Czy wiesz że...?
Przywództwo personalistyczne - termin, który do analizy przywództwa wprowadził polski naukowiec Bronisław Bombała w 1999 roku. Koncepcja przywództwa personalistycznego w warstwie ontologiczno-aksjologicznej opiera się na filozofii personalistycznej, a w warstwie epistemologiczno-metodologicznej na metodzie fenomenologicznej. W myśl tej koncepcji każdy interesariusz organizacji powinien być traktowany podmiotowo. Istotą pracy menedżera (eidos) jest odsłanianie horyzontów, czyli przyszłych stanów organizacji i dróg do nich prowadzących, czyli potencjalnych działań. Menedżer powinien tworzyć warunki sprzyjające aktywności i zaangażowaniu wszystkich członków organizacji. Koncepcja przywództwa personalistycznego w wymiarze praktycznym opiera się na fenomenologii Maxa Schelera. Za podstawową zasadę przyjmuje „moralny wzlot”, tj. zakłada, że „doskonalenie organizacji” rozpoczyna się od siebie samego. W rezultacie dochodzi się do stanu "przywództwa personalistycznego". Ma ono miejsce wtedy, gdy menedżerowie i pracownicy wchodzą we wzajemne związki, które wynoszą ich na wyższy poziom moralności. Ważne jest, iż z gruntu moralny charakter takiej relacji polega na podniesieniu na wyższy poziom zachowań tak menedżera, jak i tych, którzy z nim współdziałają.

Przywództwo polityczne - pojęcie z zakresu politologii oraz socjologii polityki. Oznacza relację pomiędzy przywódcą politycznym a jego (jej) zwolennikami, zachodzącą w określonym otoczeniu, zaś głównym polem działań jest sfera polityki. Przywódca polityczny oznacza osobę, który dzięki specyficznym cechom osobowości lub dzięki zajmowanemu stanowisku inicjuje, kieruje, zespala działalność tej grupy. Przywódcą politycznym można zostać poprzez wpływ [autorytet|autorytetu] osobistego lub instytucjonalnego.

Przywództwo służebne (servant leadership) to filozofia i praktyka przywództwa. Termin „przywództwo służebne” jako pierwszy wprowadził do analizy przywództwa w 1970 roku Robert Greanleaf. Jego zdaniem przywódca, którego charakteryzuje prawdziwie służebna postawa, najpierw chce służyć, a dopiero potem kierować. Służebność przywództwa jest w jego ujęciu przede wszystkim kwestią postawy (a matter of attitude). Przywódca taki zasadniczo różni się od osoby, która przede wszystkim chce kierować w celu zaspokojenia swojej żądzy władzy lub zdobycia dóbr materialnych. Idea przywództwa służebnego ma zachęcać menedżerów do do przyjęcia stylu opartego na zachęcaniu pracowników do doskonałości i udzielaniu im pomocy, przy zaniechaniu stylu opartego na bezpośrednim kierowaniu i kontrolowaniu. Filozofię przywództwa rozwija również Ken Blanchard. W jego teorii przywództwa kluczową rolę odgrywają terminy „serce” (heart), „służenie” (servant) i „dusza” (soul). Zgłębiając istotę przywództwa, należy jego zdaniem poszukiwać odpowiedzi na pytanie: „Czy jestem przywódcą, który służy (innym), czy sobie służącym przywódcą?”. Szczera odpowiedź na to pytanie ujawnia prawdziwe intencje. Każdy potencjalny przywódca, gdy tylko ma możliwość wpływu na myślenie i zachowanie innych musi dokonać pewnych wyborów. Pierwszym jest uświadomienie sobie, co jest wyżej w hierarchii wartości, własne korzyści czy korzyści tych, którym przewodzi. Ważnym zagadnieniem w przywództwie służebnym jest pełne zaangażowanie obu stron w pełnienie misji. Przywódcy powinni wiedzieć, w jaki sposób korzystać z wiedzy, którą posiadają oraz nie nadużywać swojej władzy. Przede wszystkim powinni koncentrować się na szkoleniu i wyposażaniu swoich pracowników w kompetencje pozwalające im na objęcie przywództwa. Pracownicy powinni umieć używać nowej władzy, w jaką zostali wyposażeni.