Prezydenci Francji - Polski Serwis Naukowy

Prezydenci Francji (w nawiasach podano okres sprawowania urzędu)

Pierwsza Republika (1792-1804)

W okresie I Republiki głową państwa był zawsze organ zbiorowy, a nie jedna osoba, chociaż teoretycznie przewodniczącego tego organu można by było uważać za najwyższego przedstawiciela władzy państwowej.

Konwent Narodowy (20 września 1792 – 2 listopada 1795)

Dyrektoriat (2 listopada 1795 – 10 listopada 1799)

Konsulat (10 listopada 1799 – 18 maja 1804)

Druga Republika (1848-1852)

Jacques-Charles Dupont de l'Eure (24 lutego – 9 maja 1848) – jako prezydent rządu tymczasowego

Komisja Wykonawcza (9 maja – 28 czerwca 1848)

Louis-Eugène Cavaignac (28 czerwca – 20 grudnia 1848) – jako prezydent rady ministrów

Bonaparte dokonał w 1851 roku zamachu stanu i przedłużył sobie urzędowanie na czas nieokreślony. W rok później po wygranym plebiscycie koronował się na cesarza. Obalono go w 1870 roku w wyniku przegranej wojny z Prusami

Piąta Republika - okres piątej konstytucji republikańskiej Francji, który rozpoczął się 5 października 1958 r. Piąta Republika jest bezpośrednią następczynią IV Republiki i zastępuje kontrowersyjny, podzielony na frakcje parlamentarne rząd bardziej scentralizowaną demokracją.

Charles André Joseph Marie de Gaulle ?/i [ʃaʀl ɑ̃ˈdʀe ʒoˈzɛf maˈʀi dəˈgol] (ur. 22 listopada 1890 w Lille, zm. 9 listopada 1970 w Colombey-les-Deux-Églises) – francuski polityk i teoretyk wojskowości, w czasie II wojny światowej stał na czele emigracyjnego rządu Francji, kontynuującego walkę z Niemcami hitlerowskimi. W latach 1959-1969 był prezydentem Francji i twórcą nowej konstytucji ustanawiającej półprezydencki system rządów. Przed II wojną światową był znany głównie jako propagator idei masowego użycia broni pancernej. Napisał kilka książek. Człowiek Roku 1958 według magazynu Time.

Trzecia Republika (1871-1940)

Rząd Vichy (1940-1944)

Wolna Francja, Francja Walcząca (1940-1944)

Charles de Gaulle, oficjalna funkcja – "szef Wolnych Francuzów" i od czerwca 1943 r. Przewodniczący Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego (do listopada 1943 r. wespół z Henri Giraudem, następnie samodzielnie), nie prezydent.

Henri Giraud, oficjalna funkcja – "Przewodniczący Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego (czerwiec – listopad 1943), nie prezydent.

Rząd tymczasowy Republiki Francuskiej (1944-1947)

Czwarta Republika (1947-1959)

Piąta Republika (od 1959)

Przypisy

jako prezydent rządu obrony narodowej
↑ W okresie III Republiki ilekroć na stanowisku prezydenta zapanował wakat, jego obowiązki pełnił Prezes Rady Ministrów; miało to miejsce ośmiokrotnie
↑ Alain Poher dwukrotnie pełnił funkcję tymczasowego prezydenta (po rezygnacji de Gaulle'a i śmierci Pompidou), jako przewodniczący Senatu

Żyjący byli prezydenci

Valéry Giscard d'Estaing (ur. 1926, prezydent 1974-1981)

Jacques Chirac (ur. 1932, prezydent 1995-2007)

Galeria prezydentów

Ludwik Napoleon Bonaparte, 1848-1852

Henri Honoré Giraud (ur. 18 stycznia 1879 w Paryżu, zm. 11 marca 1949 w Dijon)[1] - francuski generał, uczestnik I i II wojny światowej, współprzewodniczący Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego.

Referendum (głosowanie ludowe) - forma głosowania o charakterze powszechnym, najbliższe ideałowi demokracji bezpośredniej, w której udział mogą brać wszyscy obywatele uprawnieni do głosowania (tj. mający czynne prawo wyborcze). W czasie referendum obywatele całego państwa lub jego części wyrażają swoją opinię w kwestii poddawanej głosowaniu.

Louis Jules Trochu, 1870-1871

Louis Adolphe Thiers, 1871-1873

Patrice Mac-Mahon, 1873-1879

Jules Grevy, 1879-1887

Marie François Sadi Carnot, 1887-1894

Jean Casimir-Périer, 1894-1895

Félix François Faure, 1895-1899

Émile François Loubet, 1899-1906

24 lutego jest 55. dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostało 310 (w latach przestępnych 311) dni. W latach przestępnych dzień ten jest zdwajany.

Druga Republika Francuska (franc. Deuxième République) – okres w historii Francji datowany od 25 lutego 1848 roku (abdykacja króla Ludwika Filipa I) do 2 grudnia 1852 (koronacja Napoleona III na cesarza Francuzów).

Armand Fallières, 1906-1913

Raymond Poincaré, 1913-1920

Paul Deschanel, 1920

Alexandre Millerand, 1920-1924

Paul Doumer, 1931-1932

Albert Lebrun, 1932-1940

Felix Gouin, 1946

Leon Blum, 1946-1947

Rene Coty, 1954-1959

Ustrój polityczny Francji opiera się na konstytucji Francji, która głosi, że państwo francuskie jest niepodzielną, laicką (fr. laïcité), demokratyczną oraz socjalną republiką, zgodnie ze zdaniem:

Konwent Narodowy (Convention Nationale) – zgromadzenie prawodawcze z okresu rewolucji francuskiej 1789 r., wyłoniony 21 września 1792. Ogłosił Francję republiką i w styczniu 1793 skazał Ludwika XVI na śmierć (wyrok wykonano 21 stycznia). W czerwcu 1793 uchwalił nową konstytucję (nie weszła w życie). W Konwencie najbardziej aktywni byli żyrondyści i jakobini. W czasie rządów jakobinów w połowie 1793 r. Konwent powołał Komitet Ocalenia Publicznego oraz Komitet Bezpieczeństwa Powszechnego, dla zwalczenia kryzysowej sytuacji w państwie, którym nadano nadzwyczajne uprawnienia sądownicze. Rozwiązany został 26 października 1795 ustępując miejsca Ciału Prawodawczemu. W Konwencie zasiadało 750 deputowanych. Żyrondyści mieli 300 deputowanych, "Góra" (jakobini, kordelierzy) 320 deputowanych, a "Bagno" 130 przedstawicieli.