Pustynia Judzka - Polski Serwis Naukowy

Pustynia Judejska, okolice Nachal Chever

Pustynia Judzka (także: Pustynia Judejska, właściwie Judea, hebr. יהודה, Yəhuda; arab. سامريّون, Sāmariyyūn ) − górzysta pustynia położona we wschodniej części Judei w środkowej części Izraela.

Obecnie terytorium podzielone pomiędzy Izrael a Autonomię Palestyńską.

Starożytność – okres w historii Bliskiego Wschodu, Europy i Afryki Północnej obejmujący dzieje tych regionów od powstania pierwszych cywilizacji do politycznego upadku cesarstwa zachodniorzymskiego w 476 roku[1].

Beduini (arab. بدوي badawi) — (pierwotnie) koczownicze lub półkoczownicze plemiona krajów arabskich, Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu. Nazwa została wprowadzona przez Arabów, aby odróżnić arabską ludność miejską — hadari i wiejską — fellahowie. Są sunnitami, choć w ich wierzeniach daje się zauważyć pierwiastki pogańskie jak kult sił przyrody.

Na jej terenie żyje obecnie kilka szczepów Beduinów.

Geografia

Pustynia rozciąga się wzdłuż zachodniego brzegu Morza Martwego. Stanowi ona wyżynę poprzecinaną głębokimi kanionami.

Pustynia Judzka na południu przechodzi w pustynię Negew, na której dominują nagie skaliste szczyty oraz potężne płaskowyże poprzecinane głębokimi kanionami. Pustynie Judzka i Negew stanowią 60% powierzchni Izraela.

Historia

Pustynia Judzka była w przeszłości miejscem pobytu tysięcy pustelników skupionych wśród licznych ławr i monastyrów. Do dzisiaj zachowało się sporo zabytków, sięgających okresu rzymskiego (Masada).

Ławra (nowogr.: Λαύρα – przejście) – określenie używane w stosunku do większych (i o szczególnym znaczeniu) męskich klasztorów w kościele prawosławnym oraz w Kościołach katolickich wschodnich.

Rękopisy z Qumran (Zwoje znad Morza Martwego, Rękopisy znad Morza Martwego albo Manuskrypty znad Morza Martwego itp.) - zbiór dokumentów spisanych po hebrajsku, aramejsku i grecku, znalezionych w latach 1947-1956 w 11 grotach niedaleko ruin Qumran w Izraelu. Przeprowadzone badania archeologiczne i metodą radiowęglową C pozwalają datować rękopisy na okres od II w. p.n.e. do I w. n.e. Dzięki badaniom paleograficznym zwojów wiadomo, że najstarsze z nich powstawały nawet od połowy III w. p.n.e. (4QJer, 4QEx i 4QSam), na długo przed zasiedleniem Qumran. Teksty te należały najprawdopodobniej do esseńczyków (albo jakiegoś ich odłamu), którzy zamieszkiwali Qumran w latach 125 p.n.e.-68 n.e. Około 800 rękopisów znaleziono w 11 grotach. Specjaliści dzielą je według różnych kryteriów. Jeden z podziałów obejmuje dwie zasadnicze grupy:

W odległości 1 km na północny zachód od brzegu Morza Martwego znajdują się słynne ruiny starożytnej osady Qumrān, w pobliżu której odnaleziono Zwoje z Qumrān.

Zobacz też