|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Zespół biologów, którego prace są finansowane ze środków unijnych, odkrył, że pojedyncze białko roślinne zwane APETALA1 (AP1) reguluje funkcjonowanie ponad tysiąca genów i pomaga tworzyć tkanki, z których później powstają kwiaty. Prace z... 220 projektów obejmujących cyfryzację i indeksację dokumentów i zdjęć z okresu II wojny oraz ich upowszechnianie poprzez strony internetowe, filmy dokumentalne czy seriale TV zostało sfinansowanych przez władze Holandii w ramach programu "... Ślady najstarszych tężni, wykorzystywanych do warzenia soli, odkryli na terenie Inowrocławia (woj. kujawsko-pomorskie) naukowcy z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Wykopaliska wskazują, że najstarsze znane tego typu budowle działały w tym miejsc... Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, grupa energetyczna Tauron oraz dwie firmy górnicze: KGHM Polska Miedź i ZGH Bolesław stworzą spółkę "Pierwiastki i Surowce Krytyczne". Jej zadaniem będą badania nad technologiami wytwarzania paneli solarnych. O ... Urodzony w 1834 r. w Tobolsku, Syberia (Rosja). Chemik rosyjski, twórca okresowego układu pierwiastków. Zmarł w 1907 r., w wieku 72 lat.
Mendelejew był najmłodszym z piętnaściorga dzieci kierownika szkoły. Kiedy je...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Prawo okresowości MendelejewaCzy wiesz że...? Atom (z gr. ἄτομος atomos: "niepodzielny") – najmniejszy składnik materii, któremu można przypisać właściwości chemiczne. Atomistyczną teorię budowy materii sformułował w roku 1808 John Dalton. Pierwiastki pierwszego okresu – pierwiastki chemiczne znajdujące się w pierwszym rzędzie (tzw. okresie) układu okresowego pierwiastków. Pierwszy okres zawiera tylko dwa pierwiastki: wodór i hel. Stanowią one pod względem masy ok. 98% materii barionowej we Wszechświecie (oszacowanie oparte na zawartości pierwiastków w Drodze Mlecznej). Dmitrij Iwanowicz Mendelejew, Дмитрий Иванович Менделеев (ur. ) – chemik rosyjski, odkrywca (w roku 1869) prawa okresowości pierwiastków chemicznych. Prawo okresowości pierwiastków chemicznych zostało sformułowane przez Dymitra Mendelejewa w roku 1869. Stwierdził on, że: właściwości pierwiastków są periodycznie zależne od ich mas atomowych. Nie zawarł jednak w swoim prawie określenia długości tych okresów. Swoje założenia Mendelejew opierał na prawie triad J. W. Doebereinera i prawie oktaw A. R. Newlandsa. Odkrycie Mendelejewa było punktem zwrotnym w rozwoju chemii, dając możliwość przewidywania właściwości nieodkrytych jeszcze pierwiastków. Prawo okresowości było podstawą zbudowania układu okresowego pierwiastków. Pierwiastki trzeciego okresu – pierwiastki chemiczne znajdujące się w trzecim okresie (rzędzie) układu okresowego pierwiastków. Trzeci okres zawiera osiem pierwiastków: sód, magnez, glin, krzem, fosfor, siarka, chlor i argon.
Liczba atomowa ( Z ) (liczba porządkowa) określa, ile protonów znajduje się w jądrze danego atomu. Jest także równa liczbie elektronów niezjonizowanego atomu. Pojawia się ona w symbolicznym zapisie jądra izotopu: Dzisiaj prawo okresowości brzmi: pierwiastki chemiczne ułożone zgodnie ze wzrastająca liczbą atomową wykazują okresowe powtarzanie się właściwości. Prawo okresowości jest podstawą konstrukcji układu okresowego. W czasach Mendelejewa nie było logicznego uzasadnienia tego prawa. Dopiero po odkryciu struktury atomu nabrało ono fizycznego znaczenia. Współcześnie wiadomo, że numer okresu odpowiada numerowi powłoki walencyjnej atomu. Liczba pierwiastków w jednym okresie wynika z liczby orbitali na powłoce walencyjnej, z których każdy może być wypełniony maksymalnie dwoma elektronami. Orbitale te są zapełniane wg następującego schematu: Orbital – powierzchnia opisana funkcją falową, będącą rozwiązaniem równania Schrödingera dla szczególnego przypadku układu jednego elektronu znajdującego się na jednej z powłok atomowych lub tworzących wiązanie chemiczne.
1. okres: 1s — 2 pierwiastki
2. okres: 2s 2p — 8 pierwiastków
3. okres: 3s 3p — 8 pierwiastków
4. okres: 4s 3d 4p — 18 pierwiastków
5. okres: 5s 4d 5p — 18 pierwiastków
6. okres: 6s 4f 5d 6p — 32 pierwiastki
7. okres: 7s 5f 6d 7p — 32 pierwiastki
8. okres: 8s 5g 6f 7d 8p — 50 pierwiastków (hipotetycznie, żaden z nich nie został dotąd odkryty)
Pierwiastki szóstego okresu – pierwiastki chemiczne znajdujące się w szóstym okresie (rzędzie) układu okresowego pierwiastków. Szósty okres zawiera 32 pierwiastki, z których zaledwie dwa są niemetalami. Przy czym zapełnianie orbitali ze wzrostem liczby elektronów nie zawsze odbywa się dokładnie w podanej wyżej kolejności. Ze względu na bliskość niektórych poziomów energetycznych, w przypadku części metali przejściowych dochodzi do tzw. promocji elektronowej. Pierwiastki siódmego okresu – pierwiastki chemiczne znajdujące się w siódmym okresie (rzędzie) układu okresowego pierwiastków. Siódmy okres zawiera 32 pierwiastki, spośród których obecnie (lipiec 2011) niezależnie potwierdzone zostały odkrycia 28 (do Z=112 oraz 114 i 116).
Pierwiastki drugiego okresu – pierwiastki chemiczne znajdujące się w drugim okresie (rzędzie) układu okresowego pierwiastków. Drugi okres zawiera osiem pierwiastków: lit, beryl, bor, węgiel, azot, tlen, fluor i neon.
Czy wiesz że...? beta Masa atomowa (niepopr. ciężar atomowy) – liczba określająca ile razy masa jednego reprezentatywnego atomu danego pierwiastka chemicznego jest większa od masy 1/12 izotopu 12C, przy czym pod pojęciem reprezentatywnego atomu rozumie się atom o średniej masie wyliczonej proporcjonalnie ze wszystkich stabilnych izotopów danego pierwiastka, ze względu na ich rozpowszechnienie na Ziemi.
Układ okresowy pierwiastków - zestawienie wszystkich pierwiastków chemicznych w postaci rozbudowanej tabeli, uporządkowanych według ich rosnącej liczby atomowej, grupujące pierwiastki według ich cyklicznie powtarzających się podobieństw właściwości, zgodnie z prawem okresowości Dmitrija Mendelejewa.
Pierwiastki ósmego okresu – hipotetyczne pierwiastki chemiczne znajdujące się w ósmym okresie (rzędzie) układu okresowego pierwiastków. Rozszerzenie układu okresowego o ósmy okres zostało zaproponowane przez Glenna T. Seaborga w roku 1969. Ósmy okres może zawierać 50 pierwiastków o liczbach atomowych z zakresu 119-168, spośród których obecnie (lipiec 2011) żaden nie został zsyntetyzowany.
Johann Wolfgang Döbereiner (ur. 13 grudnia 1780 - zm. 24 marca 1849 w Jenie) - niemiecki chemik, profesor uniwersytetu w Jenie od 1810 roku. Prowadził badania nad systematyką pierwiastków chemicznych oraz prowadził prace nad katalitycznym działaniem platyny, procesami fermentacji oraz reakcją utleniania dwutlenku siarki. Otrzymał tzw. dymiący kwas siarkowy. Autor tzw. prawa triad pierwiastków. W 1817 roku jako pierwszy próbował usystematyzować pierwiastki na podstawie ich mas atomowych. Układał symbole w triady pierwiastków o podobnych właściwościach. W 1829 wykrył wśród niektórych znanych ówcześnie pierwiastków tzw. triady Döbereinera. Wynalazł w 1823 roku lampę zwaną lampą Döbereinera. Döbereiner zajmował się również syntezą organiczną.
Chemia (. Współcześnie wiadomo, że przemiany substancji wynikają z praw, według których atomy łączą się poprzez wiązania chemiczne w mniej lub bardziej trwałe związki chemiczne, a także praw według których wiązania pękają i tworzą się ponownie prowadząc do przemian jednych związków w drugie co jest nazywane reakcjami chemicznymi. Chemia zajmuje się także rozmaitymi własnościami substancji wynikającymi bezpośrednio z ich budowy atomowej.
Promocja elektronowa (promocja) – nieregularność w konfiguracji elektronowej występująca, m.in. w chromie, molibdenie, srebrze i miedzi, spowodowana tym, że okazuje się być wygodniejsza energetycznie. Np. w przypadku chromu korzystniejsze energetycznie jest wypełnienie elektronami orbitali 3d, kosztem elektronu 4s. Orbitale d zyskują wtedy maksymalną liczbę elektronów niesparowanych i dużą symetrię przestrzenną. Zjawisko to pojawia się wtedy, gdy różnica energii między wypełnianymi poziomami jest niewielka, a zyski energetyczne wynikające na przykład z większej symetrii orbitali są duże.
Powłoka walencyjna - ostatnia, najdalej odsunięta od jądra powłoka elektronowa atomu. Elektrony na niej są najsłabiej związane z atomem i mogą uczestniczyć w tworzeniu wiązań chemicznych. W przypadku elektronów znajdujących się niżej zazwyczaj nie jest to możliwe, choć są od tego liczne wyjątki. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
