Obszary objęte powstaniami kwietniowym i starozagorskim. Przedstawione granice Bułgarii były przedmiotem obrad konferencji w Konstantynopolu w 1877 roku.

Powstanie kwietniowe (bułg. Априлско въстание) – największe powstanie narodowe Bułgarów przeciwko Imperium osmańskiemu (Turcji). Za datę rozpoczęcia powstania przyjmuje się 20 kwietnia 1876 roku, kiedy to wybuchły walki w Kopriwszticy. Data ta odnosi się do kalendarza juliańskiego obowiązującego w Bułgarii do 1916 roku. Według używanego obecnie kalendarza gregoriańskiego powstanie wybuchło 2 maja 1876 roku.

Powstanie na ziemiach macedońskich w maju 1876, zdaniem autorów bułgarskich stanowiące część powstania kwietniowego, nosi nazwę powstania razłowieckiego.

Geneza

Od 1396 roku Bułgaria była częścią państwa osmańskiego. Z powodu uciążliwych represji stosowanych przez Turków wobec ludności bułgarskiej polegających m.in. na przymusowym nawracaniu z prawosławia na islam, wcielaniu chłopców do oddziałów janczarskich itd., utrzymywała się silna niechęć tej ostatniej do zwierzchnictwa osmańskiego. Od roku 1828 Turcja przeżywała zewnętrzny i wewnętrzny kryzys, który nasilił się w połowie lat 70. XIX wieku. Z uwagi na wizję bankructwa państwa, w 1875 roku zwiększono podatki od ludności niemuzułmańskiej, co było jedną z przyczyn powstań w Hercegowinie oraz Starej Zagorze. Kłopoty Turcji ze stłumieniem tego pierwszego utwierdziły Bułgarów w przekonaniu o możliwości zbrojnego wywalczenia niepodległości. Szczególną rolę w rozbudzeniu aspiracji niepodległościowych Bułgarów odegrał Wasyl Lewski.

Przygotowania

W listopadzie 1875 roku doszło do zebrania aktywistów Bułgarskiego Centralnego Komitetu Powstańczego w Giurgiu. Podczas spotkania zdecydowano o utworzeniu na terenie Bułgarii pięciu okręgów (komitetów) powstańczych:

W toku przygotowań do powstania zaniechano rozwijania komitetu w Sofii z powodu bardzo trudnej sytuacji jego członków, a także przeniesiono IV okręg z Płowdiwu do Panagjuriszte.