Pomniki przyrody w Bydgoszczy - Polski Serwis Naukowy

Aleja 46 jarzębów szwedzkich – pomnik przyrody

Głaz „Wojciech” w Fordonie

500-letni dąb „Bartek” o obwodzie 625cm – najstarsze drzewo w Bydgoszczy

Cztery platany pomniki przyrody przed budynkiem Dyrekcji Kolei

Jeden z pomnikowych klonów srebrzystych na terenie Copernicanum

400-letnie pomnikowe dęby szypułkowe w okolicy kartodromu

Pomnikowy wiąz szypułkowy przed kościołem pobernardyńskim

Głaz narzutowy w alpinarium na terenie Ogrodu Botanicznego w Myślęcinku

Jedna z „topoli Wilhelma” nad starym Kanałem Bydgoskim

Cypryśnik błotny – pomnik przyrody w parku Kazimierza Wielkiego

Lipa drobnolistna – pomnik przyrody rosnąca na placu przed katedrą

Dąb szypułkowy – pomnik przyrody na Osowej Górze

Platan klonolistny – pomnik przyrody o obwodzie 300 cm na pl. Wolności

Pomnikowe olsze czarne w pobliżu śluzy V

Winobluszcz trójklapowy – pomnik przyrody na budynku Wydziału Rolniczego UTP

Starodrzew nad Kanałem Bydgoskim

Drzewo nad Brdą o wymiarach pomnikowych

Topola nad Kanałem Bydgoskim

Jesion o wymiarach pomnikowych w Lesie Jastrzębie

Wikimedia Commons ma galerię ilustracji związaną z tematem:
Pomniki przyrody w Bydgoszczy

Wikimedia Commons ma galerię ilustracji związaną z tematem:
Parki w Bydgoszczy

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Pomniki przyrody w Bydgoszczy

Pomniki przyrody w Bydgoszczy – obejmują okazy przyrody ożywionej i nieożywionej o szczególnej wartości przyrodniczej i krajobrazowej, ustanawiane na mocy ustawy z dnia 7 kwietnia 1949 r. o ochronie przyrody oraz aktów prawnych uchwalanych w późniejszych latach. Uprawomocnienie formy ochrony przyrody następuje po dwóch tygodniach od daty ogłoszenia danego aktu prawnego w Dzienniku Urzędowym danego województwa.

Rezerwat przyrody Wielka Kępa Ostromecka – rezerwat leśny o powierzchni 27,6 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie bydgoskim i gminie Dąbrowa Chełmińska.
Winobluszcz trójklapowy zwany także winobluszczem japońskim (Parthenocissus tricuspidata) – gatunek rośliny pnącej z rodziny winoroślowatych. W Polsce jest uprawiany i dość często dziczejący.

Na terenie miasta Bydgoszczy znajduje się 101 pomników przyrody, w tym 96 pomników przyrody ożywionej (pojedyncze drzewa i krzewy lub ich grupy) i 5 pomników przyrody nieożywionej (głazy narzutowe, zródło). 10 pomników przyrody na terenie miasta ustanowiono uchwałą nr XLIII/608/09 Rady Miasta Bydgoszczy z 25 lutego 2009 r. Kolejne zostały ustanowione uchwałą nr XV/258/11 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 28 września 2011 roku. W międzyczasie zniesiono formę ochrony z niektórych drzew, które utraciły swoje walory przyrodnicze lub kolidowały z planowanymi inwestycjami.

Bydgoski Węzeł Wodny (BWW) – związek cech hydrograficznych Brdy, Wisły, Kanału Bydgoskiego i Górnonoteckiego oraz mniejszych strug wodnych (Flis, Struga Młyńska, Struga Prądy) na obszarze miasta Bydgoszczy i w jego najbliższym sąsiedztwie, wraz z budowlami i urządzeniami hydrotechnicznymi oraz zabudową urbanistyczno-architektoniczną.
Pomnik przyrody – termin ten został wprowadzony przez Aleksandra von Humboldta na przełomie XVIII i XIX wieku, co dało początek kierunkowi konserwatorskiemu w ochronie przyrody.

Wiele pomników przyrody w Bydgoszczy jest skupiskiem kilku, kilkunastu, a nawet kilkudziesięciu okazów drzew lub krzewów. W związku z tym rzeczywista liczba pomnikowych obiektów jest znacznie większa i w 2011 r. wynosiła 235 szt.

Skupiska pomników przyrody

Najwięcej pomników przyrody w Bydgoszczy znajduje się w szeroko pojętym Śródmieściu miasta, w obrębie staromiejskich parków oraz miejskiego arboretum. Tak duże skupisko pomników przyrody w centrum miasta spowodowało utworzenie ścieżki dydaktycznej o długości 3 km. Innym obszarem występowania okazów pomników przyrody są tereny nadrzeczne, a zwłaszcza położone nad Kanałem Bydgoskim, gdzie również utworzono ścieżkę dydaktyczną o długości 4 km.

Wiąz (Ulmus L. ) – rodzaj drzew, rzadziej krzewów z rodziny wiązowatych (Ulmaceae), obejmujący ok. 25 gatunków. Występują w strefie umiarkowanej półkuli północnej. Gatunkiem typowym jest Ulmus campestris L..
Leśny Park Kultury i Wypoczynku w Bydgoszczy – największy park miejski w Polsce, liczący 830 hektarów powierzchni, usytuowany w północnej części Bydgoszczy, w odległości 5 km od ścisłego centrum miasta. Zwany jest potocznie "parkiem w Myślęcinku" od nazwy części miasta, w jakiej się znajduje.

Rejony częstego występowania pomników przyrody w Bydgoszczy:

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

Czy wiesz że...? beta

Sosna czarna, sosna austriacka (Pinus nigra Arn.) – gatunek drzewa z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Sosna czarna występuje na terenie południowej Europy i Azji Mniejszej. Do Polski sosnę czarną sprowadzono w 1759 r. Pierwotny areał tego gatunku rozciąga się od Maroka i Hiszpanii, przez Pireneje, Alpy, południowe Karpaty aż do Krymu.

Rezerwat przyrody Las Mariański – rezerwat leśny o powierzchni 31,8 ha, położony w województwie kujawsko-pomorskim, powiecie bydgoskim i gminie Dąbrowa Chełmińska.

Dąb szypułkowy (Quercus robur L.) – gatunek typowy dla rodzaju dąb obejmującego drzewa liściaste z rodziny bukowatych (Fagaceae). Występuje w Europie (z wyjątkiem północnej Skandynawii) oraz południowo-wschodniej Azji. W Polsce bardziej pospolity od dębu bezszypułkowego. Ceniony ze względu na wytrzymałe, twarde i trwałe drewno. Jest gatunkiem długowiecznym, żyje ponad 700 lat. Ze względu na okazałe rozmiary jakie osiąga, sprawia majestatyczne wrażenie i dlatego odgrywa istotną rolę w symbolice i dawniej w kultach religijnych. Jest symbolem długowieczności, dostojeństwa i siły. Stare okazy nierzadko chronione są jako pomniki przyrody.

Źródło – naturalny, skoncentrowany, samoczynny wypływ wody podziemnej na powierzchnię Ziemi. W hydrobiologii strefa źródliskowa określana jest nazwą krenal, dzielący się na eukrenal (źródło właściwe) i hypokrenal (strefę odpływu źródła), natomiast organizmy je zamieszkujące to krenon.

Cis pospolity (Taxus baccata L.) – gatunek wiecznie zielonego iglastego drzewa lub dużego krzewu z rodziny cisowatych. Pierwotnie cis pospolity rósł w Europie, w górach Atlas w Maroku i w zachodniej Azji (Kaukaz). Największe osobniki znane są z Kaukazu i Anglii (Fortingall), gdzie osiągają do 32 m wysokości i 9 m obwodu pnia.

Kasztanowiec (Aesculus L.) – rodzaj drzew, rzadziej krzewów należących do rodziny mydleńcowatych (Sapindaceae). Obejmuje ok. 25 gatunków pochodzących z południowo-wschodniej Europy, Ameryki Północnej oraz Azji wschodniej. W Polsce wszystkie uprawiane gatunki są sztucznie introdukowane przez człowieka. Gatunkiem typowym jest Aesculus hippocastanum L..

Topola (Populus L.) – rodzaj drzew z rodziny wierzbowatych (Salicaceae Mirb.). Zalicza się do niego około 40 gatunków, spośród których typowym jest Populus alba L.. W Polsce występują trzy rodzime gatunki topoli: topola czarna, topola biała i topola osika. Topole czarna, biała i szara występują głównie w lasach łęgowych dużych dolin rzecznych, osika natomiast jest rozpowszechniona w lasach liściastych i mieszanych na terenie praktycznie całego kraju. Popularnym drzewem ozdobnym, ze względu na swój kolumnowy pokrój sadzonym zwłaszcza wzdłuż dróg jest topola włoska stanowiąca odmianę uprawną topoli czarnej. W uprawie często spotykane są także mieszańce topoli czarnej z gatunkami amerykańskimi, określane wspólnie mianem topoli kanadyjskiej. Inne topole sadzone często w Polsce to grupa określana zbiorową nazwą topoli balsamicznych. Pochodzą one z Ameryki Północnej oraz Azji i charakteryzują się wydzielaniem silnego, balsamicznego zapachu przez rozwijające się pąki i młode liście.