Prawo Polski protofeudalnej – tradycyjne, lokalne prawo słowiańskie wywodzące się jeszcze ze wspólnotowego okresu plemiennego i działające przy niewielkim zróżnicowaniu społecznym. W okresie tworzenia się państwowości polskiej prawo zwyczajowe zostało wzbogacone o tzw. prawo stanowione wprowadzane przez księcia i egzekwowane przez drużynę i urzędników przy udziale starszyzny.

Źródła poznania

Opór Daków przerwał parcie Rzymu na północ, w efekcie ziemie polskie nie dostały się w sferę wpływów cywilizacji łacińskiej. W konsekwencji polskie prawo nie wzorowało się na prawie rzymskim (zachodnie państwa korzystały z Leges Romanae Barbarorum) oraz nie występowało w formie pisanej (jako tzw. Leges Barbarorum). Częściowo znamy je z nielicznych zachowanych relacji i dokumentów (akta kupna-sprzedaży, nadania, przywileje, fundacje klasztorne i ich dokumentacja). Jak dotąd najobszerniejszymi znanymi zwodami prawa polskiego są księga henrykowska oraz księga elbląska. Znane dokumenty pochodzą głównie z XIII w., a więc okresu schyłkowego, kiedy prawo polskie już wychodziło z użycia i było zastępowane prawem feudalnym i magdeburskim.