Kaszubienie – właściwość kaszubszczyzny, polegająca na stwardnieniu szeregu spółgłosek dziąsłowo-podniebiennych (ciszących) ć, ś, ź, dź w szereg spółgłosek zębowych (syczących) c, s, z, dz. Jest to proces w dużym stopniu podobny do mazurzenia.

Polaszenie – zjawisko polegające na upodabnianiu przez użytkowników dialektu kaszubskiego swojej mowy do języka ogólnopolskiego. Zjawisko to może odbywać się na poziomie fonetycznym lub leksykalnym i zachodzi z powodu naturalnego wpływu polskiego języka literackiego na mowę Kaszubów spowodowanego stałą koegzystencją obu etnolektów. Jeśli uznać kaszubszczyznę za język, polaszenie przypomina trasiankę (mieszaninę języków białoruskiego i rosyjskiego) oraz surżyk (mieszaninę języków ukraińskiego i rosyjskiego). Zjawisko to jest obecnie bardzo powszechne; zdecydowana większość użykowników etnolektu kaszubskiego polaszy. Jest ono spowodowane wszechobecnością języka polskiego w mediach, szkole, urzędach i kościele.

Język dolnoniemiecki (w języku dolnoniemieckim Nedderdüütsch lub Plattdüütsch, w języku niemieckim Niederdeutsch lub Plattdeutsch) – język germański, nizinna odmiana języka niemieckiego. Wywodzi się z języka starosaksońskiego i jego późniejszych stadiów. Oznaczany jest kodem ISO 639-2 nds.

Język kaszubski, dialekt kaszubski (nazwy własne: kaszëbsczi jãzëk, kaszëbskô mòwa) – język zachodniosłowiański o spornym statusie – w zależności od przyjętych kryteriów uznawany za odrębny język lub dialekt języka polskiego. Często przyjmowane jest stanowisko pośrednie, unika się określania go jako "język" lub "dialekt" albo określa się go jako etnolekt. Z prawnego punktu widzenia kaszubski jest w Polsce językiem regionalnym. Kaszubskim posługuje się w Polsce na co dzień ponad 50 tys. Kaszubów. Kaszubski jest jedyną pozostałością słowiańskich dialektów pomorskich. Należy do grupy języków lechickich, w jej centralnej odmianie, bliski standardowemu językowi polskiemu, z wpływami języka połabskiego, dolnoniemieckiego i staropruskiego.