|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Naukowcy z Japonii i Wlk. Brytanii odkryli, że śluzowca można wykorzystać do udoskonalenia rozmaitych systemów technologicznych. Wyniki badań opublikowane w czasopiśmie Science stanowią dorobek projektu MMCOMNET (Pomiar i modelowanie złożonyc... Urządzenia wytwarzające promieniowanie jonizujące wykorzystuje się dziś w medycynie, przemyśle, rolnictwie, wojsku i w badaniach naukowych. Zdarza się jednak, że błąd człowieka lub awaria sprzętu staje się przyczyną niezamierzonego napromienien... Naukowcy z Hiszpańskiego Instytutu Badań Technologicznych nad Zabawkami (AIJU) odkryli, że termografia w podczerwieni jest techniką, którą można wykorzystać w produkcji tworzyw sztucznych, w szczególności w procesie optymalizacji i doskonalenia jakości. Badania są ... Nawet w naszych mieszkaniach jesteśmy narażeni na szkodliwe działanie metali ciężkich. Badania kurzu przeprowadzone w Warszawie pokazały, że stężenie metali ciężkich w naszych mieszkaniach może być równie wysokie, jak stężenie tych substancji poza budynkami.... Europejscy kosmologowie pracujący pod kierunkiem Laboratoire Atmosph?res, Milieux, Observations Spatiales (LATMOS) we Francji odkryli, że atmosfera Marsa zawiera parę wodną w stanie przesyconym. Wyniki zaprezentowane w czasopiśmie Science pomogą pogł...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Przedsionek - anatomia Czy wiesz że...? Błędnik kostny (łac. labyrinthus osseus) - część ucha wewnętrznego. Jest on wypełniony płynem, zwanym przychłonką. Wewnątrz błędnika kostnego mieści się błędnik błoniasty zawieszony na licznych pasemkach łącznotkankowych. Błędnik kostny składa się z: przewodu słuchowego wewnętrznego, przedsionka, trzech kanałów półkolistych i ślimaka. Błędnik błoniasty (łac. labyrinthus membranaceus) – worek łącznotkankowy o zawiłym kształcie znajdujący się we wnętrzu błędnika kostnego zawieszony w przychłonce i wypełniony śródchłonką. Znajdują się w nim właściwe receptory słuchu i równowagi. W błędniku wyróżnia się następujące części: błędnik przedsionkowy i ślimakowy. Przewód słuchowy wewnętrzny (łac. meatus acusticus internus) – kanał wewnątrz kości skroniowej o długości 1 cm znajdujący się w tylnej części piramidy. Łączy on tylny dół czaszki z błędnikiem. Kończy się przyśrodkowo otworem słuchowym wewnętrznym (łac. porus acusticus internus). Przez przewód przechodzą z jamy czaszki do ucha nerw przedsionkowo-ślimakowy oraz nerw twarzowy. Wewnątrz przewodu znajdują się także naczynia błędnikowe (łac. vasa labyrinthi). Dno przewodu stanowi jednocześnie ścianę przyśrodkową błędnika i jest zamknięte płytką kostną z licznymi otworkami dla nerwów, które przechodzą przez przewód. W płytce dna przewodu znajduje się grzebień poprzeczny (łac. crista transversa), który biegnie poziomo, dzieląc dno przewodu na dwa wgłębione obszary: górny (mniejszy) i dolny (większy). Wgłębienie górne posiada leżące bardziej ku przodowi pole nerwu twarzowego (łac. area nervi facialis) oraz leżące ku tyłowi pole przedsionkowe górne (łac. area vestibularis superior). Jest ono perforowane licznymi otworkami, które tworzą plamkę sitkowatą górną (łac. macula cribrosa superior), która zawiera nerw łagiewkowo-bańkowy (łac. nervus utriculoampullaris), który zmierza do przedsionka. Nerw łagiewkowo-bańkowy dzieli się w przewodzie na: nerw łagiewkowy (łac. nervus utricularis), który unerwia łagiewkę, nerw bańkowy przedni (łac. nervus ampullaris anterior), który dociera do bańki przewodu półkolistego przedniego oraz nerw bańkowy boczny (łac. nervus ampullaris lateralis), który zmierza do bańki przewodu półkolistego bocznego. Wgłębienie dolne znacznie większe od zagłębienia górnego zawiera leżące ku przodowi pole ślimaka (łac. area cochleae), w którym znajduje się podstawa ślimaka. Pole ślimaka posiada liczne otworki dla przechodzących tędy włókien nerwu ślimakowego (łac. nervus cochlearis). Otworki te skupione na wąskiej przestrzeni tworzą spiralę, która zatacza półtora zakrętu. Jest to pasmo spiralne dziukowane (łac. tractus spiralis foraminosus). Jest on najbardziej zanaczony u noworodka. Ku tyłowi od pola ślimaka leży pole przedsionkowe dolne (łac. area vestibularis inferior). W polu tym znajdują się także liczne małe otworki dla przechodzącego tędy nerwu woreczkowego (łac. nervus saccularis), który unerwia woreczek. Poniżej i ku tyłowi od pola przedsionkowego dolnego znajduje się otwór pojedynczy (łac. foramen singulare), przez który przechodzi nerw bańkowy tylny (łac. nervus ampullaris posterior), który unerwia bańkę przewodu półkolistego tylnego. 
 Przedsionek (łac. vestibulum) - środkowa część błędnika kostnego położona pomiędzy ślimakiem a kanałami półkolistymi. Od przyśrodka graniczy z dnem przewodu słuchowego wewnętrznego a od boku z przyśrodkową ścianą jamy bębenkowej. Zawiera on dwa elementy błędnika błoniastego: łagiewkę i woreczek. Z jamą bębenkową połączony jest dwoma otworami: okienkiem przedsionka (dawnej okienko owalne) (łac. fenestra vestibuli; ovalis), które od strony jamy bębenkowej zamknięte jest przez podstawę strzemiączka oraz okienkiem ślimaka (dawnej okienko okrągłe) (łac. fenestra cochleae). Zamknięte jest ono błoną bębenkową wtórną. Do przodu przedsionek łączy się ze ślimakiem, a do tyłu przechodzi w kanały półkoliste. Na ścianie przyśrodkowej przedsionka znajduje się wąska listewka kostna - grzebień przedsionka (łac. crista vestibuli), która dzieli go na dwa zagłębienia: położone ku tyłowi zachyłek eliptyczny (łac. recessus ellipticus), w którym spoczywa łagiewka oraz leżące do przodu zachyłek kulisty (łac. recessus sphericus), w którym znajduje się woreczek. Wymiar pionowy i strzałkowy przedsionka wynosi 6 milimetrów a poprzeczny 3–4 mm. Ku dołowi grzebień przedsionka rozdwaja się i obejmuje zachyłek ślimakowy (łac. recessus cochlearis). Znajduje się w nim kątnica przedsionkowa przewodu ślimaka. Przyśrodkowo przedsionek połączony jest z przewodem słuchowym wewnętrznym za pośrednictwem plamek sitkowatych (łac.maculae cribrosae). Plamki sitkowate są obszarami, w których znajdują się liczne małe otworki, przez które do przedsionka przechodzą włókna gałęzi nerwu przedsionkowo-ślimakowego. Plamka sitkowata górna (łac. macula cribrosa superior) zawiera włókna nerwu łagiewkowego i nerwów bańkowych przedniego i bocznego. Znajduje się ona w części górnej zachyłka eliptycznego, a od strony przewodu słuchowego wewnętrznego odpowiada jej pole przedsionkowe górne. W dolnej części zachyłka eliptycznego mieści się plamka sitkowata dolna (łac. macula cribrosa inferior), przez którą przechodzą włókna nerwu bańkowego tylnego, który zmierza kanałem pojedynczym od strony przewodu słuchowego wewnętrznego. Plamka sitkowata środkowa (łac. macula cribrosa media) znajduje się w zachyłku kulistym przedsionka. Przechodzą przez nią włókna nerwu woreczkowego. Po stronie przewodu słuchowego wewnętrznego odpowiada jej pole przedsionkowe dolne. W centralnej części zachyłka eliptycznego pomiędzy plamkami sitkowatymi górną i dolną znajduje się otwór wewnętrzny kanalika przedsionka (łac. apertura interna canaliculi vestibuli), który zawiera przewód śródchłonki. Otwór wewnętrzny kanalika przedsionka dalej przechodzi w wodociąg przedsionka. Strzemiączko (łac. stapes) – jedna z trzech kosteczek słuchowych (ossicula auditoria), wraz z nimi jest odpowiedzialne za przekazywanie drgań błony bębenkowej do ucha wewnętrznego. Strzemiączko jest najmniejszą kością ciała ludzkiego, mającą długość około 3 mm.
Błędnik błoniasty (łac. labyrinthus membranaceus) – worek łącznotkankowy o zawiłym kształcie znajdujący się we wnętrzu błędnika kostnego zawieszony w przychłonce i wypełniony śródchłonką. Znajdują się w nim właściwe receptory słuchu i równowagi. W błędniku wyróżnia się następujące części: błędnik przedsionkowy i ślimakowy. Bibliografia Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii. Nerw przedsionkowo-ślimakowy, (łac. nervus vestibulocochlearis) – VIII nerw czaszkowy unerwiający ucho wewnętrzne łączący je z mózgowiem. Nerw ten przekazuje informacje słuchowe ze ślimaka i informacje dotyczące przyspieszeń liniowych i kątowych z kanałów półkolistych i łagiewki. Dawniej używana nazwa: nerw statyczno-słuchowy.
Kanały półkoliste (łac. canales semicirculares) - część ucha wewnętrznego. Znajdują się w błędniku - wewnętrznej części ucha. U człowieka są one tak usytuowane, że każdy z nich jest ustawiony mniej więcej prostopadle do płaszczyzn dwóch pozostałych. Zakończone są bańkami błoniastymi, w których znajdują się komórki zmysłowe uzbrojone we włoski. Przewody półkoliste wypełnione są śródchłonką, której ruch spowodowany obrotem głowy (wskutek siły bezwładności) podrażnia włoski powodując pobudzenie komórek nerwowych, pozwalając zachować równowagę. Milimetr (symbol: mm) – podwielokrotność metra, podstawowej jednostki długości w układzie SI. Jeden milimetr równa się 10−3 m. W notacji naukowej można go zapisać jako 1 E-3 m oznaczający 0,001 × 1 m.
Jama bębenkowa (łac. cavum tympani) – przestrzeń powietrzna, część ucha środkowego ograniczona od strony zewnętrznej błoną bębenkową, a od strony wewnętrznej ścianą kostną ucha wewnętrznego. Jest wypełniona powietrzem i połączona z gardłem trąbką słuchową, zwaną też trąbką Eustachiusza.
Czy wiesz że...? beta Przewód śródchłonki (ductus endolymphaticus) – stanowi część błędnika błoniastego. Jest to wąski kanał długości 7-9 milimetrów odchodzący od woreczka. Po drodze przyjmuje drobny przewód, który łączy go z łagiewką. Biegnie w kostnym kanaliku zwanym wodociągiem przedsionka. Wychodzi on z części skalistej kości skroniowej na tylną powierzchnię piramidy przez otwór zewnętrzny wodociągu przedsionka (łac. apertura externa aqueductus vestibuli). Leży tam w przestrzeni zewnątrzoponowej. Jego koniec rozszerza się tworząc worek śródchłonki (łac. saccus endolymphaticus).
Woreczek – (łac. sacculus) część ucha wewnętrznego, będąca fragmentem systemu służącego do utrzymania równowagi ciała, czyli błędnika błoniastego. Znajduje się on między ślimakiem a kanałami półkolistymi. Zawiera zgrubienie nabłonka zmysłowego, zwane plamką woreczka.
Ślimak (łac. cochlea) - anatomiczna część ucha wewnętrznego ssaków złożony z części kostnej (o kształcie muszli ślimaka) i mieszczącego się w niej przewodu ślimakowego (część błędnika błoniastego), który zawiera receptor słuchu — narząd Cortiego. Przewód ślimakowy kończy się ślepo na wierzchołku ślimaka, jest wypełniony płynem zwanym śródchłonką, czyli endolimfą. Po obu jego stronach biegną przewody zwane schodami przedsionka i schodami bębenka, łączące się na wierzchołku ślimaka, wypełnione przychłonką, czyli perylimfą.
Wodociąg przedsionka (łac. aqueductus vestibuli) - wąski kanalik kostny łączący błędnik z tylnym dołem czaszki. Niekiedy nazywany kanalikiem przedsionka. Długość wodociągu wynosi 6 milimetrów a średnica 0,25 mm. Zawiera on przewód śródchłonki, szczelinowatą przestrzeń przychłonkową (przewód przychłonki) oraz żyłę kanalika przedsionka (łac. vena canaliculi vestibuli). Wodociąg rozpoczyna się zachyłku eliptycznym przedsionka. Kończy się na tylnej powierzchni piramidy kości skroniowej otworem zewnętrznym wodociągu przedsionka (łac. apertura externa aqueductus vestibuli). Otwór ten znajduje się w przestrzeni zewnątrzoponowej. W tym miejscu przewód śródchłonkowy opuszcza wodociąg i przechodzi w worek śródchłonki. Wodociąg przedsionka łączy płyn mózgowo-rdzeniowy z płynami ucha wewnętrznego.
Okienko okrągłe – błoniaste okienko łączące ucho środkowe z uchem wewnętrznym, zamknięte błoną bębenkową. Pod wpływem drgań błony bębenkowej przenoszonych na płyn wypełniający ucho środkowe, uwypukla się do ucha wewnętrznego, przenosząc drgania do zewnętrznych komórek Deitersa narządu Cortiego; w ten sposób uczestniczy w rozpoznawaniu dźwięku. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
