Premjit Lall (ur. 20 października 1940 w Kalkucie, zm. 31 grudnia 2008 w Kalkucie), tenisista indyjski, wieloletni reprezentant w Pucharze Davisa. Należał do pokolenia graczy indyjskich, którzy tworzyli silny zespół narodowy w tych rozgrywkach w latach 60. i 70. XX wieku, uczestniczył także regularnie w światowym życiu turniejowym.

Życiorys

Występy turniejowe

W 1958 odniósł pierwszy znaczący sukces – doszedł do finału Wimbledonu wśród juniorów; przegrał z Amerykaninem Earlem Buchholzem, wówczas najsilniejszym juniorem na świecie (zwycięzcą mistrzostw Francji w tym samym roku oraz mistrzostw Australii w kolejnym sezonie). W 1958 Lall wystąpił także w rywalizacji dorosłych tenisistów na Wimbledonie, ale losowanie wyznaczyło mu bardzo wymagającego rywala, wicelidera rozstawienia Australijczyka Malcolma Andersona, któremu młody Hindus uległ zdecydowanie.

Od chwili debiutu, jedynie poza sezonem 1960, Lall był regularnym uczestnikiem Wimbledonu. Trzykrotnie udało mu się osiągnąć 1/16 finału (III rundę) gry pojedynczej – w 1962, 1965 i 1970. W 1962 najbliżej był dalszego awansu, bowiem w III rundzie przeciwko Bobowi Howe'owi (mistrzowi tego turnieju w grze mieszanej kilka lat wcześniej) nie wykorzystał prowadzenia 2:0 w setach. Trzy lata później pokonał Włocha Giuseppe Merlo i amerykańskiego weterana Gardnara Mulloya, by ulec Kenowi Fletcherowi. W 1970 Lall wyeliminował w I rundzie rozpoczynającego wielką karierę Argentyńczyka Guillermo Vilasa, a w 1/16 finału łatwo uległ rozstawionemu z numerem dziewiątym Clarkowi Graebnerowi. Pozostałe starty wimbledońskie kończył wcześniej. Do historii przeszedł pojedynek II rundy z 1969, kiedy Hindus postawił wielki opór zmierzającemu po drugi wielkoszlemowy komplet czterech wygranych Australijczykowi Rodowi Laverowi; dwa pierwsze sety wygrał Lall, wyrównana walka trwała także do połowy trzeciego seta, ale od stanu 3:3 w tej partii wszystkie kolejne gemy padły łupem rudowłosego Lavera; wygrał on ostatecznie 3:6, 4:6, 6:3, 6:0, 6:0 i triumfował nie tylko na Wimbledonie, ale później także w mistrzostwach USA (co oznaczało drugiego w karierze Wielkiego Szlema). W 1964 Lall został wyeliminowany na Wimbledonie w I rundzie przez wysoko rozstawionego Hiszpana Manuela Santanę; przegrywał także m.in. z Rogerem Taylorem (II runda, 1963), Cliffem Drysdale'm (1966, II runda), Mikiem Sangsterem (II runda, 1967), Ismailem El Shafei (I runda, 1968), Philem Dentem (I runda, 1971), Jürgenem Fassbenderem (II runda, 1972 – w roku wimbledońskiego bojkotu). W 1973 Lall przegrał na Wimbledonie ze Szwedem Björnem Borgiem, późniejszym wielokrotnym triumfatorem turnieju, z którym stoczył zacięty tie-break, przegrany 18:20; w tym okresie tie-breaki na Wimbledonie grano przy stanie 8:8 w secie, a cały mecz zakończył się zwycięstwem Borga 6:3, 6:4, 9:8.

W pozostałych turniejach zaliczanych do Wielkiego Szlema Lall najlepszy wynik zanotował w swoim jedynym starcie w mistrzostwach Australii w 1962, kiedy także doszedł do 1/16 finału; przegrał z rozstawionym z numerem siódmym Johnem Newcombe'em. Był również w III rundzie French Open w 1969, gdzie uległ Amerykaninowi Stanowi Smithowi (nr 16 rozstawienia). W mistrzostwach USA Lall kilka razy przegrywał w II rundzie, m.in. w 1964, kiedy jego pogromcą okazał się wysoko klasyfikowany Chuck McKinley. W innych rozgrywkach turniejowych, mniej prestiżowych niż wielkoszlemowe, Lallowi udało się pokonać m.in. wymienionych wyżej Roda Lavera i Manuela Santanę, co należy uznać za najbardziej wartościowe indywidualne zwycięstwa w jego karierze.

Lall należał do pokolenia graczy, których kariera przypadła na schyłek podziału tenisa na amatorski i zawodowy oraz początek ery "open", znoszącej ten podział. W zawodowych rozgrywkach uczestniczył do połowy lat 70., w październiku 1973 figurując na 105. miejscu rankingu światowego gry pojedynczej. Ze względu na zaawansowany jak na sportowca wiek, w tym czasie nie odnosił już wielkich sukcesów, ale miał na koncie pojedyncze wygrane nad takimi graczami jak Roscoe Tanner (Kopenhaga 1973) czy Mark Cox (Houston 1973). Ostatni występ turniejowy (w imprezach rangi Grand Prix) zaliczył w 1979, kiedy po kilkuletniej przerwie wystąpił w Bombaju w grze podwójnej.

Najważniejsze deblowe osiągnięcia Lalla to trzy wielkoszlemowe ćwierćfinały – w 1962 w mistrzostwach Australii oraz w 1966 i 1973 na Wimbledonie. W dwóch ostatnich partnerował mu Jaideep Mukerjea; w 1973 Hindusi wyeliminowali w I rundzie Polaka Tadeusza Nowickiego i Austriaka Petera Pokornego, a ulegli w ćwierćfinale Amerykaninowi Connorsowi i Rumunowi Năstase. W 1972 Lall i Mukerjea zakończyli wimbledoński start na 1/8 finału.

Puchar Davisa

Premjit Lall był jednym z najbardziej zasłużonych reprezentantów Indii w Pucharze Davisa. Występował w zespole reprezentacyjnym w latach 1959-1973, zaliczył 41 spotkań międzypaństwowych i rozegrał łącznie 90 meczów (w grze pojedynczej i podwójnej). W grze pojedynczej bilans jego występów zamknął się liczbami 34 wygranych i 20 porażek, w deblu – 24 wygranych i 12 porażek. Najczęściej grał w parze z Jaideepem Mukerjeą, ale partnerowali mu także Shiv-Prakash Misra, Akhtar Ali, a także wybitni przedstawiciele dwóch pokoleń tenisa w Indiach – Ramanathan Krishnan (ur. 1932) i Vijay Amritraj (ur. 1953).

Debiut Lalla w zespole narodowym nie był zbyt udany, przegrał bowiem z Filipińczykiem Felicisimo Amponem w 1959, co jednak nie przeszkodziło reprezentacji Indii w końcowym zwycięstwie. W dalszej części tego sezonu Hindusi dotarli do finału rozgrywek międzystrefowych, gdzie musieli uznać wyższość Australijczyków; Lall przegrał z Nealem Fraserem i Rodem Laverem, a w deblu (z Krishnanem w parze) z Fraserem i Royem Emersonem. W tym okresie rywalizacja w Pucharze Davisa pozostawała zdominowana przez reprezentację Australii, ze znakomitym kapitanem Harrym Hopmanem na czele; należy też dodać, że aż do 1972 zwycięska ekipa po swoim sukcesie w kolejnym roku ograniczała się jedynie do meczu w obronie tytułu z reprezentacją wyłonioną w kilkustopniowym (strefowych i międzystrefowych) eliminacjach. Ekipa Indii należała do czołówki światowej, często okazując się najlepszą w tzw. strefie wschodniej i uczestnicząc w spotkaniach międzystrefowych. W 1961 w półfinale międzystrefowym od Hindusów lepsi okazali się Amerykanie, a Lall wystąpił jedynie w deblu, gdzie z Krishnanem nie sprostał Chuckowi McKinleyowi i Donaldowi Dellowi. W 1962 na tym samym szczeblu rozgrywek Indie uległy ekipie Meksyku, dysponującej silnymi graczami Osuną i Palafoxem (Lall zanotował porażkę z mniej znanym singlistą Mario Llamasem oraz w parze z Mukerjeą – właśnie z Osuną i Palafoxem).

W 1963 Hindusi, z Lallem w składzie, grali w finale międzystrefowym przeciwko Amerykanom, ale Lall przegrał wszystkie swoje mecze – singlowe z McKinleyem i Riessenem oraz deblowy. Po mniej udanych występach w 1964, kiedy Indie pożegnały się z rozgrywkami już na etapie finału strefy wschodniej (z Filipinami), w 1965 ponownie udziałem reprezentacji stał się finał międzystrefowy; Lall pozostawał w rywalizacji ze słabszymi ekipami niepokonany, ale w finale przeciwko Hiszpanom zagrał jedynie w deblu i to bez powodzenia.

Rok 1966 przyniósł reprezentacji Indii największy sukces w tamtym czasie. Hindusi dotarli aż do właściwego finału, z broniącymi trofeum Australijczykami, i udział w tym sukcesie miał też Premjit Lall, chociaż w finale nie zagrał; wygrał natomiast szereg spotkań we wcześniejszych rundach (zastępującym go kolegom, Krishnanowi i Mukerjei, nie udało się sięgnąć po trofeum). W 1968 Lall uczestniczył w wygranym półfinale międzystrefowym z ekipą Republiki Federalnej Niemiec (pokonał Inge Budinga, przegrał z Wilhelmem Bungertem) i przegranym finale z Amerykanami (przegrał z Arthurem Ashem i Clarkiem Graebnerem). Dwa lata później Hindusi pokonali Australię już w finale strefy wschodniej – Lall pokonał wówczas Raya Ruffelsa (14:12 w piątym secie) i Dicka Crealy'ego – ale w półfinale międzystrefowym Niemcy zrewanżowali się za niedawną porażkę (Lall uległ i Bungertowi, i Kuhnkemu). W 1971 w przegranym półfinale międzystrefowym przeciwko Rumunom Lall uległ Iliemu Năstase, ale zdołał pokonać Iona Ţiriaca. Dwa ostatnie lata gry Lalla w ekipie reprezentacyjnej to przegrane finały strefy wschodniej z Australią; w 1972 uległ w deblu (z Mukerjeą) Colinowi Dibleyowi i Geoffowi Mastersowi, w 1973 przegrał w grze pojedynczej z Johnem Cooperem oraz w deblu (w parze z Vijayem Amritrajem) Newcombe'owi i Mastersowi.

Styl gry

Premjit Lall był zawodnikiem praworęcznym. Dysponował dobrym serwisem i grał najczęściej akcje "serwis-wolej"; styl ten predestynował go przede wszystkim do gry na szybkich nawierzchniach (szczególnie na trawie), chociaż Lall sukcesy odnosił także np. na nawierzchni ziemnej w Paryżu. W czasie kariery sportowej cieszył się opinią jednego z przystojniejszych graczy, czemu zawdzięczał wielką sympatię żeńskiej części publiczności.

Poza kortem

W 1967 wyróżniony został prestiżową nagrodą sportową Indii Arjuna. W 1992 doznał udaru mózgu, po którym nie powrócił już do sprawności fizycznej; przez kilkanaście lat pozostawał przykuty do wózka inwalidzkiego. Zmarł po długiej chorobie 31 grudnia 2008 w Kalkucie.

Źródła i linki zewnętrzne