Technika kompozytorska – sposób organizowania elementów dzieła muzycznego (takich jak np. rytm lub harmonia). Zastosowanie techniki kompozytorskiej warunkuje fakturę utworu. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
