|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: W Polsce około 2 mln osób choruje na cukrzycę. Tylko połowa o tym wie i leczy się. Około milion osób ma cukrzycę bezobjawową, którą można rozpoznać wyłącznie po przeprowadzeniu badań diagnostycznych.
Według zaleceń klinicznych Polskiego Towarz... W Polsce około 2 mln osób choruje na cukrzycę. Tylko połowa o tym wie i leczy się. Około milion osób ma cukrzycę bezobjawową, którą można rozpoznać wyłącznie po przeprowadzeniu badań diagnostycznych.
Według zaleceń klinicznych Polskiego Towarz... W dniach 22-24 kwietnia 2010 r. odbędzie się w Brukseli, Belgia, konferencja pt. "Unia Europejska w sprawach międzynarodowych 2010".
Wydarzenie poświęcone będzie rozmaitym aspektom Unii Europejskiej i rolom, jakie odgrywa ona w systemie międzynarodowym. Pośród głównych tematów konf... Flagi powiewające podczas świąt państwowych albo w okresie żałoby narodowej są świadectwem solidarności narodu, poszanowania patriotycznych tradycji i historii Polski. Kwestię prawidłowego posługiwania się symbolami narodowymi precyzuje Us...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Prawo wykroczeńCzy wiesz że...? Prawo karne sensu largo – zespół przepisów prawnych normujących kwestie odpowiedzialności karnej człowieka za czyny zabronione pod groźbą kary kryminalnej. Kodeks wykroczeń (Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń) – polska ustawa, uchwalona przez Sejm PRL, regulująca prawo wykroczeń. Określa ona zasady ponoszenia odpowiedzialności za wykroczenia. Zawiera katalog wykroczeń i kar przewidzianych za ich popełnienie. Prawo wykroczeń (inaczej prawo karno-administracyjne) – dziedzina prawa, spokrewniona z prawem karnym. Od strony materialnej, reguluje je Kodeks wykroczeń z 20 maja 1971, a od strony proceduralnej – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia z dnia 24 sierpnia 2001. Kodeks wykroczeń nie nazywa odpowiedzialności za wykroczenie odpowiedzialnością karną, jednak obie odpowiedzialności łączy to, że opierają się na wymierzaniu kar za czyny zabronione przez ustawę. Od prawa karnego odróżnia prawo wykroczeń waga czynów objętych każdą z tych dziedzin, a także stopień ich społecznej szkodliwości, a w konsekwencji rozmiar ich moralnego potępienia, które w przypadku wykroczeń są znikome. Sąd grodzki – sąd w dawnej Rzeczypospolitej. Wykształcił się z sądów małopolskich starostów grodowych na przełomie XIV i XV w. Sąd pod przewodnictwem starosty i sędziego grodzkiego sądził wszystkie sprawy, w których pozwanym był szlachcic nieosiadły (gołota) oraz tzw. sprawy gardłowe z czterech artykułów grodzkich. Podczas gdy w XVII wieku znaczenie sądów ziemskich malało, zwiększała się rola sądów grodzkich. Liczba ich funkcjonariuszy rosła. Rozszerzały się również ich kompetencje - obok spraw karnych zaczęto obejmować również cywilne. Sędzia grodzki, mianowany przez starostę, a tym samym powoływany niezależnie od sejmiku, nadal działał sprawnie.
W postępowaniu karnym sądami I instancji są sądy rejonowe oraz sądy okręgowe. Zgodnie z art. 25 § 1 kodeksu postępowania karnego sąd okręgowy orzeka w pierwszej instancji w sprawach o następujące przestępstwa: Od 1951, w sprawach o wykroczenia orzekały w pierwszej instancji pozasądowe organy – kolegia do spraw wykroczeń. W latach 2001 – 2010 ich funkcję przejęły sądy grodzkie. Obecnie w I instancji wykroczenia są rozpoznawane przez wydziały karne sądów rejonowych PrzypisyZobacz teżLinki zewnętrzneKolegia do spraw wykroczeń (kolegia do spraw wykroczeń) – organy pozasądowe, które od 1951 w Polsce orzekały w pierwszej instancji w sprawach o wykroczenia, choć tradycja postępowania w sprawach wykroczeń sięga dwudziestolecia międzywojennego (jednak wówczas sprawy tego typu rozpatrywane były urzędniczo, jednoosobowo). Kolegia ds. wykroczeń działały przy organach administracji, a w 1990 zostały przejęte przez resort sprawiedliwości, działając od tej pory przy sądach rejonowych.
Ustawa – akt prawny o charakterze powszechnie obowiązującym, najczęściej obecnie uchwalany przez parlament (w niektórych państwach zatwierdzany później przez organ władzy wykonawczej). W porządkach prawnych różnych państw występują ustawy: zasadnicze (konstytucje), organiczne i zwykłe.
Czy wiesz że...? beta Materialna cecha przestępstwa, materialna bezprawność czynu. Niezbędny element przestępstwa (Art. 1 § 2 Kodeksu karnego stanowi, że nie jest przestępstwem czyn, którego społeczna szkodliwość jest znikoma). Obecnie wyrażona w zasadzie kodeksowej nullum crimen sine damno sociali magis quam minimo (nie ma przestępstwa bez społecznej szkodliwości w stopniu większym od znikomego). Zastąpiła występujące w kodeksie karnym z 1969 roku pojęcie społecznego niebezpieczeństwa.
Prawo, a ściślej prawo w ujęciu przedmiotowym, to system norm prawnych, czyli ogólnych, abstrakcyjnych i jednoznacznych dyrektyw postępowania, które powstały w związku z istnieniem i funkcjonowaniem państwa lub innego uporządkowanego organizmu społecznego, ustanowione lub uznane przez właściwe organy władzy odpowiednio publicznej lub społecznej i przez te organy stosowane, w tym z użyciem przymusu.
Wykroczenie – czyn społecznie szkodliwy, zabroniony przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia pod groźbą kary aresztu, ograniczenia wolności, grzywny do 5.000 złotych lub nagany. Sprawca czynu zabronionego nie popełnia wykroczenia, jeżeli czyn jest niezawiniony (art. 1 §2 Kodeksu wykroczeń). Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
