Stefan Żeromski (ur. 14 października 1864 w Strawczynie koło Kielc, zm. 20 listopada 1925 w Warszawie) – polski prozaik, publicysta, dramaturg, nazwany "sumieniem polskiej literatury".

Tomasz Judym – główny bohater powieści Stefana Żeromskiego pt. „Ludzie bezdomni”. Z zawodu lekarz, na początku utworu przedstawiony jako dwudziestosześcio lub dwudziestoośmioletni absolwent studiów medycznych. Cechuje go postawa aktywnego działania, co uwidacznia się przy odczytaniu referatu dotyczącego higieny, w którym pokazał wytyczne dla innych lekarzy. Wywodził się z biednej rodziny, co było przyczyną jego kompleksów i zarazem uwielbienia dla manier i wyglądu kobiet z wyższych sfer. Stefan Żeromski kreuje go na postać rozdartą, z jednej strony nieobojętną na otaczającą go nędzę i biedę, a z drugiej strony borykającą się z własnymi problemami miłosnymi. Rozdarcie to jest zarazem jawnym symbolem ścierania i wzajemnego przenikania sfer i idei epok romantyzmu i pozytywizmu. Judym bowiem wierzy w wielkość nauki, altruizm, oraz idee pozytywistycznego organicyzmu i pracy u podstaw, jednak nie znajdując uznania i zrozumienia ze strony innych lekarzy niczym klasyczny romantyk, będący wielkim indywidualistą, buntuje się wobec panującego stanu rzeczy. Tym samym podejmuje on działanie w osamotnieniu. Do zachwiania równowagi duchowej głównego bohatera doprowadza osoba Joanny Podborskiej. Przeżywający konflikt tragiczny Judym, choć bardzo kocha Joannę zdaje sobie sprawę, iż szczęście wynikające z miłości i posiadana rodziny uczyni go osobą, która nie zrozumie potrzeb biedoty. W trakcie rozwijania się akcji Tomasz udaje się do Zagłębia Dąbrowskiego, gdzie zostaje wstrząśnięty obrazem górników, którzy przestali nawet być podobni do ludzi, a warunki ich życia pozostawiały wiele do życzenia. Przeświadczony o konieczności pomocy innym bohater przeżywa coraz większy ból z powodu rozłąki z ukochaną. Na końcu książki dokonuje ostatecznego wyboru: rezygnując ze szczęścia osobistego porzuca Joannę aby móc oddać się wyłącznie sprawom cierpiącej biedoty.

Prometeizm to ruch polityczny i intelektualny w Europie w okresie międzywojennym (1921-1939) skierowany politycznie przeciwko ZSRR, mający na celu doprowadzenie do przemian niepodległościowych wewnątrz tego państwa, dokonanych przez narody, którym w latach 1918-1921 narzucono siłą system radziecki i w efekcie do rozsadzenia ZSRR na poszczególne państwa. Ruch prometejski koordynował i wspierał materialnie w latach 1921-1939 działania niektórych emigracyjnych rządów i organizacji niepodległościowych narodów podbitych przez Związek Radziecki.

Ludzie bezdomni – powieść autorstwa Stefana Żeromskiego, napisana w 1899 w Zakopanem, po raz pierwszy wydana w 1900 roku. Opisuje życie i działalność społeczną młodego lekarza Tomasza Judyma oraz dzieje jego miłości do Joanny Podborskiej. Powieść osadzona jest w realiach końca XIX wieku i pokazuje idee pracy dla ludu oraz osobistego poświęcenia.