Polityka mikroekonomiczna - Polski Serwis Naukowy

Polityka mikroekonomiczna – dziedzina polityki gospodarczej, obejmująca działania mające na celu:

Ochronę istnienia, zapewnienie powstania oraz funkcjonowania rynków w tych sferach, w których są one w stanie zapewnić efektywną produkcję;
Korygowanie wskazywanych przez teorię mikroekonomii różnych nieefektywności w funkcjonowaniu rzeczywistych rynków;
Zapewnienie sprawiedliwego podziału majątku między jednostki (gospodarstwa domowe) oraz zagwarantowanie podaży dóbr pożądanych społecznie.

Ad. 1. Polityka mająca na celu ochronę istnienia i prawidłowego funkcjonowania rynków odzwierciedla koncepcję państwa minimalnego, czyli obejmuje te jego funkcje, które w opinii największych nawet zwolenników rynku państwo powinno spełniać.

Ad. 2. Działania polegające na korygowaniu mechanizmu rynkowego podejmowane są nawet na hipotetycznie doskonałym rynku z powodu istnienia efektów zewnętrznych, dóbr publicznych, kosztów transakcji i asymetrii informacji. Stosuje się je również w sytuacjach, gdy rzeczywiste rynki odbiegają od modelu konkurencji doskonałej, a zwłaszcza gdy występują na nich takie zjawiska jak: korzyści skali, bariery wejścia i wyjścia, czy zmowy monopolistyczne.

Wyróżnia się następujące rodzaje polityki mikroekonomicznej:

Państwo minimalne to państwo ograniczające się do minimalnej interwencji, niezbędnej do prawidłowego funkcjonowania społeczeństwa obywatelskiego oraz zapewniające istnienie rynku.

Asymetria informacji – w ekonomii oznacza sytuację, w której jedna ze stron transakcji posiada więcej informacji od drugiej strony. Zwykle odnosi się to do sytuacji w której sprzedawca jest w uprzywilejowanej sytuacji informacyjnej w stosunku do kupującego, jednak możliwa jest również sytuacja odwrotna.

polityka rolna

polityka przemysłowa

Ogólnie mówiąc polityka mikroekonomiczna jest ukierunkowana na poprawę konkurencyjności gospodarki i zwiększenie jej ogólnej efektywności. Powinna więc uruchamiać samonapędzające się procesy rozwojowe przez unowocześnianie i rozwijanie potencjału produkcyjnego, podnoszenie jego jakości i konkurencyjności, przy jednoczesnym zapewnianiu możliwie wysokiego stopnia jego wykorzystania. Przejawy tej polityki powinny skupiać się na zachowaniach mikropodmiotów, na ich rynkowych strategiach, na promowaniu i wspieraniu procesów adaptacyjno-rozwojowych w mikroskali.

Dobra publiczne to dobra, które charakteryzują się tym, że nie ma możliwości wyłączenia ich z konsumpcji oraz jednocześnie nie są konkurencyjne w konsumpcji. Pierwszy warunek oznacza, że dostawca dobra nie może legalnie zapobiec używaniu dobra przez innych. Drugi warunek oznacza, że konsumpcja dobra przez jedną osobę, nie pozbawia innych osób możliwości konsumpcji tego samego dobra, a zatem bez żadnych konsekwencji dobro może być konsumowane przez wiele osób jednocześnie.

Konkurencja doskonała (nazywana także wolną konkurencją) jest modelem teoretycznym opisującym jedną z form konkurencji na rynku; cechą charakterystyczną konkurencji doskonałej w odróżnieniu od innych jej form jest przekonanie zarówno kupujących jak i sprzedających, że ich indywidualne decyzje nie mają wpływu na cenę rynkową. Rynek, na którym panuje konkurencja doskonała zapewnia optymalną alokację zasobów w sensie Pareta.

Źródła

N. Acocella, Zasady polityki gospodarczej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2002

Polityka gospodarcza pod redakcją Henryka Ćwiklińskiego, Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego, Gdańsk 2001

Zobacz też