Powięź nerkowa - Polski Serwis Naukowy

Przekrój poprzeczny, relacje między osłonkami nerki a innymi strukturami

Przekrój strzałkowy, relacje między osłonkami nerki a innymi strukturami

Powięź nerkowa (łac. fascia renalis) zwana inaczej powięzią Geroty – zbudowana z tkanki łącznej włóknistej błoniasta osłonka obejmująca torebkę tłuszczową (nerki i nadnercza) w niecałkowicie zamknięty worek powięziowy. Powięź nerkowa składa się z 2 blaszek:

Nerka (łac. ren gr. nefros) – narząd stanowiący najistotniejszą część układu wydalniczego większości zwierząt (głównie stałocieplnych). Nerki są narządem parzystym, którego kształt przypomina ziarno fasoli, są koloru czerwonobrązowego (wskutek dużej zawartości krwi[1]).

Torebka tłuszczowa nerki (łac. capsula adiposa renis) – zbudowana z tkanki tłuszczowej osłonka otaczająca nerkę z nadnerczem i wypełniającą przestrzeń powięzi nerkowej. Torebka tłuszczowa nie przylega bezpośrednio do miąższu nerki, leży właściwie na torebce włóknistej nerki. Grubość torebki jest zależna od wieku i stanu odżywienia, najczęściej wynosi około 2-3 cm. Jest ona mniejsza u noworodków i osób z niedoborem masy ciała. U osób silnie wychudzonych zdarza się, że dochodzi do całkowitego zaniku tkanki tłuszczowej okołonerkowej. Ponadto grubość torebki tłuszczowej bywa rożna w różnych jej częściach – po stronie przedniej są miejsca, w których jest brak tkanki tłuszczowej i torebka włóknista przylega bezpośrednio do powięzi nerkowej.

blaszki przedniej (lamina anterior), zwanej dawniej powięzią przednerkową (fascia prerenalis), która przylega do otrzewnej lub narządów zaotrzewnowych

blaszki tylnej (lamina posterior), zwanej dawniej powięzią zanerkową (fascia retrorenalis) lub powięzią Zuckerkandla, która może przylegać do powięzi ściany tylnej brzucha (mm. czworoboczny lędźwi, mm. lędźwiowy większy i mniejszy)

Blaszki łączą się powyżej nadnercza (przechodzą w powięź przepony) oraz po stronach bocznych. Natomiast nie łączą się ku dołowi, dlatego też możliwe jest w pewnych stanach opadnięcie nerki.

Mięsień lędźwiowy mniejszy (łac. musculus psoas minor) - płaski, wąski i wydłużony mięsień szkieletowy, leży niestale na mięśniu biodrowo-lędźwiowym.

Emil Zuckerkandl (ur. 1 września 1849 w Raab, zm. 28 maja 1910 w Wiedniu) – austriacki anatom i chirurg. Jego żoną była pisarka Berta Zuckerkandl-Szeps (1864–1945). Brat Otto Zuckerkandl (1861–1921) był chirurgiem i urologiem.

Główną funkcją powięzi nerkowych jest utrzymanie nerki w odpowiednim położeniu.

Blaszkę tylną powięzi opisał jako pierwszy Emil Zuckerkandl w 1883. Blaszkę przednią opisał Dimitrie Gerota w 1895.

Zobacz też

nerka ruchoma

Przypisy

↑ Anna Sudło, Grzegorz Jagła: Leksykon anatomiczny. [dostęp 08.11.2010].
Zuckerkandl E. Beitrage zur Anatomie des menschlichen Korpers. I. Ueber den Fixationsapparat der Nieren. „Medizinische Jahrbücher”. 13 (2), s. 59-67, 1883.
Gerota D. Beiträge zur Kenntniss des Befestigungsapparates der Niere. „Archiv für Anatomie und Entwicklungsgeschichte”, s. 265-286, 1895.

Bibliografia

Adam Bochenek, Michał Reicher: Anatomia Człowieka. Wiesław Łosiński (red.). Wyd. 7. T. Trzewa. Gdańsk: PZWL, 1992. ISBN 83-200-1556-1.