Polska szkoła jazzu - Polski Serwis Naukowy

Polska szkoła jazzu – fenomen polskiego jazzu, który po okresie konspiracyjnym w pierwszych latach powojennych, pojawił się na fali odnowy w 1956 roku jako nowoczesny i prężny ruch muzyków łączących fascynacje stylami cool, hard bop z dużymi umiejętnościami warsztatowymi i postromantycznymi odniesieniami do słowiańskiej melodyki.

Krzysztof Komeda, właśc. Krzysztof Trzciński (ur. 27 kwietnia 1931 r. w Poznaniu, zm. 23 kwietnia 1969 r. w Warszawie) – polski kompozytor i pianista jazzowy, twórca znanych na całym świecie standardów jazzowych i muzyki filmowej. Pionier jazzu nowoczesnego w Polsce. Najczęściej występował z własnym sekstetem (założony w 1956 roku). Napisał muzykę do 65 filmów. Pierwszym filmem zilustrowanym muzycznie przez Komedę była etiuda filmowa Romana Polańskiego Dwaj ludzie z szafą (1958), ostatnim zaś, również film tego reżysera - Dziecko Rosemary (USA, 1968) ze słynną "Kołysanką" jako motywem przewodnim. Z wykształcenia lekarz – laryngolog. Żona Zofia (ślub 1959).

Cool jazz (z ang. chłodny) - styl w muzyce jazzowej, który rozwijał się w końcówce lat 40. i w latach 50. XX wieku. Agresywności bebopu przeciwstawiał on brzmienie i aranżacje wyciszone i stonowane. Często postrzegany jest jako muzyka pozbawiona emocji, intelektualna. Podstawy ideologiczne i teoretyczne tego stylu stworzył Lennie Tristano.

Mimo politycznego i społecznego tła, jest to zjawisko o wyraźnie artystycznym charakterze. Do polskiej szkoły jazzu nie zalicza się na przykład wielu zespołów i artystów grających w tym okresie jazz tradycyjny.

Polska szkoła jazzu nie jest ścisłym określeniem stylistycznym, jest jednak zjawiskiem wyróżniającym się na tle jazzu europejskiego i światowego, a jej wpływ na muzykę w innych krajach nie ulega wątpliwości.

Przedstawiciele

Najważniejszymi twórcami tego kierunku byli:

Słowianie – kryterium lingwistyczne, ogół ludności posługującej się językami słowiańskimi, oraz kulturowe, podobne zwyczaje, obrzędy, wierzenia. Najliczniejsza indoeuropejska grupa ludnościowa w Europie, zamieszkująca wschodnią, środkową oraz południową część tego kontynentu, a także północną część Azji.

Hard bop (neo-bop) – odmiana stylu muzycznego bebop należąca do jazzu nowoczesnego, powstała na wschodnim wybrzeżu USA jako reakcja czarnych muzyków końca 50. lat XX w. na uładzony, zeuropeizowany cool jazz. Zawiera liczne wpływy rhythm and bluesa, muzyki gospel oraz bluesa, szczególnie dostrzegalnego w partiach saksofonu i fortepianu. Muzyka żywiołowa, ekspresyjna, z intensywną pulsacją rytmiczną i prostszymi formułami formalnymi niż w cool jazzie.

Krzysztof Komeda – fortepian

Mieczysław Kosz – fortepian

Zbigniew Namysłowski – saksofon

Jan Wróblewski (muzyk) – saksofon

Zbigniew Seifert – skrzypce

Tomasz Stańko – trąbka

Andrzej Trzaskowski – fortepian

Michał Urbaniak – skrzypce, saksofon

Zobacz też

muzyka polska, polska muzyka rozrywkowa

polska szkoła plakatu, polska szkoła filmowa, polska szkoła matematyczna