Polskie Towarzystwo "Oświata" w Nieświeżu (znane także po nazwą: Towarzystwo "Oświata" i "Oświata") – polska organizacja społeczna założona w 1906 roku, działająca w Nieświeżu i na terenie powiatów: nowogródzkiego, słuckiego i częściowo mińskiego guberni mińskiej Imperium Rosyjskiego. Jej zadaniem było edukować mieszkańców tych terenów, zwłaszcza dzieci, w duchu polskości, a także umacniać i rozpowszechniać na tych ziemiach polską kulturę, język i świadomość narodową. Organizacja była traktowana z niechęcią przez władze rosyjskie, ponieważ umacnianie polskości na ziemiach zabranych było sprzeczne z realizowaną przez administrację państwową strategią rusyfikacji i asymilacji. Pod koniec 1909 lub na początku 1910 roku zdelegalizowana, przeszła do działalności konspiracyjnej.

Okoliczności społeczno-polityczne

12 grudnia 1904 roku, wraz z nastaniem w Imperium Rosyjskim tzw. "wolnościowych czasów", wydany został ukaz carski znoszący częściowo ograniczenia dotyczące nauki języka polskiego. Zezwalał on na wykładanie go w rosyjskich szkołach elementarnych i średnich, jednak jako przedmiot nadobowiązkowy, prowadzony poza godzinami obowiązkowej nauki za dodatkową, wysoką opłatą. Była ona tym wyższa, im mniej rodziców wyraziło chęć posyłania dzieci na takie zajęcia. Tego rodzaju warunki nie zaspokajały potrzeb oświatowych społeczności polskiej zamieszkującej gubernię mińską. Oczekiwała ona bowiem nie tylko nauki języka ojczystego przez ich dzieci, ale także wychowania w polskim duchu patriotycznym. Powstawały zatem polskie tajne szkółki, nauczające języka, historii i kultury polskiej, a także umacniające polską świadomość narodową. Według raportów carskiej policji, działalność taka była w guberni mińskiej szeroko rozpowszechniona.