Plebejusze (łac. plebs - lud) – w starożytnym Rzymie warstwa społeczna, prawdopodobnie wywodząca się od ludów pobliskich, podbitych terenów lub osiedlających się w Rzymie.

Pretor (łac. praetor – l.mn. praetores) – wyższy urzędnik w antycznym Rzymie mający tzw. władzę mniejszą (imperium minus). W czasie nieobecności konsulów, pretor (później dwóch) przejmował najwyższą władzę w mieście, mogąc nawet zwoływać posiedzenia senatu. Zasadniczym jednak zadaniem pretorów było sądownictwo. Ważnym uprawnieniem pretora było wydawanie edyktów (edykty pretorskie), w których ustalał on sposoby postępowania w sprawach niedostatecznie jasno uregulowanych przez ustawy (leges) czy prawo zwyczajowe. Owe edykty odegrały ważną rolę w rozwoju prawodawstwa i były uwzględniane w późniejszych kodyfikacjach prawa rzymskiego.

Pontifex Maximus (łac. najwyższy kapłan; dosłownie: najwyższy budowniczy mostów) – najwyższy w hierarchii kapłan w starożytnym Rzymie, przełożony kolegium kapłańskiego, tzw. pontyfików.

Appian z Aleksandrii (ur. ok. 95 - zm. ok.165 r.; łac. Appianus Alexandrinus, gr. Ἀππιανὸς ὁ Ἀλεξανδρεύς Appianos ho Aleksandreus), historyk rzymski żyjący w II w. Z pochodzenia Grek, urodzony w egipskiej Aleksandrii.

Klodia (Claudia Pulchra Prima; ur. ok. 95 p.n.e.), pochodziła z arystokratycznej, patrycjuszowskiej rodziny rzymskiej. Bardzo dobrze wykształcona m.in. w grece i filozofii oraz utalentowana w poezji, ale równie lekkomyślna jak jej brat, agitator polityczny, Klodiusz (wraz z nim zmieniła patrycjuszowskie nazwisko Klaudia na plebejskie Klodia). Jej życie, pełne skandali, unieśmiertelniła poezja Katullusa i pisma Cycerona. Jako młoda dziewczyna poślubiła Celera, bliskiego kuzyna. Małżeństwo nie było udane a Klodia wdała się w rozliczne romanse oraz stała się hazardzistką. Stale dochodzi do kłótni z Celerem, również publicznych. Śmierć Celera w 59 p.n.e. w dziwnych okolicznościach dała asumpt do oskarżeń Klodii o trucicielstwo. Około 60 p.n.e. jednym z jej kochanków został poeta Katullus, który uwiecznił ją w poezji jako Lesbię. Innego z kochanków, Marka Celiusza Rufusa, oskarżyła po zerwaniu w 56 p.n.e., o próbę otrucia. Doszło do procesu z oskarżeniem o próbę morderstwa. Obrońcą Celiusza został Cyceron, zachowała się jego mowa Pro Caelio w której ostro atakuje sposób życia Klodii. Cyceronem kierowały osobiste pobudki, bo brat Klodii, Klodiusz był jego politycznym wrogiem. W swojej mowie Cyceron oskarżył między innymi Klodię o kazirodcze stosunki z bratem. Po procesie, w którym Celiusz został uniewinniony, Klodia znika ze źródeł, przypuszczalnie usunięta z Rzymu przez rodzinę, dla której skandal okazał się nie do zniesienia.

Konsul (łac. consul – l.mn. consules) – w starożytnym Rzymie, w okresie republiki był jednym z dwóch najwyższych rangą urzędników wybieranych przez komicja centurialne na roczną kadencję. Był odpowiedzialny za politykę zagraniczną.

Tytus Anniusz Milon (Titus Annius Milo: zmarły w 48 p.n.e.) – trybun ludowy w 57 wraz z Klodiuszem. Wybuchła między nimi otwarta wojna. Milon, zwolennik senatu, przeciwnik popularów, kazał sprowadzić Cycerona z wygnania, będącego skutkiem działalności Klodiusza. W styczniu 52, gdy ubiegał się o konsulat, jego ludzie zabili Klodiusza. Podczas procesu, jaki był jego następstwem, Milona bronił Cyceron, ale onieśmielony demonstracją sił wojskowych zgromadzonych na forum nie zdołał nawet wygłosić przygotowanej zawczasu mowy (jej tekst zachował się do dzisiaj). Milon musiał opuścić kraj. W 48 p.n.e. powrócił do Italii - usiłował podburzyć regiony południowe do powstania przeciw Cezarowi. Został jednak pojmany i stracony.