Porfiryj Uspienski - Polski Serwis Naukowy

Porfiryj Uspienski

Porfiryj Uspienski (1804-1885), arcybiskup Kijowa w rosyjskim Kościele Prawosławnym, historyk, biblista, archeolog, bizantynista, wszechstronnie uzdolniony człowiek.

Życiorys

Litografia Klasztoru św. Katarzyny wykonana w oparciu o szkic archimandrity Porfirego Uspienskiego 1857)

Urodził się jako Konstanty Aleksandrowicz Uspienski (ros. Константин Александрович Успенский). W 1829 ukończył Akademię Teologiczną w Petersburgu (Санкт-Петербургская духовная академия), wstępując do klasztoru przyjął imię Porfiryj. W 1834 roku został archimandrytą. Specjalizował się w historii wczesnego Chrześcijaństwa.

Codex Porphyrianus (Gregory-Aland no. P albo 025) jest greckim kodeksem uncjalnym Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany jest na IX wiek. Jest jednym z nielicznych kodeksów uncjalnych zawierających Apokalipsę. Posiada wiele luk.

Lobegott Friedrich Konstantin von Tischendorf (ur.18 stycznia 1815, zm. 7 grudnia 1874) – niemiecki protestancki biblista, odkrywca ponad dwudziestu kodeksów majuskułowych. Posiadał doskonały wzrok, widział w szerszym paśmie niż przeciętny człowiek. Znał wszystkie starożytne języki, na które przełożona została Biblia.

W 1842 roku zorganizował i sam wziął w niej udział, pierwszą rosyjską misję do Jerozolimy, dla poznania potrzeb prawosławia. Z Jerozolimy, w roku 1845, udał się w celach naukowych na Athos i Synaj. Na Synaju widział Kodeks Synajski, wraz z kartami których Tischendorf nie widział. Podczas wizyty w klasztorze Mar Saba, zabrał kodeks — wraz z wielu innymi rękopisami — nazwany później od jego nazwiska Ewangeliami Uspienskiego. Jest to najstarszy posiadający datę rękopis Nowego Testamentu. Jest to też najstarszy znany nam kodeks minuskułowy Nowego Testamentu. Sprowadził też, nazwany od jego imienia Codex Porphyrianus, Kodeks 080 i inne rękopisy.

Kodeks minuskułowy, Minuskuł — rękopisy greckiego Nowego Testamentu pisane małymi literami, czyli minuskułą, na pergaminie lub papierze. Pochodzą z IX-XVII wieków (najstarszy z 835 roku), znamy ich dziś 2897. Od XIII wieku materiałem piśmienniczym staje się papier. Ponad 1300 minuskułów pisanych jest na papierze.

Kodeks Synajski (łac. Codex Sinaiticus) – najstarszy (pochodzący z IV wieku) manuskrypt Septuaginty i Nowego Testamentu. Uchodzi za jeden z najlepszych rękopisów Nowego Testamentu. Jest jedynym zachowanym pisanym uncjałą rękopisem, z pełnym tekstem Nowego Testamentu. W Starym Testamencie ma jednak wiele braków. Tekst reprezentuje tradycję aleksandryjską.

W 1869 roku otrzymał doktorat z greckiej filozofii.

Dzieła

Путешествие по Египту и в монастыри Святого Антония Великого и Преподобного Павла Фивейского, в 1850 году. Petersburg, 1856.

Восток христианский: Египет и Синай, Petersburg 1857.

Мнение о синайской Библии, 1862. (O kodeksie Synajskim — polemika z Tischendorfem).

Восток христианский. Абиссиния, в: "Труды Киевской Академии", 1866.

История Афона, (Труды К. Д. А., 1871, кн. 8).

Второе путешествие в афонские монастыри, Моskwа, 1880).

Дионисий Ареопагит и его творения, в: "Чтения Московского Общества Любителей Духовного Просвещения", 1885.

Linki zewnętrzne

Открытая Православная Энциклопедия

Biography of Uspiensky

Bogoslov

http://www.rulex.ru/01160490.htm

Przypisy

Przed tym odkryciem myślano, że najstarsze minuskuły NT pochodzą z X wieku.

Bibliografia

Порфирий Успенский, Первое путешествие в Синайский монастырь в 1845 году, Petersburg 1856.

А. Дмитриевский, Еп. Порфирий Успенский, как инициатор и организатор первой рус. дух. миссии в Иерусалиме. Petersburg, 1906.

А. Дмитриевский, Порфирий (Успенский) по поводу 100-летия со дня его рождения. Petersburg, 1906.

П. Сырку, Описание бумаг еп. Порфирия (Успенского), пожертвованных имп. акад. наук по завещанию. Petersburg, 1891.