|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: W poniedziałek Jowisz i Ziemia znajdą się w minimalnej odległości od siebie - informuje dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie. Opozycją, astronomowie nazywają takie ustawienie planety zewnętrznej, w ... Terytorium Polski nie należy do tzw. obszarów sejsmicznych. Trzęsienia ziemi występują u nas sporadycznie i są dość słabe. Mimo to znamy przypadki zniszczeń spowodowanych przez trzęsienia na terenie Polski. Oto kilka przykład... Rudziki wykorzystują część swojego ośrodka wzroku do orientacji na zasadzie kompasu magnetycznego w czasie swoich migracji - według wyników badań prowadzonych przez naukowców z Niemiec i Nowej Zelandii. Wyniki badań opublikowane po raz pi... Na podstawie danych, otrzymanych z aparatu kosmicznego GOCE Europejskiej Agencji Kosmicznej (EAK), naukowcy opracowali pierwszą pełną mapę pola grawitacyjnego Ziemi.
Aparat, o którym mowa, został wystrzelony na orbitę w marcu 2009 roku z ros... Naukowcy z całego świata odtwarzają informacje na temat maleńkich drobnoustrojów i innych trudno dostrzegalnych gatunków, które żyją na dnie morza i są powiązane z niemal wszystkimi innymi formami życia na Ziemi. Badania stanowią część "Spis...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Powierzchnia nieciągłościCzy wiesz że...? Odbicie — zmiana kierunku rozchodzenia się fali na granicy dwóch ośrodków powodująca, że pozostaje ona w ośrodku, w którym się rozchodzi. Odbicie może dawać obraz lustrzany lub być rozmyte, zachowując tylko właściwości fali, ale nie dokładny obraz jej źródła. Nieciągłość Mohorovičicia (nieciągłość Moho) – termin geologiczny, oznaczający granicę pomiędzy skorupą i płaszczem Ziemi. Jest to kilkusetmetrowej grubości warstwa przejściowa. Leży na różnych głębokościach, pod oceanami średnio na głębokości 5-8 km, natomiast pod kontynentami znacznie głębiej – około 35 km. Pod wysokimi górami (np. Himalajami) może leżeć nawet na głębokościach do 80 km. Powierzchnia nieciągłości (nieciągłość) - powierzchnia lub wąska strefa w głębi Ziemi, stanowiąca granicę ośrodków o różnych własnościach fizycznych, zwłaszcza sejsmologicznych. Najwyraźniejsze nieciągłości rozdzielają skorupę ziemską, płaszcz oraz jądro Ziemi. Na jej granicy następuje nagła zmiana gęstości materii, następstwem czego jest odbijanie oraz załamywanie się fal sejsmicznych. Najbardziej znana jest strefa (nieciągłość) Moho, która oddziela skorupę ziemską od płaszcza ziemskiego. Odkryta w 1909 r. Uskok – struktura tektoniczna powstała w wyniku rozerwania mas skalnych i przemieszczenia ich wzdłuż powstałej powierzchni (lub wąskiej strefy zniszczenia), zwanej powierzchnią uskoku (lub strefą uskokową). Uskokom mogą towarzyszyć inne struktury tektoniczne (przyuskokowe podgięcia warstw, fałdy, fleksury).
Płaszcz to warstwa Ziemi grubości ok. 2900 kilometrów, leżąca pomiędzy skorupą a jądrem. W skład płaszcza wchodzi ok. 70% objętości skał ziemskich. Ze względu na swoją dominującą pozycję w bilansie masy Ziemi płaszcz spełnia kluczową rolę w procesach uwalniania się energii z wnętrza Ziemi, jest m.in. silnie sprzężony z procesami tektoniki płyt. Na obszarach kontynentalnych powyżej strefy Moho rozciąga się nieciągłość Conrada, oddzielająca warstwę granitową (d. sial) od warstwy bazaltowej (d. sima). Nie występuje w skorupie oceanicznej. Strefa (nieciągłość) Wiecherta-Gutenberga oddziela płaszcz ziemski od jądra i jest najbardziej wyraźna, gdyż stykają się tam ciała stałe oraz ciekłe. Termin powierzchnia nieciągłości często oznacza też wszelkiego rodzaju powierzchnie, gdzie przerwana jest pierwotna ciągłość masywu skalnego, np. wskutek powstania uskoku. Nieciągłość Gutenberga (Wiecherta-Gutenberga) - strefa rozdzielająca płaszcz ziemski (sima) i jądro Ziemi (nife) na głębokości ok. 2900 km. Wynika ona z faktu, że stykają się tam stała materia płaszcza z ciekłym jądrem zewnętrznym. Zgodnie z podziałem wnętrza Ziemi według kryterium reologicznego stanowi strefę graniczną pomiędzy geosferami: mezosferą a barysferą (jądrem Ziemi).
Fala - zaburzenie rozprzestrzeniające się w ośrodku lub przestrzeni. Fale przenoszą energię z jednego miejsca do drugiego bez transportu jakiejkolwiek materii. W przypadku fal mechanicznych cząstki ośrodka, w którym rozchodzi się fala, oscylują wokół położenia równowagi. Zobacz też
Czy wiesz że...? beta Powierzchnia nieciągłości Lehmann – powierzchnia nieciągłości w jądrze Ziemi (barysferze) oddzielająca jądro wewnętrzne od zewnętrznego na głębokości około 5100 km.
Ciecz – stan skupienia materii – pośredni między ciałem stałym a gazem, w którym ciało fizyczne trudno zmienia objętość, a łatwo zmienia kształt. Wskutek tego ciecz przyjmuje kształt naczynia, w którym się znajduje, ale w przeciwieństwie do gazu nie rozszerza się, aby wypełnić je całe. Powierzchnia styku cieczy z gazem lub próżnią nazywa się powierzchnią swobodną cieczy.
Ziemia (łac. Terra) − trzecia licząc od Słońca, a piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Pod względem średnicy, masy i gęstości jest to największa planeta skalista Układu.
Nieciągłość (powierzchnia) Conrada - warstwa (nieciągłość) w skorupie ziemskiej pomiędzy jej górną częścią (warstwa granitowa - d. sial) a dolną (warstwa bazaltowa - d. sima). Wyznaczona jest przez skokowy, ale niewielki wzrost prędkości fal sejsmicznych i niewielki wzrost gęstości skał. Na wielu obszarach jest niewyraźna lub nie zaznacza się wcale (np. pod dnami oceanów). Granica ta przebiega na głębokości od 17-25 km.
Skorupa ziemska – część litosfery ograniczona od góry atmosferą i hydrosferą, a od dołu granicząca z górną warstwą płaszcza ziemskiego (nieciągłość Mohorovičicia nazywana też nieciągłością Moho). Składa się w głównej mierze z minerałów, tworzących skały. Grubość skorupy ziemskiej wynosi od ok. 10 km do 70 km. Skorupa Ziemi zajmuje 1,4% objętości globu oraz 0,3% jego masy, jest to jednak najbardziej zróżnicowana chemicznie i fizycznie geosfera.
Załamanie w fizyce to zmiana kierunku rozchodzenia się fali (refrakcja fali) związana ze zmianą jej prędkości, gdy przechodzi do innego ośrodka. Zmiana prędkości powoduje zmianę długości fali, a częstotliwość pozostaje stała.
Nieciągłość Golicyna - nieciągłość występująca we wnętrzu Ziemi (w obrębie płaszcza Ziemi) stanowiąca strefę graniczną pomiędzy astenosferą a mezosferą, przebiegająca na głębokości ok. 350-400 km. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
