Prewencyjny Obóz Policji Bezpieczeństwa dla Młodzieży Polskiej w Łodzi (niem. Jugend- lub Kinder-KZ, a także Polen-Jugendverwahrlager der Sicherheitspolizei in Litzmannstadt) – obóz koncentracyjny mieszczący się w okupowanej Łodzi - (Litzmannstadt), przeznaczony dla dzieci i młodzieży polskiej w wieku od 2 do 16 lat, założony i prowadzony przez Niemcy hitlerowskie.

Kinder-KZ znajdował się w Litzmannstadt na terenie żydowskiego getta, w kwadracie ulic Przemysłowej, Plater, Brackiej, Górniczej i Spornej na przeciwko nowego cmentarza żydowskiego w Łodzi. Na planie Litzmannstadt Ghetto zaznaczony numerem 15.

Historia obozu

"Na naszych wschodnich terenach Niemiec, szczególnie w "Okręgu Warty", zaniedbanie młodzieży polskiej rozwinęło się poważnie i stanowi groźne niebezpieczeństwo dla młodzieży niemieckiej. Przyczyny tego zaniedbania leżą przede wszystkim w nieprawdopodobnie prymitywnym standardzie życia Polaków. Wojna rozbiła wiele rodzin, a uprawnieni do wychowywania nie są w stanie spełniać swych obowiązków, polskie zaś szkoły zamknięto. Stąd też dzieci polskie, wałęsające się bez jakiegokolwiek nadzoru i zajęcia, handlują, żebrzą, kradną, stając się źródłem moralnego zagrożenia dla młodzieży niemieckiej"- Heinrich Himmler u uzasadnieniu koncepcji utworzenia obozów koncentracyjnych dla dzieci

III Rzesza Niemiecka (niem. Das Dritte Reich) – nieoficjalna nazwa państwa niemieckiego pod rządami NSDAP w latach 1933–1945 – oficjalnie państwo nosiło nazwę Rzesza Niemiecka (Deutsches Reich), używano także nazwy Rzesza Wielkoniemiecka (Großdeutsches Reich).
Dzieci Zamojszczyzny – określenie dotyczące dzieci mieszkających na Zamojszczyźnie, które podczas II wojny światowej objęto przymusowymi wysiedleniami, w celu założenia tu nowych osad dla ludności niemieckiej.

Obóz funkcjonował w okresie od 1.12.1942 roku do 19.01.1945. Pierwsze pomysły utworzenia takiej placówki pojawiły się już w czerwcu 1941, gdy Niemcy rozważali problem losu dzieci i młodzieży przyłapanej na drobnych kradzieżach, szmuglu oraz ulicznym handlu. Pojawił się również problem, co zrobić z rosnącą grupą dzieci osieroconych przez zabitych bądź aresztowanych przez nazistów rodziców. Niemcy postanowili utworzyć dla nich obóz.

Początkowo brali pod uwagę różne lokalizacje, m.in. Klasztor Franciszkanów w Łagiewnikach, szkołę w Cisnej oraz majątek w Dzierżążni. Ostatecznie zdecydowano się na lokalizację na terenie łódzkiego getta, w rejonie ulicy Przemysłowej (podczas okupacji Gewerbestrasse), gdzie najłatwiej było zabezpieczyć teren przed ewentualnymi ucieczkami.

Obóz dziecięcy w Łodzi powołał Heinrich Himmler zarządzeniem z 28 listopada 1942. Niemcy utworzyli go w grudniu 1942 roku w kwadracie ulic Przemysłowej, Plater, Brackiej, Górniczej i Spornej. Został on otoczony wysokimi murami, a na rogach zamontowano reflektory i wieżyczki strzelnicze. Według założeń miał być miejscem przetrzymywania polskiej młodzieży przyłapanej na drobnych kradzieżach lub której rodzice zostali aresztowani lub straceni. W majątku w Dzierżążni utworzono natomiast w styczniu 1943 roku filię obozu łódzkiego Polen-Jugendverwahrlager der Sicherheitspolizei in Litzmannstadt - Arbeitsbetrieb Dzierżążna uber Biała, Kreis Litzmannstadt. Był to folwark kierowany przez Hansa Heinricha Fugge gdzie kierowano dzieci w nagrodę za dobre sprawowanie w obozie macierzystym.

Zarządzenie Głównego Urzędu Bezpieczeństwa Rzeszy mówiło, iż do obozu powinno się kierować „przestępców lub dzieci zaniedbane od 8 do 16 lat”. W praktyce jednak szybko okazało się, że obóz zamienił się w zwykły obóz koncentracyjny, w którym umieszczano dzieci obojga płci w wieku od 2 do 16 lat.