Przymus bezpośredni - Polski Serwis Naukowy

Przymus bezpośredni – określone w Ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 1994 r. Nr 111, poz. 535) możliwości postępowania wobec pacjentów psychiatrycznych, którzy (art. 18 pkt 1 Ustawy):

dopuszczają się zamachu przeciwko życiu lub zdrowiu własnemu lub innej osoby, lub też bezpieczeństwu powszechnemu

gwałtownie niszczą lub uszkadzają przedmioty we własnym otoczeniu

poważnie uniemożliwiają funkcjonowanie zakładu psychiatrycznego lub jednostki organizacyjnej pomocy społecznej.

Przymus bezpośredni może polegać na (art. 18 pkt 3 Ustawy):

Zdrowie psychiczne – przyjęta w 1948 konstytucja Światowej Organizacji Zdrowia określa je jako pełny dobrostan fizyczny, psychiczny i społeczny człowieka. Ze względu na wieloznaczność i ogólnikowość terminu, pojęcie zdrowia psychicznego jest w różny sposób kategoryzowane i uściślane, choć przeważa pogląd, iż nie istnieje jedna i bezwzględnie uniwersalna definicja zdrowia psychicznego, nie ma jednej, „oficjalnej” definicji, ponieważ (według WHO) różnice kulturowe, subiektywne odczucia oraz rywalizujące ze sobą profesjonalne teorie wpływają na to, jak termin ten jest rozumiany. Jedynym aspektem z którym zgadza się większość ekspertów jest to, że zdrowie psychiczne i zaburzenie psychiczne nie są do siebie przeciwstawne, czyli brak rozpoznanej choroby psychicznej nie musi oznaczać zdrowia psychicznego.

przytrzymaniu,

przymusowym podaniu leków,

unieruchomieniu,

izolacji.

W stosunku do osób jedynie uniemożliwiających funkcjonowanie szpitala psychiatrycznego lub jednostki organizacyjnej pomocy społecznej stosuje się wyłącznie przytrzymanie lub przymusowe podanie leku. Wymieniona wyżej Ustawa (art. 34) przewiduje możliwość zastosowania przymusu bezpośredniego wobec osoby przyjętej do szpitala psychiatrycznego bez jej zgody, gdy jest to konieczne do dokonania niezbędnych czynności leczniczych (mających na celu usunięcie przyczyn przyjęcia bez zgody), a także w celu zapobieżenia samowolnemu opuszczeniu przez tę osobę szpitala psychiatrycznego.

Definicje środków przymusu bezpośredniego

W roku 1995 wydano rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej w sprawie stosowania przymusu bezpośredniego, które następująco definiuje poszczególne środki przymusu bezpośredniego:

przytrzymanie – krótkotrwałe unieruchomienie z użyciem siły fizycznej

przymusowe podanie leków – wprowadzenie leków do organizmu osoby bez jej zgody, doraźne lub przewidziane planem leczenia

unieruchomienie – dłużej trwające obezwładnienie

izolacja – umieszczenie osoby pojedynczo w zamkniętym pomieszczeniu.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)