Przemysław Górny (ur. 13 kwietnia 1932 w Kaliszu) – polski działacz antykomunistyczny i antyustrojowy w okresie PRL, następnie działacz społeczny.

Życiorys

Jego ojciec należał do Stronnictwa Narodowego, a w trakcie drugiej wojny światowej do Narodowej Organizacji Wojskowej. Na początku 1944 został aresztowany przez Gestapo, a następnie zamordowany w obozie koncentracyjnym w Mauthausen.

Przez pewien czas przebywał w Domu Dziecka, potem wychowywała go matka. Jako nastolatek trenował boks, i w 1951 zdobył tytuł młodzieżowego wicemistrza Polski. W liceum został uznany za "element antysocjalistyczny", musiał wielokrotnie zmieniać szkoły. W 1954 został przyjęty na Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Prezentował postawę otwartego sprzeciwu wobec systemu komunistycznego, cieszył się wielką popularnością wśród studentów. Działał w duszpasterstwie akademickim. Odmawiał wstąpienia do Związku Młodzieży Polskiej, za co groziło mu skreślenie z listy studentów. W latach 1955-1959 był przewodniczącym Zrzeszenia Studentów Polskich na UW. Był jednym z organizatorów manifestacji powitania prymasa Stefana Wyszyńskiego (w listopadzie 1956).

W maju 1955 był jednym z założycieli Związku Młodych Demokratów, a w grudniu 1957 współtworzył Ligę Narodowo-Demokratyczną. Był wielokrotnie zatrzymywany przez Milicję i Służbę Bezpieczeństwa m.in. w 1959 za udział w powitaniu wiceprezydenta USA Richarda Nixona w Warszawie. 7 maja 1960 wraz z innymi działaczami LND został aresztowany podczas spotkania tej organizacji. Przez 9 miesięcy był poddawany torturom za odmowę składania zeznań. W niejawnym procesie LND, 29 maja 1961 skazany został za przynależność do tajnego związku wrogiego Polsce Ludowej, na dwa lata pozbawienia wolności.

W 1965 został ponownie aresztowany na 6 miesięcy pod fałszywymi zarzutami udziału w napadzie na bank. Następnie zatrzymano go w styczniu 1966 pod zarzutem nielegalnego przekorczenia granicy i zamiaru reaktywacji ZMD na emigracji. Skazano go za to na karę 2,5 roku pozbawienia wolności. W listopadzie 1967 został warunkowo zwolniony z więzienia. Dwa dni później uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu.

W 1968 został skreślony z listy studentów. Po wznowieniu studiów, w 1970 uzyskał absolutorium na Wydziale Prawa UW. Odrzucił propozycje współpracy z SB oraz uczestnictwa we frakcji moczarowców w PZPR. W 1968 przeszedł na rentę i wyłączył się z działań politycznych.

Po 1989 działał społecznie m.in. pracując z młodzieżą. Wstąpił do Narodowego Towarzystwa Oświatowego. Był twórcą, a następnie opiekunem Młodzieżowego Korpusu Ochrony Środowiska w Warszawie. W lutym 1992 został zrehablitowany podczas procesu rehabilitacyjnego członków LND.

Odznaczenia

W 2006, za za wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce, został odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne