Publiusz Korneliusz Lentulus Sura - Polski Serwis Naukowy

Publiusz Korneliusz Lentulus Sura (Publius Cornelius Lentulus Sura), polityk rzymski. Wnuk Publiusza Korneliusza Lentulusa (konsula w 162 p.n.e.)

Oskarżony przez Sullę (którego był kwestorem w 81 p.n.e.) o sprzeniewierzenie pieniędzy publicznych, nie tylko odmówił rozliczenia się ale bezczelnie podstawił łydki, uderzeniami w które karani byli zwyczajowo chłopcy za popełnienie błędów w grze w piłkę. Zyskało mu to przydomek "Łydka" (Sura). Sprawował preturę w 74 p.n.e. Przed nim, jako pretorem, oskarżono Terencjusza Warrona o nadużycia w prowincji Azji, a jego uniewinnienie przebiegło w skandalicznych okolicznościach. W 71 p.n.e. osiągnął konsulat, by w roku następnym zostać przez cenzorów usunięty ze składu senatu. Powodem usunięcia było "niemoralne prowadzenie się". W 63 p.n.e. sprawował po raz drugi preturę.

Marcus Tullius Cicero (ur. 3 stycznia 106 p.n.e., zm. 7 grudnia 43 p.n.e.) – mówca rzymski, popularyzator filozofii greckiej, polityk, słynny ze stłumienia spisku Katyliny. Stronnik optymatów. Zamordowany wraz z bratem Kwintusem na polecenie Marka Antoniusza, który zemścił się w ten sposób za obelżywe słowa Filipiki.

Kwestor (łac. Quaestor) w starożytnym Rzymie, w początkach republiki, urzędnik sprawujący funkcję sędziego śledczego oraz oskarżyciela publicznego w sprawach karnych. Później powierzono kwestorowi administrację skarbem publicznym, a funkcje sądownicze przeszły na pretorów i trybunów. Początkowo kwestorów było dwóch, od 421 p.n.e. czterech, od 267 p.n.e. 8, od czasów Sulli 20, a Cezar zwiększył ich liczbę do 40. Odpowiedzialni byli za sprawy finansowe: nadzór nad kasą państwową, gromadzenie i rozdział pieniędzy, zbieranie podatków, zarządzanie kasą wojskową (wypłata żołdu, sprzedaż łupów itp.).

Utrzymywał, że przepowiednie sybillińskie wróżą mu panowanie w Rzymie, jako trzeciemu Korneliuszowi, po Korneliuszu Sulli i Korneliuszu Cynnie. Dążenie do władzy doprowadziło go do wzięcia udziału w spisku Katyliny. Po wyjeździe Katyliny stanął na czele spiskowców w mieście. Planował zabójstwo urzędującego konsula Marka Tulliusza Cycerona. Podpisał listy do delegatów celtyckiego plemienia Allobrogów, namawiające ich do przyłączenia się do spisku i udzielenie militarnej pomocy spiskowcom. Ujawnienie tych pism doprowadziło do upadku spisku. 3 grudnia Lentulus został zmuszony do złożenia pretury i aresztowany. 6 grudnia 63 p.n.e. został stracony na wniosek ówczesnego konsula Cycerona.

Marek Antoniusz Kretyk (Marcus Antonius Creticus; Marcus Antonius M.f. M.n.) – (zm. ok. 72 p.n.e.) polityk rzymski. Syn Marka Antoniusza Oratora. Pretor w 74 r. p.n.e. Decyzją senatu otrzymał dowództwo floty i władzę nad wybrzeżem Morza Śródziemnego celem oczyszczenia mórz z piratów . W pierwszym roku działał na zachodzie, w Ligurii, Hiszpanii i na Sycylii. Zachłanność pchnęła go do użycia posiadanej władzy do plądrowania prowincji, w szczególności Sycylii. W mowie oskarżycielskiej przeciwko Gajuszowu Werresowi namiestnikowi Sycylii, Cyceron, zbijając argumenty obrony wskazującej na to że postępowanie Werresa było naśladownictwem polityki Antoniusza, wydał bardzo negatywną opinię o Marku Antoniuszu i jego pełnej chciwości i niesprawiedliwości działalności w tej prowincji. Natomiast Antoniusz nie uzyskał żadnych sukcesów w zadaniu, do którego został wyznaczony. Bezskutecznie walczył z Kreteńczykami, oskarżanymi o współpracę z Mitrydatesem VI królem Pontu z którym wówczas Rzymn prowadził wojnę, i sprzymierzonymi z nimi piratami , tracąc przy tym większą część floty. Został zmuszony do zawarcia pokoju z Kreteńczykami. Zyskało mu to ironiczny przydomek "Kretyk". Zmarł wkrótce potem, nie powróciwszy do Rzymu. Według Plutarcha niezbyt sławny w sprawach politycznych ani znakomity, ale dobrotliwy i zacny. Według innych antycznych źródeł, był wyjątkowo chciwym i niedołężnym urzędnikiem. Pierwszą jego żoną była Numitoria z Fregellae (współczesnie Ceprano) , następnie był żonaty z Julią, córką Lucjusza Cezara, daleką krewną dyktatora Cezara.

Senat rzymski (łac. Senatus) – w czasach republiki było to ciało ustawodawcze i wykonawcze, a w czasach cesarstwa rzymskiego było to najwyższe ciało ustawodawcze.

Lentulus poślubił Julię, córkę Lucjusza Cezara, wdowę po Marku Antoniuszu Kretyku. Został więc ojczymem przyszłego triumwira Marka Antoniusza. Stracenie ojczyma stało się początkiem nienawiści jaką żywił Antoniusz do Cycerona.