Progenia - Polski Serwis Naukowy

Progenia - wrodzona wada kostna zgryzu, polegająca na doprzednim wzroście żuchwy w stosunku do szczęki.

Progenia może prowadzić do zaburzeń w prawidłowej pracy stawów skroniowo-żuchwowych, gryzienia pokarmów oraz wymowy. Nasilona wada wpływa też negatywnie na rysy twarzy, objawia się przede wszystkim wysunięciem brody oraz dolnej wargi. Nie leczona wada pogłębia się szczególnie w starszym wieku i powoduje dolegliwości zdrowotne.

Chirurgia szczękowo-twarzowa - dziedzina medycyny zajmująca się leczeniem operacyjnym schorzeń jamy ustnej, części twarzowej głowy - aż po dół przedni czaszki włącznie - oraz szyi. Ze względu na zasięg, coraz częściej specjalność ta określana jest jako chirurgia czaszkowo-szczękowo-twarzowa. Jest podspecjalnością stomatologii oraz chirurgii. Wyłoniła się na przeł. XIX i XX w. z chirurgii ogólnej. Obejmuje chirurgię stomatologiczną, onkologię, traumatologię i chirurgię plastyczną części twarzowej czaszki. W większości krajów Unii Europejskiej do uzyskania tej specjalności wymaga się dyplomu lekarza i lekarza dentysty. W Polsce jest to jedna z trzech specjalności (obok epidemiologii i zdrowia publicznego) w których kształcić się mogą zarówno lekarze jak i lekarze dentyści. Dla lekarzy posiadających oba dyplomy istnieje odrębny, skrócony program specjalizacji.

Żuchwa (łac. mandibula) – nieparzysta (pojedyncza), jedyna ruchoma kość szkieletu czaszki człowieka i zwierząt – często potocznie nazywana szczęką (dolną). Jako kość pojedyncza występuje u dorosłych osobników, bowiem w okresie płodowym składa się z dwóch części – lewej i prawej – które w późniejszym okresie zrastają się w linii pośrodkowej.

Leczenie

Opiera się na ścisłej współpracy ortodonty oraz chirurga szczękowego. Jednakże przy przeroście kości żuchwy leczenie ortodontyczne jako jedyny sposób terapii jest niewystarczające, konieczny jest zabieg operacyjny. Różnorodność wad sprawia, że często potrzebne są operacje przeprowadzane zarówno na żuchwie, jak i na szczęce. W drugim przypadku, wadzie winna jest przerośnięta żuchwa oraz niedorozwinięta szczęka. Zabieg polega na skróceniu trzonu żuchwy oraz ustawieniu szczęki względem żuchwy. Szczęka często powiązana jest posterio lub anteriorotacją (odchyleniami pionowymi), które dodatkowo komplikują leczenie chirurgiczne.

Staw skroniowo-żuchwowy, SSŻ (łac. articulatio temporomandibularis, ang. temporomandibular joint – TMJ) jest parzystym, kulistym i dwujamowym stawem twarzoczaszki, jedynym sprzężonym czynnościowo w organizmie człowieka. Staw leży ku przodowi od ujścia przewodu słuchowego zewnętrznego i zewnętrznie osłonięty jest przez łuk jarzmowy. Mięśniami wpływającymi na ruchy w stawie są wszystkie mięśnie żucia.

Leczenie chirurgiczne – wykonywanie zabiegów mających na celu naprawę uszkodzeń lub leczenie chorób. W leczeniu chirurgicznym uwzględnia się okres przygotowania do operacji, operację oraz okres pooperacyjny. Leczenie chirurgiczne obejmuje także zabiegi bezkrwawe takie jak: nastawianie złamań i zwichnięć czy leczenie stanów zapalnych.

Leczenie ortodontyczne trwa z reguły od 6 miesięcy do 2 lat. Polega na ustawieniu zębów w takiej pozycji, aby podczas operacji można było złożyć zgryz, zapewnić prawidłowe jego relacje, oraz wyeliminować ryzyko nieodpowiedniego ustawienia szczęk. Podczas leczenia ortodontycznego wada często wizualnie się pogłębia, gdyż zęby dolne często niejaką "kładą się" do wewnątrz ust, gdy nie mają prawidłowych relacji z górnymi. Stąd leczenie ortodontyczne je wychyla za zewnątrz, dając nieestetyczny efekt wizualny (który znika po operacji). Zabieg jest obecnie refundowany przez NFZ.

Po operacji konieczne jest pozostanie w szpitalu około tygodnia. Zarezerwować należy sobie około miesiąca na zejście (przynajmniej częściowe) opuchlizny oraz osiągnięcie równowagi organizmu.

Zobacz też

warga habsburska

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.