Chorwaci czescy - jedno z ważniejszych plemion czeskich, położone pomiędzy Pszowianami i Ślężanami, co dokumentuje Dokument praski z roku 1086, zawierający opis granic diecezji praskiej z 973: [...] Psouane, Crouati et altera Chrouati, Zlasane [...]. Składało się ono z dwóch osobnych odłamów (współcześnie w nauce czeskiej: Chorwaci wschodni/Charváti i Chorwaci zachodni/Charvátci), przedzielonych pasmem Sudetów (Niederle, Labuda, Widajewicz - ostatni precyzował, iż zasudecką ziemią Chorwatów mogła być tylko ziemia kłodzka). Chorwatów czeskich lokalizuje się na południe od Karkonoszy na zachód od rzeki Izery. Drugi odłam, określany zwykle mianem Chorwatów śląskich, jest dość powszechnie lokalizowany w ziemi kłodzkiej. Chorwaci czescy najczęściej pojawiają się w źródłach historycznych ze wszystkich historycznych plemion Chorwatów niebałkańskich. Następujące świadectwa mogą odnosić się do Chorwatów czeskich:

Czechy (. Na powierzchni 78 866 km² żyje ponad 10,5 mln osób, z czego 94% to Czesi. Obowiązuje czterostopniowy podział administracyjny – na 14 krajów, 204 gminy III stopnia, 384 gminy II stopnia oraz 5661 gmin I stopnia.

Litomierzyce, Litomierzycy - plemię zachodniosłowiańskie zamieszkujące dorzecze Łaby w Kotlinie Czeskiej. Zaliczane do grupy plemion czeskich razem z plemionami: Pszowian, Zliczan, Dulebów, Łuczan, Siedliczan, Deczan, Lemuzów.

Dulebowie - plemię słowiańskie zamieszkujące Wołyń, którego przynależność do Słowian zachodnich lub wschodnich pozostaje w nauce przedmiotem dyskusji.

Serbołużyczanie – Łużyczanie, Serbowie łużyccy, nazwa własna: grnłuż. (Łužiscy) Serbja, dlnłuż. (Łužyske) Serby, nazwa niemiecka: Sorben i Wenden (ta ostatnia dotyczy głównie Dolnołużyczan) – słowiański naród zamieszkujący Łużyce, ziemie leżące na terytorium Niemiec. Historycznie Łużyce obejmują także niewielkie fragmenty terytorium Polski i Czech.

Zliczanie, Zličané - plemię zachodniosłowiańskie zamieszkujące górny bieg Łaby w Kotlinie Czeskiej. Zaliczane do grupy plemion czeskich razem z plemionami: Pszowian, Litomierzycy, Dulebów, Łuczan, Siedliczan, Deczan, Lemuzów.

Słowianie zachodni – indoeuropejska grupa ludnościowa Europy, zamieszkująca wschodnią i środkową część tego kontynentu. Do Słowian zachodnich zalicza się: Czechów, Kaszubów, Łużyczan, Polaków i Słowaków. W okresie migracji i ekspansji Słowian (VI-VII wiek) ludność ta zachowywała jedność [potrzebne źródło] kulturową i zapewne także w znacznej mierze językową. Dopiero usadowienie się Węgrów na Nizinie Węgierskiej u schyłku IX w. przerwało intensywne kontakty między Słowianami zamieszkującymi na północ od Karpat i Sudetów a Słowianami naddunajskimi i bałkańskimi. Spowodowało to powstanie coraz większego zróżnicowania między Słowianami Zachodnimi a Południowymi. Również różnice pomiędzy Słowianami Zachodnimi a Wschodnimi zaczęły formować się dopiero [potrzebne źródło] w X w., kiedy powstały konkurujące ze sobą państwa Rusi Kijowskiej i Polski. Proces różnicowania pogłębiony został faktem przyjęcia chrześcijaństwa w innym obrządku, co po schizmie w 1054 r. stało się czynnikiem tworzącym zasadnicze odmienności. W ten sposób – dopiero w X w. – wykształciły się 3 grupy Słowian, m.in. Słowian zachodnich.