Puzdrowo (dodatkowa nazwa w j. kaszub. Pùzdrowò, niem. Pusdrowo) – wieś kaszubska w Polsce na Pojezierzu Kaszubskim położona w województwie pomorskim, w powiecie kartuskim, w gminie Sierakowice przy drodze wojewódzkiej nr 211 i na zachód od jeziora Świniewo. Wieś jest siedzibą sołectwa Puzdrowo w którego skład wchodzą również Moczydło, Dąbrowa Puzdrowska i Puzdrowski Młyn. Dzisiejsze Puzdrowo coraz szybciej staje się zachodnią dzielnicą największej wsi kaszubskiej, dynamicznie rozbudowywujących się sąsiednich Sierakowic.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gdańskiego.

Z kart historii

Nazwę wsi można tłumaczyć podwójnie. Przedrostek „puzdro” można oznaczać pękate naczynie, zagłębienie w terenie lub przezwisko właściciela miejscowości. Do 1918 roku obowiązującą nazwą niemieckiej administracji dla Puzdrowa było Pusdrowo. Podczas okupacji niemieckiej w 1942 r. nazwa Pusdrowo została przez nazistowskich propagandystów niemieckich (w ramach szerokiej akcji odkaszubiania i odpolszczania nazw niemieckiego lebensraumu) zweryfikowana jako zbyt kaszubska i przemianowana na nowo wymyśloną i bardziej niemiecką - Pustrau.

Pierwsze wzmianki o Puzdrowie można znaleźć już w 1396 roku. Była to wieś szlachecka. W 1570 roku liczyła 18 włók roli. Wówczas jej właścicielami byli Jan Sadza, Paweł Bojan, Bartłomiej Bojan, Jakub Girsz oraz Marcin Girsz. Kolejne zapiski w źródłach historycznych pochodzą z XVII wieku. Informacje dotyczyły czterech szlacheckich właścicieli miejscowości w 1662 roku, a byli nimi Jerzy Bronk, Bartłomiej Sadzik, Jakub Bojan i Pobłocki. W kolejnych latach zmieniali się właściciele, a to na wsuktek zawierania związków małżeńskich i działów spadkowych. W 1772 roku wieś składała się z sześciu części. W granicach wsi znajdował się niewielki las dębowy. Właściciele Puzdrowa i również dzierżawcy posiadali prawo warzenia piwa i palenia gorzałki. W poszczególnych działach osadzeni byli chałupnicy lub zagrodnicy, wyposażeni w niewielki kawałek ziemi. Przez wieś przepływa rzeczka stanowiąca jedno z koryt Bukowiny. Jej wody napędzały młyn wodny znajdujący się na gruncie Józefa Łaszewskiego. To jednoworcze osiedle młyńskie w następnych latach rozrosło się w osadę Puzdrowski Młyn. Dobra lokalizacja Puzdrowa oraz stosunkowo dobre gleby sprawiają, że jest dość zasobna. Za czasów PRL uprawiano tu trawę nasienną, len, brukiew nasienną, sadzeniaki ziemniaków, marchew nasienną i jadalną. Nadal uprawia się tu truskawki. Rozpoczęto tu najwcześniej w okolicy prowadzić przemysłową hodowlę drobiu. Obecnie wieś nazywana jest „Zagłębiem Drobiarskim”.

Pierwszą szkołę uruchomiono tu w 1873 roku. Do tego roku dzieci uczęszczały do szkoły w Sierakowicach. W 1890 roku buynek spłonął. Odbunowano go i do końca I wojny światowej szkoła istniała jako placówka katolicka z niemieckim językiem nauczania. W okresie międzywojennym placówka była 4–klasowa. Po II wojnie światowej zaczęła funkcjonowac jako 5–klasowa, a od 1956 roku istniało już siedem klas. pod koniec lat sześdziesiątych szkołę rozbudowano dodając 1 izbę klasową. Dziesięć lat później wybudowano wolnostojący pawilon powiększając bazę lokalową szkoły. W 1907 roku założono w Puzdrowie spółkę produkcyjną „Fortuna”. Spółka zbudowała cegielnię produkującą cegłę sylikatową. Udziałcami firmy byli: ks. Bernard Łosiński – proboszcz sierakowicki, p. Brzeski z Łyśniewa, p. Myszk z Dąbrowy Puzdrowskiej i Jan Sychta z Puzdrowa, ojciec ks. Bernarda Sychty. Cegielnia przetrwała jedynie do II wojny światowej. Podjęto próby uruchomienia produkcji, jednak zamiar się nie udał. Ostateczną likwidacją było zburzenie komina dokonane na początku lat osiemdziesiątych. W 1949 roku Puzdrowo otrzymało już elektryczność. Była wtedy jedną z trzech wsi należących do gminy Sierakowice, która korzystała z elektryczności. Całe sołectwo zelektryfikowano pod koniec lat siedemdziesiątych. W latach 1952 i 1959 roku Puzdrowo przeżyło wielkie pożary. Spalone zagrody jednak odbudowano. Dziś we wsi znajdują się w większości nowe domy. Na obrzeżu wsi znajduje się do dziś duża kopalnia żwiru. Z Puzdrowa prowadzi asfaltowa droga do Łyśniewa. Inną szosą można dojechać do Tuchlina, Sulęczyna lub Kościerzyny. Główna trasa to droga państwowa Gdańsk – Słupsk. Przy szosie z Puzdrowa do Tuchlina wybudował swój dom p. Leon Puzdrowski. Jest jednym z niewielu mieszkańców gminy, którzy potrafią grać na instrumencie miechowym zwanym bandonią.

Miejscem, dzięki któremu Puzdrowo jest znane na całych Kaszubach jest bez wątpienia dom, w którym urodził się i wychował Bernard Sychta – ksiądz katolicki, działacz kaszubski, etnograf, językoznawca, dramatopisarz, malarz, poeta. W 1992 roku przed domem ustawiono obelisk, który ma przypominać wszystkim Kaszubom, że to tu urodził się zasłużony dla Kaszub i Kociewia, ks. Bernard Sychta.

czytaj dalej: [2], [3]