Francisco Ruiz-Tagle Portales (ur. 1790 - zm. 23 marca 1860) - polityk chilijski, tymczasowy prezydent kraju w 1830 roku. Był synem Manuela Ruiza de Tagle Torguemada i Rosario Portales Larraín. Brał udział w przemianach związanych z uzyskaniem przez Chile niepodległości, był deputowanym z okręgu Los Andes (1811), senatorem (1812 - 1814) i ministreem gospodarki w rządzie Francisco Antonio Pinto. 17 lutego 1830 roku został wybrany przez kongres tymczasowym prezydentem republiki w miejsce odsuniętego José Antonio Rodrigueza Aldei. 30 marca tego samego roku ustąpił ze stanowiska zostawiając je w rękach wiceprezydenta José Tomása Ovalle. Zmarł 23 marca 1860 roku.

Salvador Allende Gossens (ur. 26 czerwca 1908 w Valparaíso, zm. 11 września 1973 w Santiago) – polityk chilijski, w latach 1970-1973 prezydent Chile z ramienia lewicowej koalicji "Front Jedności Ludowej" (Unidad Popular), który został obalony przez wojskowy zamach stanu 11 września 1973, w trakcie którego popełnił samobójstwo. Laureat Międzynarodowej Nagrody Leninowskiej 1973 roku za tworzenie państwa robotniczego.

Carlos Ibáñez del Campo (ur. 3 listopada 1877 w Linares w Chile, zm. 28 kwietnia 1960 w Santiago) – chilijski polityk. W latach 1927-1931 dyktator, lecz został obalony i wygnany z kraju. W roku 1952 został demokratycznie wybrany prezydentem i sprawował tę funkcję przez sześć lat.

Manuel Francisco Antonio Julián Montt Torres (ur. 8 września 1809 - zm. 20 września 1880) - chilijski polityk, później prezydent tego kraju. Był ojcem Pedro Montta późniejszego prezydenta.

Aníbal Pinto Garmendia (ur.15 marca 1825 roku w Santiago - zm. 9 czerwca 1886 w Valparaiso) - adwokat i polityk chilijski, prezydent kraju w latach 1876 - 1881. Był synem prezydenta Francisco Antonia Pinto Diaza i Luisy Garmendia Alurralde. Pobierał nauki w Kolegium Argentyńskim w Santiago, następnie zaś studiował w stołecznym Instytucie Narodowym pod kierunkiem Andresa Bello. W latach 1845 - 1851 był sekretarzem poselstwa chilijskiego przy Stolicy Apostolskiej, powróciwszy do kraju ożenił się z Delfiną de la Cruz Zuñartu (jedyną córką generała José María de la Cruz Prieto) i oddał się gospodarowaniu na hacjendzie oraz redagowaniu czasopism opozycyjnych wobec rządów prezydenta Manuela Montta. Między 1852 a 1876 rokiem czterokrotnie pełnił funkcję deputowanego będąc jednocześnie w latach 1862 - 1871 burmistrzem Concepcion. W 1871 roku został ministrem wojny i marynarki w administracji Federico Errázuriz Zañartu. Pięć lat później został kandydatem nacjonalistów i liberałów w wyborach prezydenckich, jego kontrkandydatem był Benjamin Vicuña Mackenna popierany przez konserwatystów i liberalnych demokratów. Anibal Pinto wygrał wybory zyskując 293 spośród 307 głosów elektorskich. Urząd objął 18 września 1876 roku. W tym czasie Chile przeżywało największy kryzys ekonomiczny XIX wieku, pogłębiony przez katastrofalne trzęsienie ziemi z 9 maja 1877 roku. Był to również okres napięć w relacjach z Kościołem Katolickim. Najważniejszym wydarzeniem jego prezydentury był wybuch wojny saletrzanej 5 marca 1879 roku. Pinto zamierzał mianować Patricio Lyncha naczelnym wodzem wojsk chilijskich, nominacja ta nie doszła jednak do skutku w następstwie oporu kół wojskowych. Z pomocą ministra spraw zagranicznych Domingo Santa María udało mu się zapewnić neutralność Argentyny w toczącym się konflikcie poprzez cesję na jej rzecz części Patagonii. Wojska chilijskie odniosły zwycięstwo zajmując stolicę Peru - Limę. Anibal Pinto ustąpił po upływie kadencji 18 września 1881 roku, zastąpił go wspomniany już Domingo Santa María. Pinto wycofał się z życia publicznego, zajmując się prowadzeniem interesów i pracą społeczną jako prezes straży pożarnej w Santiago. Zmarł 9 czerwca 1886 roku w wieku 59 lat.

Juan Luis Sanfuentes Andonaegui (27 grudnia 1858 - 16 lipca 1930) - prezydent Chile w latach 1915–1920. Był synem pisarza i polityka Salvadora Sanfuentes Torres i Matilde Andonaegui.

Arturo Fortunato Alessandri Palma - (ur. 1868, zm. 1950) - był politykiem chilijskim, a także działaczem Partii Liberalnej (1920-24) oraz prezydentem (1925, 1932-38) - jest odpowiedzialny za wprowadzenie nowej konstytucji.