Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Wiek diamentów
W Australii Zachodniej odkryto diamenty sprzed czterech miliardów lat. Dzięki Temu odkryciu poszerzy się wiedza współczesnej nauki na temat wczesnego kształtowania się skorupy ziemskiej. Diamenty z tak odległej...
 
Babyboom: najlepszy wiek na pierwsze dziecko zdaniem kobiet
W latach 90. średni wiek, w którym kobiety rodziły pierwsze dziecko wynosił 20-24 lata. Ostatnie dane GUS (Rocznika Demograficznego 2009 GUS) pokazują, że najwięcej urodzeń w 2008 r. było wśród kobiet w wieku 25-29 lat - 151 894 żywe urodzenia. Znacznie więce...
 
Widowisko ,,Światło i Dźwięk" na malborskim zamku obchodzi 30-lecie istnienia
Pierwszy spektakl ,,Światło i Dźwięk" w Muzeum Zamkowym w Malborku odbył się 1 lipca 1980 roku. Początkowo widowiska odbywały się tylko podczas dwóch letnich miesięcy, ale ze względu na wielkie zainteresowanie przedłużono sezon, który trwa obecnie od połowy kwietnia do połowy ...
 
Ósma, włoska konferencja naukowa nt. bibliotek cyfrowych, Bari, Włochy
W dniach 9 - 10 lutego 2012 r. w Bari, Włochy, odbędzie się ósma, włoska konferencja naukowa nt. bibliotek cyfrowych. W bibliotece cyfrowej zbiory są przechowywane w formatach cyfrowych i są dostępne lokalnie lub zdalnie. Tego rodzaju biblioteki znajdują różne zastoso...
 
Śląski - dialekt czy język regionalny?
21 lutego obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Języka Ojczystego UNESCO, ustanowiony dla chronienia zanikających języków. W polskim Sejmie toczy się właśnie dyskusja na temat nadania statusu języka regionalnego dialektowi śląskiemu. Poseł...

Reklama:


Powstanie i rozwój języka polskiego

To hasło encyklopedii posiada podstrony: 1 [2],[3]

Czy wiesz że...?
Język rosyjski (русский язык, russkij jazyk; dawniej też język wielkoruski) – język należący do grupy oraz jest jednym z pięciu języków oficjalnych a jednocześnie jednym z sześciu języków konferencyjnych Organizacji Narodów Zjednoczonych. Posługuje się pismem zwanym grażdanką, graficzną odmianą cyrylicy powstałą na skutek jej upraszczania.

Deklinacja - odmiana wyrazu (imienia) przez przypadki i liczby. Deklinacji podlegają rzeczowniki, przymiotniki, imiesłowy przymiotnikowe, zaimki rzeczowne, przymiotne i liczebne oraz liczebniki. Pojęciem deklinacji określa się także zespół form fleksyjnych, występujący w odmienianych w ten sposób wyrazach.

Język polski powstał z zachodniego wariantu języka prasłowiańskiego. Wyróżnia się cztery okresy rozwoju języka polskiego :

  • staropolski – między czasami najdawniejszymi a początkiem wieku XVI
  • średniopolski – od wieku XVI aż do końca XVIII
  • nowopolski – do 1930
  • współczesny – po 1930.
  • Najważniejsze zmiany jakie w nim zaszły, to:

    Procesy fonetyczne

  • Prelabializacja ą. Np.: ąglь > glь > giel
  • Zmiękczenie spółgłosek przed samogłoskami szeregu przedniego: i, ь, e, ę, ě. Np.: > siĄ > się lъjь > biały
  • Przegłos samogłosek przed twardymi spółgłoskami przedniojęzykowymi e > o, ě > a. Np.: nesą > niosę ale nesešь > niesiesz bělъjь > biy ale bělitъ > (on) bieli
  • Zanikły ślady przejścia ě w a po j, š, ž, č w czasownikach slyšatь – slyšalъ – slyšalь > słyszeć, słyszał, słyszeli (porównaj ros. слышать (słyszat´)) na wzór wisětь – wisělъ – wisělь > wisieć, wisiał, wisieli przetrwało tylko stojatь, bojatь > stojać, bojać (w gwarach wielkopolskich – w gwarach małopolskich i języku literackim stać, bać)
  • Zanik jerów słabych i przemiana mocnych w e. Np.: pьsъ > pies ale pьsa > psa sъnъ > sen
  • Powstanie długich samogłosek w wyniku:
  • łączenia dwóch sylab w jedną (grupy typu ojo) – kontrakcja: np. N. lp. nogoją – nogą
  • rekompensowania zaniku jerów (wzdłużenie zastępcze)
  • zachowania dawnej długości pod intonacją nowoakutową
  • ich zanik:
  • długość i:, y:, u: znikła bez śladu w początku XVI w.
  • długość a:, e:, o:, Ą: przemieniła się w pochylenie tych głosek w początku XVI w.
  • o: > ó – o pochylone, potem zlało się z u
  • Prasłowiańskie ą i ę uległy wymieszaniu
  • około 1000 r. były 4 odrębne nosówki: ę i ą długie i krótkie
  • w XII w. wymowa ę i ą zbliżyła się do Ą (a nosowego)
  • W XIII i XIV w. istniała tylko różnica co do iloczasu, stąd wspólny znak ø
  • Ą > ę (nietypowy proces, w niektórych gwarach pozostało a nosowe), Ą: > Ą° (a nosowe pochylone, stąd pisownia) > ą
  • a pochylone (kreskowano a pochylone (we współczesnej pisowni etymologicznej å) lub a jasne (niepochylone)) zanikło w XVIII w. W wielu gwarach odpowiada mu /o/ (pon 'pan')
  • é pochylone w XIX w. wymawiano już zupełnie jak i lub y ("daléj, daléj/niech się na powietrzu spali" – Dziady Adama Mickiewicza), ale ostatecznie zlało się z e jasnym
  • nesątъ > niosĄ: > niosą ale nesą > niosĄ > niosę Bogъ > Bo:g > Bóg ale Boga > Boga > Boga kurъ > ku:r > kur
  • Rozwój sonantów. X – dowolna T – przedniojęzykowa T´ – przedniojęzykowa zmiękczona W – wargowa K – tylnojęzykowa Č – szumiąca pochodząca ze spalatalizowanej tylnojęzykowej
  • XrX, Xr´T > XarX, wyjątkowo Xr´T > X´arT, XrX > XurX, XorX krkъ > kark čnъjь > czarny zno > ziarno
  • Xr´T´ > XirT´ > X´erT´ vr´titi > wiercić
  • Xr´K, W > XirzX > X´erzX, wyjątkowo XarX vxъ > wierzch vba > wierzba pxy > parchy, ale pchnąti > pierzchnąć
  • ogólnie ir, irz > ´er, ´erz sěkyra > siekira > siekiera
  • TlX, Tl´X > TłuX dgъjь > długi stlpъ > stłup > słup
  • Tln, Tl´n > Tłun > Tłon slnьce > słuńce > słońce
  • W, KlX, Wl´T > XełX, czasem WlX > WołX, WułX klbasa > kiełbasa vna > wna mlva > mwa > mowa plkъ > pk (ros. полк (połk))
  • Čl´X > ČełX > ČołX čno > czółno žtъjь > żółty
  • Wl´T´, W, K > Wl´X vkъ > wilk
  • Czwarta palatalizacja ke, ky, ge, gy > kie, ki, gie, gi. Np.:
  • bogyni > bogini
  • Wzmocnienie miękkości: s´, z´, t´, d´, n´ > ś, ź, ć, dź, ń. Np.:
  • lo > ło > łoś
  • Przejście miękkości
  • gostь > gost´ > gość sъpi > spi > śpi
  • Zanik miękkości
  • š, ž, č, dž, c´, dz´, r´ (> ř) i l´ (ale nie przed i; l twarde > ł) straciły miękkość w każdej pozycji. Np.: či > czy
  • p´, b´, w´, f´, m´ straciły miękkość na końcu wyrazu i przed spółgłoską. Np.: golą > gołĄ: > gołąb
  • s´, z´, t´, d´, n´ traciły czasem miękkość przed twardą spółgłoską. Np.: kotьnъjь > kot´ny: > kotny
  • Uproszczenie grup spółgłoskowych
  • kń > kś kъnędzь > kniĄ:dz > ksiądz
  • czs > cs > c, dźs > ćs > c, żs > szs > ss > s czso > co lud – ludzki /lucki/ < ludźski bogaty – bogactwo < bogaćstwo Bóg – boski < bożski Włochy – włoski < włoszski Ruś – ruski < rusьskъjь
  • śćc > jc, dźc > ćc > jc miejsce < mieśćce < městьce ojca < oćca < otьca rajca < radźca
  • źdźs > śćs > js Miasto – miejski < mieśćski Ujazd – ujejski < ujeźdźski sześćset /szejset/
  • sr´- > s´r´- > śrz- > śr-, analogicznie zr´- >źr- (gwarowe Wielkopolskie i Śląskie strz-, zdrz-, Małopolskie rś-, rź-) sreda > środa (strzoda, rsioda) zrěnica > źrenica (zdrzenica, rzienica)
  • zgn, rgn, rgm > zn, rn, rm rozgniewać się > rozniewać się (staropolskie) burgmistrz (niem. Bürgermeister) > burmistrz
  • rdc, zdn, łdn, cztw, stb, stł, stl > rc, zn, łn, czw, zb, sł, śl sr´dьce > sierdce > serce cztwarty > czwarty
  • ji > i (przynajmniej w pisowni i wymowie starannej)
  • dojiti > doić jixъ > ich
  • wałczenie
  • kolo > koło (początkowo z przedniojęzykowo-zębowym ł, dziś /koo/)

    Akcent, pierwotnie ruchomy, ustalił się najpierw na pierwszej, a później na przedostatniej sylabie.

    Jer to głoska tworząca sylabę, tzw. półsamogłoska lub samogłoska zredukowana. Jery powstały w wyniku skrócenia samogłosek i oraz u, jak również innych samogłosek wywodzących się z języka praindoeuropejskiego. Szacuje się, że zaczęły funkcjonować we wczesnej epoce prasłowiańskiej.
    Samogłoski to głoski, przy powstawaniu których uczestniczą jedynie wiązadła głosowe, a strumień powietrza swobodnie przepływa przez kanał głosowy. Charakteryzują się regularnym rozkładem energii akustycznej, mają wyraźną strukturę formantową, która decyduje o ich barwie.


    czytaj dalej: [2], [3]




    Czy wiesz że...? beta

    Adam Bernard Mickiewicz , zm. , a nawet za jednego z największych na skalę . Określany też przez innych, jako poeta przeobrażeń oraz bard słowiański. Członek , zarówno w ojczyźnie jak i w Europie zachodniej porównywany do . W okresie pobytu w Paryżu był wykładowcą literatury słowiańskiej w Collège de France. Znany przede wszystkim jako autor ballad, powieści poetyckich, dramatu Dziady oraz epopei narodowej Pan Tadeusz uznawanej za ostatni wielki epos kultury szlacheckiej w Rzeczpospolitej Obojga Narodów.
    Wzdłużenie zastępczeproces fonetyczny, w wyniku którego samogłoska staje się długa, aby zachować energię potrzebną na wypowiedzenie wyrazu, kiedy następna samogłoska zanikła. Zaszło np. w łacinie, języku fińskim i w języku polskim (przy zaniku jerów). Podobnie jak wokalizacja jerów jest wynikiem wyrównań kompensacyjnych. Przy wzdłużeniu zastępczym zanikający jer oddaje swój iloczas samogłosce pełnej – powodując jej wzdłużenie.
    Kontrakcja - ściągnięcie dwóch samogłosek (sąsiadujących lub rozdzielonych spółgłoską) w jedną. Zaszła np. w języku polskim (grasz < grajesz, zobacz powstanie i rozwój języka polskiego).
    Mazowsze (łac. Mazovia) – kraina historyczna położona w środkowym biegu Wisły oraz dorzeczu jej dopływów w centralnej oraz północno-wschodniej Polsce. Historyczną Stolicą Mazowsza jest Płock, który jest także najstarszym miastem tego regionu – prawa miejskie1237.
    Język staropolski – określenie dotyczące historii języka polskiego w dobie staropolskiej, która trwała od IX do XVI wieku. W początkach doby staropolskiej pojawiły się pierwsze różnice między poszczególnymi językami zachodniosłowiańskimi, zwłaszcza między grupami: czesko–słowacką a lechicką (język polski, język kaszubski, język pomorski, język połabski).
    Spółgłoska to dźwięk języka mówionego powstający w wyniku całkowitego lub częściowego zablokowania przepływu powietrza przez aparat mowy (kanał głosowy). W czasie wymawiania spółgłosek powstaje szmer, gdy powietrze natrafia na przeszkodę (zwarcie, zbliżenie).
    Kontaminacja (portmanteau) w etymologii – zjawisko słowotwórcze oznaczające połączenie dwóch lub więcej słów albo wyrażeń, zazwyczaj o pokrewnym znaczeniu, w jedno.
    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.