Prawo wekslowe – zbiór przepisów prawnych regulujący instytucje specyficzne dla weksla jako papieru wartościowego. Wydany ustawą z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe, z mocą obowiązującą od 1 lipca 1936 r.

Geneza

Uchwalenie Prawa wekslowego wiązało się z ratyfikowaniem przez Polskę trzech konwencji genewskich podpisanych 6 czerwca 1930 r., a to konwencji w sprawie jednolitej ustawy o wekslach trasowanych i własnych, konwencji o uregulowaniu pewnych kolizji ustaw w przedmiocie weksli trasowanych i własnych oraz konwencji dotyczącej opłaty stemplowej w przedmiocie weksli trasowanych i własnych. Ustawa polska stanowi tłumaczenie jednolitej ustawy wekslowej. Wraz z jej wejściem w życie przestało obowiązywać rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 14 listopada 1924 r. o prawie wekslowem.

Systematyka ustawy i akty wykonawcze

Prawo wekslowe składa się z trzech tytułów, które z kolei dzielą się na działy:

1. Tytuł I - Weksel trasowany - art. 1-100
2. Tytuł II - Weksel własny - art. 101-104
3. Tytuł III - Przepisy tymczasowe i przejściowe - art. 105-111

Akty wykonawcze do ustawy:

Nowelizacje

Z uwagi na związanie Polski treścią jednolitej ustawy wekslowej, przez 70 lat obowiązywania Prawa wekslowego, zmieniono je tylko raz, co jest absolutnym ewenementem w polskim porządku prawnym.

Ciekawostki

Do polskiego tłumaczenia jednolitej ustawy wekslowej wkradł się błąd, który następnie powielono w art. 44 ust. 3 Prawa wekslowego. Konwencyjne pojęcie dnia wymagalności zastąpiono pojęciem dnia zapłaty. Literalne odczytywanie treści przepisu może prowadzić do niepożądanych sytuacji, gdy wierzyciel wekslowy może domagać się zapłaty, ale w razie odmowy dłużnika nie ma już prawa do dokonania z tego tytułu protestu wekslowego.

Zobacz też

Linki zewnętrzne