Powstanie republikanów w Paryżu w 1832 – pierwsza w czasach monarchii lipcowej próba obalenia rządów Ludwika Filipa I i powrotu do ustroju republikańskiego. Jej bezpośrednimi przyczynami była działalność agitacyjna tajnych ugrupowań lewicowych w połączeniu z rosnącym niezadowoleniem społecznym.

Sytuacja społeczna w Paryżu po rewolucji lipcowej

Uchwalenie wbrew oczekiwaniom społeczeństwa monarchii konstytucyjnej we Francji w 1830 r. nie spotkało się w pierwszych latach ze szczególnie natężonymi protestami . Jednak na przełomie lat 1831/1832 głównie w większych miastach zaczęły się formować tajne stowarzyszenia, związane w pierwszej fazie głównie z ruchem karbonarskim. Rekrutowały one członków przede wszystkim w gronie inteligentów, studentów, rzadziej robotników. Komórki stowarzyszeń, liczące od kilku do kilkudziesięciu osób, rejestrowały się jako stowarzyszenia charytatywne, walczące z analfabetyzmem, różnego rodzaju kluby dyskusyjne itp. by móc legalnie pozyskać lokal i względnie skutecznie unikać policyjnej kontroli. Do najbardziej znanych stowarzyszeń należały Societé des amis du peuple (Stowarzyszenie Przyjaciół Ludu) oraz Societé des Saisons (Stowarzyszenie Pór Roku). Ich przywódcami byli Godefroy Cavaignac oraz François Raspail . Aktywni byli też mniej radykalni republikanie, mający reprezentację w parlamencie.

Miasto Paryż było przeludnione, a rewolucja przemysłowa i gwałtowne przemiany w strukturze gospodarczej wpędziły tysiące osób w nędzę. W maju 1832 w dzielnicach centralnych wybuchła epidemia cholery. Plotki o zatruwaniu studni z polecenia rządu, by zlikwidować element potencjalnie wywrotowy, jeszcze obniżyły poparcie dla Ludwika Filipa i gabinetu Casimira Pierre'a Périera, który notabene także padł ofiarą cholery.