Przemysław raciborski - Polski Serwis Naukowy

Posiadłości Przemysława raciborskiego w latach 1290–1306 (różowy kolor)

Przemysław (Przemko, Przemysł) raciborski (ur. między 1258 a 1268, zm. 7 maja 1306) – książę raciborski w latach 1290–1306.

Przemysław był najmłodszym synem księcia opolsko-raciborskiego Władysława i Eufemii Odonicówny. Od śmierci ojca w 1281 lub 1282 został współrządcą brata Mieszka w dzielnicy z głównymi grodami w Cieszynie, Oświęcimiu i Raciborzu. Pod koniec lat 80. Przemko razem z braćmi (z wyjątkiem Bolka) wsparli walczącego z Henrykiem IV Prawym biskupa wrocławskiego Tomasza II Zarembę. Poparcie biskupa nie przyniosło im żadnych korzyści, w dodatku duża część księstwa uległa zniszczeniu.

Hołd lenny, łac. homagium – ceremonia uroczystego przekazania lenna przez seniora swojemu wasalowi. Podczas tej uroczystości następowało homagium - wasal klękał przed swoim seniorem i składał mu uroczystą przysięgę wierności, zobowiązując się do niesienia pomocy swojemu seniorowi w radzie (łac. consilium) i ofiarując pomoc zbrojną (łac. auxilium). Następowała wówczas inwestytura, czyli formalne przekazanie lenna wasalowi.

Mieszko cieszyński (ur. 1252/1256, zm. 1314 lub 1315) – od 1281/2 wspólnie z bratem Przemysławem w Cieszynie, Oświęcimiu i Raciborzu, od 1290 po podziale samodzielny książę cieszyńsko-oświęcimski, sojusznik (być może także lennik w latach 1292-1305) króla Czech Wacława II. Założyciel linii Piastów cieszyńskich.

W 1290 doszło do podziału księstwa między braci, w wyniku czego Przemysław został władcą raciborskim. Jedną z pierwszych decyzji młodego księcia było znalezienie sobie małżonki. Wybranką Przemysława została córka władcy Czerska Konrada II, Anna. Rok później bracia księcia raciborskiego Bolko i Mieszko złożyli hołd lenny władcy czeskiemu Wacławowi II (trzeci brat Kazimierz był jego lennikiem od 1289). Nie wiadomo, czy również Przemysław uznał się wtedy za lennika, jest to jednak bardzo prawdopodobne. W polityce wewnętrznej książę raciborski zapisał się w historii dwoma wydarzeniami: nadaniem w 1299 praw miejskich Raciborzowi oraz ufundowaniem tamże klasztoru Dominikanek.

Cieszyn (czes. Těšín, łac. Tessin, niem. Teschen) – miasto powiatowe w województwie śląskim, nad rzeką Olzą, na Pogórzu Śląskim. Historyczna stolica Śląska Cieszyńskiego. Miasto leży na granicy z Republiką Czeską i do czasu wprowadzenia postanowień układu z Schengen (21 grudnia 2007) było tam zlokalizowane największe drogowe przejście graniczne południowej Polski.

Wodzisław Śląski (niem. Loslau, cz. Vladislav, łac. Vladislavia) – miasto w południowej Polsce, w województwie śląskim przy granicy z Republiką Czeską, ośrodek administracyjny powiatu wodzisławskiego. Położone w Kotlinie Raciborskiej, nad rzeką Lesznicą. Według danych z 30 czerwca 2009 miasto miało 49 386 mieszkańców.

Przemysław zmarł 7 maja 1306 i został pochowany w klasztorze Św. Jakuba w Raciborzu. Pozostawił po sobie jednego syna Leszka, który odziedziczył po nim całość dziedzictwa (z wyjątkiem Wodzisławia Śląskiego, który został oddany jako oprawa wdowia Annie), oraz trzy dwie lub trzy córki: Annę (żonę Mikołaja II księcia opawskiego), Eufemię (przeoryszę w klasztorze dominikanek) i być może także Konstancję.

Henryk IV Prawy, także Henryk IV Probus (ur. 1257 lub 1258, zm. 23 czerwca 1290) – książę wrocławski w latach 1270-1290, książę krakowski w latach 1288-1290.

Zakon dominikanów to potoczna nazwa Zakonu Kaznodziejskiego (łac. Ordo Praedicatorum – OP). Składa się z trzech gałęzi: braci dominikanów, mniszek oraz świeckich zrzeszonych we fraterniach (zwanych tercjarzami). Szerszym pojęciem jest Rodzina Dominikańska , która obejmuje ponadto zgromadzenia sióstr dominikanek czynnych, członków instytutów świeckich oraz inne grupy i osoby indywidualne żyjące zgodnie z duchem św. Dominika, a nie podlegające bezpośredniej władzy generała Zakonu.

Genealogia