Mięśnie gardła – widok z boku (strona prawa). Powięź gardłowo-podstawna (niezaznaczona) rozciąga się od podstawy czaszki do włókien mięśnia zwieracza górnego gardła (constrictor pharyngis superior)

Powięź gardłowo-podstawna (łac. fascia pharyngobasilaris) – mała przestrzeń, która rozciąga się od podstawy czaszki ku dołowi na odległość 1–2 cm, wchodząc w ścianę gardła. Stanowi ona górny przyczep gardła do podstawy czaszki. Jest to gruba błona zbudowana ze zbitej tkanki łącznej włóknistej. W sensie histologicznym stanowi ona przedłużenie (ku górze) błony podśluzowej oddzielającej błonę śluzową gardła od warstwy mięśniowej; w sensie anatomicznym jest to ściana gardła pozbawiona warstwy mięśniowej. Ku dołowi przechodzi ona w cienką i mocną warstwę oddzielającą włókna mięśnia zwieracza górnego gardła od błony śluzowej. Warstwa ta posiada więcej włókien elastycznych i zwana jest niekiedy powięzią sprężystą (łac. fascia elastica).

Przyczep powięzi

Przyczepia się ona z przodu do kości klinowej, po bokach do kości skroniowej, a z tyłu do kości potylicznej. Przyczep powięzi rozpoczyna się z tyłu pośrodkowo na guzku gardłowym kości potylicznej, następnie rozchodzi się na boki otaczając od przodu włókna mięśnia długiego głowy i mięśnia prostego przedniego głowy. Następnie ku przodowi przyczep wchodzi na dolną powierzchnię kości potylicznej przebiegając pod piramidą kości skroniowej i dochodzi do kanału tętnicy szyjnej. Na tej wysokości linia przyczepu zawraca ku przodowi przebiegając w kierunku chrząstkozrostu klinowo-skalistego. W tym miejscu przyczep obejmuje zachyłek Rosenmüllera i przebiega dalej nad otworem poszarpanym i dalej ku przodowi wzdłuż połączenia klinowo-skalistego. Na tym odcinku powięź przyśrodkowo przylega do chrząstki trąbki słuchowej i do włókien mięśnia dźwigacza podniebienia miękkiego. Bocznie od niej znajdują się włókna mięśnia napinacza podniebienia miękkiego. Ku przodowi przyczep powięzi obustronnie dochodzi do nasady blaszki przyśrodkowej wyrostka skrzydłowatego kości klinowej. Powięź gardłowo-podstawna obustronnie po bokach posiada ubytki, przez które przechodzą: część chrzęstna trąbki słuchowej i włókna mięśnia dźwigacza podniebienia miękkiego zwane zatokami Morgagniego, które stanowią drogę szerzenia się nacieku nowotworowego z części nosowej gardła do głębokich przestrzeni trzewnych czaszki.

Zobacz też

Linki zewnętrzne

Bibliografia

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

Kość skroniowa (łac. os temporale) - parzysta, silnie spneumatyzowana kość wchodząca w skład mózgoczaszki. Jest położona pomiędzy kością potyliczną a kością klinową i poza funkcją strukturalną pełni dodatkowe role. W jej wnętrzu zawarty jest błędnik kostny, który stanowi jamę złożoną z kanalików i komórek, w których mieści się błędnik błoniasty, stanowiący narząd słuchu i równowagi za sprawą zawartych w nim receptorów słuchu i nacisku. Ponadto współtworzy staw skroniowo-żuchwowy stanowiąc panewkę dla stawu. Podczas żucia amortyzuje ruchy żuchwy i przenosi ciśnienie na sąsiednie kości czaszki. W dolnej powierzchni kości, która stanowi część podstawy zewnętrznej czaszki (łac. basis cranii externa) znajdują się miejsca przyczepów więzadeł i ścięgien mięśni szyi oraz powięzi gardłowo-podstawnej (łac. fascia pharyngobasalis). Za pomocą tych struktur, a także za pośrednictwem żuchwy kość skroniowa dźwiga trzewia szyi (gardło, przełyk, tchawicę i krtań).

Kanał tętnicy szyjnej (łac. canalis caroticus) — szeroki i kręty kanał kostny biegnący w części skalistej kości skroniowej. Jest to najobszerniejszy kanał części skalistej kości skroniowej.