Kadr Polskiej Kroniki Filmowej z materiału dotyczącego procesu szesnastu w czerwcu 1945

Polska Kronika Filmowa (PKF) – cotygodniowa polska kronika filmowa produkowana w latach 1944–1994 przez Wytwórnię Filmów Dokumentalnych i Fabularnych; poprzedzała projekcję filmu w kinach.

Historia PKF

Magazyn kontynuował przedwojenną tradycję Kroniki Filmowej PAT, powstał przy współudziale Wytwórni Filmowej „Czołówka”. Publikowany był raz w tygodniu w latach 1944-1994 i był swego rodzaju rejestrem bieżących wydarzeń; obok oficjalnych informacji rządowych znajdowały się w nim także – w zależności od sytuacji bieżącej – komentarze sportowe, publicystyka, relacje z wydarzeń kulturalnych, a nawet scenki rodzajowe. Zazwyczaj w jednym dziesięciominutowym odcinku kroniki było kilka (około 5) różnych tematów, choć zdarzały się kroniki w całości poświęcone jednemu tematowi (np. świętu 1 maja). Przez kilkanaście lat, począwszy od połowy lat 60. XX wieku, produkowano 2 wydania w tygodniu – wydanie A (niedzielne) i B ( środowe). W tym samym okresie PKF włączono również do ramówki Telewizji Polskiej i wyświetlano ją jako stały, cotygodniowy punkt programu telewizyjnego.

W magazynie znajdowały się głównie materiały krajowe, pojawiały się jednak także zagraniczne. W czasach stalinizmu Kronika była narzędziem propagandy politycznej. Pierwszym redaktorem kroniki był Jerzy Bossak (1910-1989). Lektorami Kroniki byli: Władysław Hańcza (1905-1977), Andrzej Łapicki, Włodzimierz Kmicik, Jerzy Rosołowski, Czesław Seniuch. Z kroniką współpracowali też: jako operator filmowy, materiałów krajowych Bogusław Lambach (1925-1988), Andrzej Munk (1920-1961). Kompozytorem sygnału Polskiej Kroniki Filmowej był Władysław Szpilman (1911-2000). Kronika powstawała w Wytwórni Filmów Dokumentalnych. 1 stycznia 1995 zaprzestano wyświetlania PKF w kinach, być może dlatego, że Kronika nie wytrzymała konkurencji z telewizją. Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych nadal jednak kręci filmy z wydarzeń bieżących i nadal je archiwizuje.